Paano Tratuhin ang Ilang Natatanging Uri ng Tao

I. Paano Tratuhin ang mga Tao na Hindi Nag-aasikaso sa Gawain na Marapat Nilang Gawin

Ang ilang tao ay mayroong pasadong pagkatao, mayroon silang mga kalakasan at matalas na pag-iisip, nagsasalita sila nang normal, kadalasang napaka-optimistiko nila, at napaka-aktibo nila sa paggawa ng kanilang tungkulin, ngunit mayroon silang isang kapintasan, at iyon ay ang pagiging masyadong sentimental. Habang sumusunod sa Diyos at gumagawa ng kanilang tungkulin sa iglesia, palagi silang nangungulila sa kanilang pamilya at mga kamag-anak, o palagi silang nag-iisip tungkol sa pagkain ng masasarap doon sa kanilang bayan, at nasasaktan sila na hindi nila ito magawang kainin, na nakakaapekto sa paggampan nila ng kanilang tungkulin. May isa pang uri ng tao, na gustong mamuhay nang mag-isa sa isang lugar, sa sarili niyang pribadong espasyo. Kapag kasama niya ang mga kapatid, pakiramdam niya ay masyadong mabilis ang takbo ng gawain at na wala siyang pribadong espasyo na matitirhan. Palagi siyang napi-pressure, at palaging napipigilan at hindi komportableng namumuhay kasama ng mga kapatid. Palagi niyang gustong gawin ang anumang nais niya at maging malayang magpakasasa sa kanyang sarili. Ayaw niyang gawin ang kanyang tungkulin kasama ang lahat ng iba, at palagi niyang iniisip na makauwi. Palagi siyang hindi nasisiyahan sa paggawa ng kanyang tungkulin sa sambahayan ng Diyos. Bagama’t madaling pakitunguhan ang mga kapatid at walang nang-aapi sa kanya sa sambahayan ng Diyos, medyo nahihirapan siyang sumunod sa iskedyul ng gawain at pahinga—kapag gising na ang lahat sa umaga, gusto niyang patuloy na matulog, pero nahihiya siyang gawin iyon, at kapag nagpapahinga na ang iba sa gabi, ayaw niyang matulog at palagi niyang gustong gumawa ng isang bagay na kinaiinteresan niya. Minsan, may isang partikular na pagkain na talagang gusto niyang kainin, pero wala ito sa kantina, at masyado siyang nahihiyang humingi nito. Minsan naman, gusto niyang maglakad-lakad, pero walang ibang humihiling na gawin ito, kaya’t hindi siya naglalakas-loob na magpakasasa sa kanyang sarili. Palagi siyang maingat at mapagbantay, at takot na mapagtawanan, maliitin, o matawag na isip-bata. Kapag hindi niya ginagawa nang maayos ang kanyang tungkulin, minsan ay napupungusan siya. Araw-araw siyang nababalisa, na parang sumusuong siya sa panganib, at hindi talaga siya masaya. Iniisip niya, “Naaalala ko noong nasa bahay ako, ako ang munting sanggol ng pamilya, malaya at hindi napipigilan, na parang isang munting anghel. Napakasaya ko noon! Ginagawa ko ang tungkulin ko sa sambahayan ng Diyos ngayon, bakit naglaho ang dating ako? Hindi ko na nagagawa ang anumang gusto ko, tulad ng ginagawa ko noon,” at kaya, ayaw niyang mamuhay sa ganitong klase ng buhay. Pero hindi siya nangangahas na banggitin ito sa lider niya, at palagi niyang ibinabahagi ang mga kaisipang ito sa mga taong nasa paligid niya, palagi siyang nangungulila sa tahanan niya, at palihim na umiiyak sa gabi. Ano ang dapat gawin sa ganitong uri ng mga tao? Ang sinumang may kamalayan sa usaping ito ay dapat mag-ulat tungkol dito kaagad, dapat tiyakin kaagad ng lider kung totoo ang ulat o hindi, at kung totoo ito, maaaring payagang umuwi ang taong iyon. Tinatamasa niya ang pagkain, inumin at mabuting pakikitungo ng sambahayan ng Diyos pero ayaw pa rin niyang gawin ang kanyang tungkulin at palaging masama ang lagay ng loob niya, pakiramdam niya ay naaagrabyado siya at hindi masaya, kaya pauwiin mo na siya sa lalong madaling panahon. Hindi pansamantala ang ganitong lagay ng loob ng ganitong mga uri ng mga tao, at hindi nila malulutas ang mga ito sa pamamagitan ng pagninilay-nilay sa mga bagay-bagay—hindi ganoon ang sitwasyon nila. Ang personal na kagustuhan ng ilang tao ay ang gawin nang matatag ang kanilang tungkulin, at bagama’t nangungulila sila sa tahanan nila, alam nila kung anong uri ng problema ito, at nagagawa nilang hanapin ang katotohanan at lutasin ito. Sa sitwasyon ng mga taong ito, hindi sila kinakailangang pauwiin o mag-alala tungkol sa kanila. Ang sitwasyong pinag-uusapan natin ay kapag ang mga taong nasa edad na 30 ay kumikilos pa rin na parang mga bata, na hindi kailanman nagma-mature at palaging pabago-bago. Ginagawa lang nila ang anumang ipinapagawa sa kanila, at kapag wala silang magawa, iniisip nila na magsaya at makipag-usap tungkol sa mga paksang walang katuturan, at hindi nila kailanman gustong asikasuhin ang gawain na marapat nilang gawin. Nagsasalita ang mga walang pananampalataya tungkol sa pagiging matatag sa edad na 30. Ang pagiging matatag ay nangangahulugan ng pag-aasikaso sa gawain na marapat gawin ng isang tao, pagkakaroon ng kakayahang umako ng trabaho at tustusan ang sarili, pagiging marunong mag-asikaso sa gawain na marapat gawin, paggugol ng mas kaunting oras sa pagsasaya, at hindi pagpapaliban sa gawain na marapat gawin ng isang tao. Ano ang ibig sabihin ng “kumikilos na parang bata”? Ibig sabihin nito ay kawalan ng kakayahang magsagawa ng anumang gawain na marapat gawin, palaging gustong hayaan lang na maglakbay ang isipan nila, at palaging gustong maglakad-lakad, gumala, makipagkulitan, magmeryenda, manood ng mga drama, makipagkuwentuhan tungkol sa mga bagay na walang kabuluhan, maglaro, at mag-browse sa internet ng mga kakaiba at kakatwang kuwento. Ibig sabihin nito ay hindi sila kailanman nahihikayat na dumalo sa mga pagtitipon, palaging gustong matulog sa tuwing dinaraos ang mga pagtitipon, gustong matulog sa sandaling nakakaramdam sila ng antok, at gustong kumain sa sandaling nakakaramdam sila ng gutom, pagiging sutil at hindi gustong mag-asikaso sa gawain na marapat nilang gawin. Hindi masasabing may masamang pagkatao ang mga taong ganito, sadyang hindi sila kailanman nagma-mature at nananatili silang parang bata. Ganito sila sa edad na 30, at ganito pa rin sila sa edad na 40; hindi nila kayang magbago. Kung hihilingin nila na umalis at ayaw na nilang gawin ang kanilang tungkulin, paano ito dapat harapin? Hindi sila hinihimok ng sambahayan ng Diyos na manatili. Dapat mo silang kausapin kaagad—hayaan mo silang umalis kaagad at umuwi sa mga walang pananampalataya, at sabihin mo sa kanila na huwag na huwag nilang sasabihin na nananampalataya sila sa Diyos. Makakamit ba ng mga taong hindi nag-aasikaso sa gawain na marapat nilang gawin ang katotohanan? Kung umaasa kang lalago sila sa kanilang pagkatao at aasikasuhin nila ang gawain na marapat nilang gawin sa pamamagitan ng paggawa ng tungkulin sa sambahayan ng Diyos, na magkakaroon sila ng kakayahang pumasan ng isang mahalagang aytem ng gawain, at pagkatapos ay makakaunawa at makapagsasagawa ng katotohanan, at makapagsasabuhay ng wangis ng tao, talagang hindi ka dapat umasa rito. Makakahanap ka ng mga taong gaya nito sa anumang grupo. May palayaw ang mga walang pananampalataya para sa ganitong uri ng mga tao: “matatandang bata.” Ang gayong mga tao ay maaaring umabot sa edad na 60 nang hindi kailanman nakapag-asikaso sa gawain na marapat nilang gawin. Hindi wasto ang kanilang paraan ng pagsasalita at pangangasiwa sa mga bagay-bagay, palagi silang tumatawa, nagbibiro, at lumilibot-libot sa paligid, wala silang anumang ginagawa nang seryoso, at talagang nakatuon lang sila sa pagsasaya. Hindi magagamit ng sambahayan ng Diyos ang gayong mga tao.

Sa tingin ba ninyo ay masama ang “matatandang bata” na ito? Masasamang tao ba sila? (Hindi.) Ang ilan sa kanila ay hindi masasamang tao, napakasimple lang nila, at hindi naman sila masama. Ang ilan sa kanila ay napakabait at handang tumulong sa iba. Pero lahat sila ay may iisang kapintasan—sila ay mga sutil, mahilig magpakasaya, at hindi nila inaasikaso ang gawain na marapat nilang gawin. Halimbawa, sabihin nating may isang babae na pagkatapos magpakasal, hindi siya nag-aaral gumawa ng anumang gawaing-bahay. Nagluluto lang siya kapag masaya siya, pero hindi siya nagluluto kapag hindi siya masaya—palagi siyang kailangan pang suyuin. Kapag may gustong ipagawa sa kanya ang isang tao, kailangan nitong makipagkasunduan sa kanya, at kailangan siyang bantayan. Mahilig siyang magbihis nang maayos para makapamasyal, bumili ng mga damit at kolorete, at magpa-beauty treatment. Pag-uwi niya, wala siyang ginagawa kahit isang gawaing-bahay, at gusto lang niyang maglaro ng baraha at mahjong. Kung tatanungin mo siya kung magkano ang kilo ng repolyo, hindi niya alam; kung tatanungin mo siya kung ano ang kakainin niya bukas, hindi rin niya alam iyon; at kung magpapaluto ka sa kanya, papalpak lang siya rito. Kaya, sa anong bagay ba siya pinakamahusay? Pinakamahusay siya sa mga bagay tulad ng pag-alam kung aling restawran ang naghahain ng pinakamasarap na pagkain, kung aling tindahan ang may mga pinaka-usong damit, at kung aling tindahan ang nagtitinda ng mga mura at epektibong kolorete, pero wala siyang nauunawaan o natututunang ibang bagay gaya ng kung paano palilipasin ang mga araw niya, o ng mga kasanayan na kinakailangan sa normal na buhay ng tao. Hindi niya ba natututunan ang mga bagay na ito dahil wala siyang sapat na kakayahan? Hindi, hindi iyon ang dahilan. Batay sa mga bagay na kung saan siya mahusay, mayroon siyang kakayahan, pero hindi lang niya inaasikaso ang gawain na marapat niyang gawin. Hangga’t may pera siyang magagastos, lalabas siya para kumain sa mga restawran at bibili ng mga kolorete at damit. Kung kinapos ng mga kaldero at kawali sa bahay at inutusan siyang bumili ng ilan, sasabihin niya, “May masasarap na pagkain na ibinebenta sa labas, bakit ko pa kailangang bilhin ang lahat ng iyan?” Kung nasira ang vacuum cleaner sa bahay, at sinabihan siyang bawasan ng isa ang bibilhin niyang damit para makatipid ng pera para makabili ng bagong vacuum cleaner, sasabihin niya, “Kapag kumikita na ako ng pera sa hinaharap, kukuha na lang ako ng kasambahay para maglinis ng bahay, para hindi na kailangang bumili ng vacuum cleaner.” Kadalasan, kung hindi siya naglalaro o nagma-mahjong, bumibili siya ng mga bagong usong damit, at hindi siya kailanman naglilinis ng bahay. Hindi ito pag-aasikaso ng gawain na marapat gawin, hindi ba? Mayroon ding ilang lalaki na, sa sandaling kumita sila ng kaunting pera, bumibili ng sasakyan o nagsusugal gamit ang perang ito. Kapag may nasira sa bahay, hindi nila iyon inaayos. Hindi nila pinapalipas ang kanilang mga araw sa tamang paraan. Sa bahay nila, hindi gumagana ang kanilang refrigerator, at gayundin ang washing machine nila, barado ang mga tubo, at tumutulo ang bubong kapag umuulan, at hindi nila inaayos ang mga ito sa loob ng mahabang panahon. Ano ang tingin ninyo sa gayong mga lalaki? Hindi nila inaasikaso ang gawain na marapat nilang gawin. Lalaki o babae man sila, hindi magagamit ng sambahayan ng Diyos ang mga uri ng tao na sobrang sutil at hindi nag-aasikaso sa gawain na marapat nilang gawin.

May ilang tao na hindi nag-aasikaso sa gawain na marapat nilang gawin bilang mga magulang, at hindi rin nila naaalagaan nang maayos ang kanilang mga anak. Dahil dito, nababanlian ng kumukulong tubig o nagkakaroon ng pasa at galos ang kanilang mga anak; ang ilang bata ay nababasag ang ilong, ang iba ay napapaso ang puwitan sa kalan, at ang iba naman ay nasusunog ang lalamunan matapos makainom ng kumukulong tubig. Ang ganitong mga uri ng tao ay hindi maasikaso sa anumang ginagawa nila, at wala silang kakayahang gumawa ng anumang bagay nang maayos. Hindi nila inaasikaso ang gawain na marapat nilang gawin, nagloloko sila, sutil sila at mahilig sa kasiyahan, at hindi nila kayang pumasan ng mga responsabilidad na dapat pasanin ng isang tao. Bilang mga magulang, hindi nila kayang tuparin ang kanilang mga responsabilidad at hindi sila maasikaso. Kaya, kaya bang pasanin ng gayong mga tao ang mga responsabilidad na dapat pasanin ng mga normal na tao kapag gumagawa ng tungkulin sa sambahayan ng Diyos? Hindi, talagang hindi. Hindi magagamit ang mga taong hindi nag-aasikaso sa gawain na marapat nilang gawin. Kung sasabihin nilang ayaw na nilang gawin ang kanilang tungkulin at hihilingin nilang umuwi, hayaan na lang silang umalis kaagad. Walang sinuman ang dapat pumilit o maghikayat sa kanila na manatili, dahil isa itong problemang may kinalaman sa kanilang kalikasan, hindi ito isang paminsan-minsan at pansamantalang pagpapamalas lamang. Puno ng maling akala ang mga taong ito noong dumating sila sa sambahayan ng Diyos para gawin ang kanilang tungkulin; inakala nila na ang paggampan ng tungkulin at pagsunod sa Diyos ay parang pagpunta sa Hardin ng Eden, na parang nasa mabuting lupain ng Canaan. Kamangha-mangha ang buhay na naisip nila, na may kasamang magagandang bagay na makakain at maiinom buong araw, may kalayaan at walang pagpigil, at walang anumang gawaing kailangang gawin. Gusto nilang mamuhay ng walang alalahaning buhay ng pagliliwaliw, pero ganap na naiiba sa inaasahan nila ang kinalabasan. Sapat na ang naranasan ng mga taong ito, at pakiramdam nila ay nakakabagot at walang kabuhay-buhay rito, at gusto na nilang umalis, kaya hayaan mo na silang umalis kaagad—hindi hinihikayat ng sambahayan ng Diyos ang mga taong ito na manatili. Hindi pinipilit ng sambahayan ng Diyos ang mga tao, at hindi rin ninyo ito dapat gawin; ito ay pagsasagawa sa katotohanan at pagkilos ayon sa mga prinsipyo. Dapat ninyong gawin ang mga bagay-bagay na naaayon sa mga katotohanang prinsipyo, dapat kayong maging isang tao na nakakaunawa sa mga layunin ng Diyos, isang marunong na tao—huwag maging isang taong magulo ang isip, o isang walang-pinipiling mapagpalugod ng tao. Sa ganitong paraan mo pangasiwaan ang mga uri ng taong hindi nag-aasikaso sa gawain na marapat nilang gawin—maituturing ba ito na kawalan ng pagmamahal o hindi pagbibigay ng pagkakataon sa mga tao na magsisi? (Hindi.) Patas ang Diyos sa lahat, at may karapatan ang sambahayan ng Diyos na iangat, linangin, at gamitin ka. Kung ayaw mong gawin ang iyong tungkulin, at hihilingin mo na umalis sa iglesia, iyon ay malaya mong kapasyahan, kaya dapat sang-ayunan ng iglesia ang kahilingan mo, tiyak na hindi ka nito pipilitin. Ito ay alinsunod sa moralidad, sa pagkatao, at siyempre, lalo pang alinsunod sa mga katotohanang prinsipyo. Ito ay isang napaka-akmang paraan ng pagkilos! Kung may sinuman na gumagawa ng kanyang tungkulin sa loob ng ilang panahon, at napapagod at nahihirapan siya sa tungkuling ito, at hindi na siya masayang gawin ito, at dahil dito ay gusto na niyang bitiwan ang kanyang tungkulin at tumigil sa pananampalataya sa Diyos, bibigyan kita ng isang tiyak na tugon ngayon, at ito ay na sasang-ayunan ito ng sambahayan ng Diyos, at hindi ka nito kailanman pipilitin na manatili, o gagawing mahirap ang mga bagay-bagay para sa iyo. Walang mahirap na kalagayan dito, at hindi mo kailangang maramdaman na parang nag-aalangan ka, o napapahiya. Lalong hindi ito isang isyu para sa sambahayan ng Diyos, at wala ring mga hinihingi sa iyo ang sambahayan ng Diyos. Higit pa rito, kung gusto mong umalis, hindi ka kokondenahin o hahadlangan ng sambahayan ng Diyos, dahil ito ang landas na pinili mo, at maaari lamang tugunan ng sambahayan ng Diyos ang mga hinihingi mo. Ito ba ay wastong paraan ng pagkilos? (Oo.)

Kakalista Ko lang ng ilang sitwasyon kung saan hindi inaasikaso ng mga tao ang gawain na marapat nilang gawin. Hindi pipilitin ng sambahayan ng Diyos ang mga taong ito; kung ayaw nilang gawin ang tungkulin nila o mayroon silang ilang personal na paghihirap at hinihiling nila na hindi na gumawa ng tungkulin, sasang-ayon ang sambahayan ng Diyos. Hindi na sila gagamitin nito, at hindi na sila nito hahayaang gumawa ng tungkulin. Ganito pinangangasiwaan ang gayong mga tao, at ito ay isang ganap na wastong paraan ng pagkilos.

II. Paano Tratuhin ang mga Hudas

May ilang tao na lubhang mahina ang loob, at sa tuwing nababalitaan nila na naaresto ang isang kapatid, labis silang natatakot na sila mismo ay maaaresto rin. Malinaw na kung maaaresto nga sila, may panganib na ipagkakanulo nila ang iglesia. Paano dapat pangasiwaan ang gayong mga tao? Angkop ba ang mga taong ito na gumawa ng ilang mahalagang tungkulin? (Hindi, hindi sila angkop.) Maaaring sabihin ng ilang tao, “Sino ang makakagarantiya na sila mismo ay hindi magiging Hudas?” Walang makakagarantiya na hindi sila magiging Hudas kung sila ay pahihirapan. Kaya, bakit hindi gumagamit ang sambahayan ng Diyos ng mga duwag na tao na maaaring maging Hudas? Dahil ang mga taong halatang duwag ay maaaring maaresto at makibahagi sa pagkakanulo anumang oras; kung gagamitin ang gayong mga tao para gumawa ng mahalagang tungkulin, napakalaki ng tendensiya na magkakaroon ng problema. Ito ay isang prinsipyo na kailangang maunawaan kapag pumipili at gumagamit ng mga tao sa mapanganib na kapaligiran sa mainland ng Tsina. May espesyal na sitwasyon dito, na kung saan ay isinailalim ang ilang tao sa matindi at matagal na pagpapahirap, na naglagay sa buhay nila sa panganib, at sa huli, hindi na talaga nila ito kayang tiisin, kaya’t naging mga Hudas sila dahil sa kahinaan at nagkanulo sila sa ilang hindi gaanong mahalagang bagay. Walang nakakakilatis sa gayong mga tao, at maaari pa ring gamitin ang mga taong ito. Ngunit may mga tao rin na nakapaghanda na ng daan palabas para sa kanilang sarili bago pa sila maaresto. Matagal at masusi nilang pinag-isipan kung paano matitiyak ang kanilang agarang paglaya pagkatapos maaresto, nang hindi na kailangan pang sumailalim sa anumang pagpapahirap—una, pag-iwas sa pagpapahirap; pangalawa, pag-iwas na masentensiyahan; at pangatlo, pag-iwas sa pagkakakulong. Ganito sila mag-isip. Wala silang kapasyahan na mas gugustuhin nilang magdusa o makulong kaysa maging isang Hudas. Baka makibahagi sila sa pagkakanulo kahit pa hindi sila pahirapan, kaya masasabi ba na mga Hudas na sila bago pa man sila maaresto at makulong? (Oo.) Ito ang mga tunay na Hudas. Nangangahas ba ang iglesia na gamitin ang ganitong klase ng mga tao? (Hindi.) Kung matutukoy sila, tiyak na hindi sila dapat linangin at gamitin. Paano karaniwang ipinapamalas ng mga taong ito ang sarili nila? Lubhang mahina ang loob nila. Sa sandaling magkaroon ng problema, iniiwasan nila ang kanilang mga responsabilidad sa pinakamaagang pagkakataon, at sa tuwing nakakaranas sila ng pinakakatiting na panganib, tinatalikuran nila ang kanilang tungkulin at umaalis. Sa tuwing nababalitaan nila na naging mapanganib na ang kapaligiran, naghahanap sila ng ligtas na lugar na mapagtataguan; walang makakahanap sa kanila at hindi sila nakikipag-ugnayan sa kahit kanino. Ang pagtatago ay isang gawaing napakahusay nilang nagagawa. Wala silang pakialam sa kahit anong paghihirap na nararanasan ng gawain ng iglesia, at kaya nilang isantabi ang anumang uri ng kritikal na gawain; itinuturing nilang mas mahalaga ang kanilang seguridad kaysa sa anumang ibang bagay. Higit pa rito, sa harap ng panganib, hihimukin nila ang ibang tao na sumuong sa panganib at makipagsapalaran sa tuwing may nangyayari, habang sila naman ay pinoprotektahan ang kanilang sarili. Sa kahit gaano man kalaking panganib nila inilalagay ang ibang tao, sa tingin nila ay karapat-dapat at tama lang na gawin ito alang-alang sa sarili nilang seguridad. Gayundin, kapag nahaharap sa panganib, hindi sila nagmamadaling lumapit sa Diyos para magdasal, o nagmamadaling magsaayos sa paglilipat sa mga kapatid o sa ari-arian ng iglesia na maaaring nanganganib. Sa halip, iniisip muna nila nang mabuti kung paano makakatakas, kung paano magtatago, at kung paano sila makakawala sa panganib. Nagawa na nga nila ang kanilang plano ng pagtakas—kung sino ang unang ipagkakanulo kung maaaresto nga sila, kung paano makakaiwas sa pagpapahirap, kung paano makakaiwas sa sentensiya sa kulungan, at kung paano makakaiwas sa kapighatian. Sa tuwing nahaharap sila sa isang uri ng kapighatian, para silang mamamatay sa takot at wala silang ni katiting na pananalig. Hindi ba’t mapanganib ang ganitong uri ng mga tao? Kung ipinapagawa sa kanila ang isang mapanganib na gawain, walang tigil silang nagrereklamo tungkol dito, natatakot sila at palagi nilang iniisip na tumakas, at ayaw gawin ito. Ang ganitong uri ng mga tao ay nagpapakita na ng mga palatandaan ng pagiging Hudas bago pa man sila maaresto. Sa sandaling maaresto nga sila, isang daang porsiyento ang katiyakan na ipagkakanulo nila ang iglesia. Sa paggawa ng kanilang tungkulin sa sambahayan ng Diyos, talagang aktibo sila sa lahat ng bagay na maglalagay sa kanila sa sentro ng atensiyon nang hindi sila inilalantad sa panganib; ngunit pagdating sa pagharap sa mga panganib, umaatras sila, at kung may ipapagawa ka sa kanila na isang bagay na delikado, hindi nila iyon gagawin, ayaw lang nilang tumanggap ng responsabilidad. Sa sandaling mabalitaan nila na may panganib sa isang lugar, halimbawa, na nagsasagawa ng mga pang-aaresto ang malaking pulang dragon, o na nahuli ang ilang mananampalataya, humihinto sila sa pagdalo sa mga pagtitipon, tumitigil sila sa pakikipag-ugnayan sa mga kapatid, at walang makakahanap sa kanila. Muli silang nagpapakita kapag humupa na ang mga tsismis at maayos na ang lahat. Maaasahan ba ang ganitong uri ng mga tao? Kaya ba nilang gumawa ng tungkulin sa sambahayan ng Diyos? (Hindi.) Bakit hindi? Ni wala nga silang kapasyahan o kagustuhan na hindi maging mga Hudas; sila ay mga duwag, bahag ang buntot, at walang kuwenta. May isang halatang katangian ang ganitong uri ng mga tao, na anuman ang mga kalakasan at abilidad na taglay nila, kung gagamitin sila ng sambahayan ng Diyos, hindi nila kailanman ilalaan ang sarili nila nang buong-puso sa pagtatanggol sa mga interes ng sambahayan ng Diyos. Hindi ba nila ipinagtatanggol ang mga interes ng sambahayan ng Diyos dahil wala silang kakayahang gawin iyon? Hindi, hindi ito ang kaso; kahit pa mayroon silang ganitong abilidad, hindi nila ipagtatanggol ang mga interes ng sambahayan ng Diyos. Sila ay tipikal na mga Hudas. Sa tuwing kailangan nilang makitungo sa mga walang pananampalataya sa panahong ginagawa nila ang kanilang tungkulin, pinananatili nila ang magandang relasyon sa mga ito at tinitiyak nilang patuloy silang hinahangaan, iginagalang, at pinahahalagahan ng mga walang pananampalataya. Kung gayon, ano ang kabayaran para matamo nila ang lahat ng ito? Iyon ay ang pagkakanulo sa mga interes ng sambahayan ng Diyos kapalit ng kanilang personal na kaluwalhatian at mga interes. Ang ganitong uri ng tao ay talagang duwag kahit bago pa man maaresto, at pagkatapos maaresto, isang daang porsiyentong sigurado na siya ay makikibahagi sa pagkakanulo. Tiyak na hindi puwedeng gamitin ng sambahayan ng Diyos ang mga taong gaya nito—ang mga Hudas na ito—at kailangan silang itiwalag ng sambahayan ng Diyos sa lalong madaling panahon.

Tungkol naman sa uri ng mga tao na mga Hudas, bagama’t sa panlabas ay hindi sila mukhang masasama, sila ay talagang mga taong may lubhang mababang integridad at maladiyablong katangian. Gaano man sila makinig sa mga sermon o magbasa ng mga salita ng Diyos, sadyang hindi nila maunawaan ang katotohanan, at hindi rin nila nararamdaman na ang pamiminsala sa mga interes ng sambahayan ng Diyos ay ang pinakanakakahiya, buktot, at mapaminsalang bagay. Handa silang magpresenta pagdating sa mga bagay na mapapansin sila, pero pagdating sa mga bagay na delikado, o mahirap harapin, hinahayaan nila ang iba na akuin o harapin ang mga ito. Anong klaseng mga tao sila? Hindi ba’t sila ay mga taong lubhang mababa ang integridad? Ang ilang tao ay bumibili ng mga gamit para sa sambahayan ng Diyos, at sa paggawa nito, dapat nilang isaalang-alang ang mga interes ng sambahayan ng Diyos, at maging patas at makatwiran sila. Gayumpaman, ang uri ng mga tao na mga Hudas ay hindi lang nabibigong ipagtanggol ang mga interes ng sambahayan ng Diyos, bagkus, tinutulungan nila ang mga walang pananampalataya kapalit ang kapakanan ng sambahayan ng Diyos, at tinutugunan ang mga hinihingi ng mga walang pananampalataya sa bawat pagkakataon, at mas gugustuhin nilang mapinsala ang mga interes ng sambahayan ng Diyos kung matutulungan sila nitong magpalakas sa mga walang pananampalataya. Ito ay tinatawag na pagkagat sa kamay na nagpapakain sa iyo, at ito ay kawalan ng kabutihan! Hindi ba’t ito ay pagkakaroon ng kasuklam-suklam na pagkatao? Hindi ito mas mainam kaysa sa pagkakanulo ni Hudas sa Panginoon at sa mga kaibigan niya. Anuman ang ipinagkakatiwala ng sambahayan ng Diyos na gawin nila, hindi nila isinasaalang-alang ang mga interes ng sambahayan ng Diyos. Kapag may ipinapabili sa kanila na isang bagay, hindi sila kailanman naglilibot at nagkukumpara ng mga presyo, kalidad at serbisyo pagkatapos ng benta ng maraming taga-suplay at pagkatapos ay hindi maingat na tinitimbang ang mga mapagpipilian at isinasagawa ang mga tamang pagbeberipika, para makaiwas sa pandaraya, makatipid sa pera ang sambahayan ng Diyos, at maprotektahan ang mga interes ng sambahayan ng Diyos sa pagkakapinsala—hindi nila kailanman ginagawa iyon. Kung iminumungkahi ng isang kapatid na pinakamainam na maglibot-libot muna, sasabihin nila, “Hindi na kailangang maglibot-libot; sabi ng taga-suplay na pinakamaganda ang mga tinda nila.” Kapag tinanong sila ng kapatid, “Kung gayon, puwede ka bang tumawad sa presyo sa kanila?” sasagot sila, “Bakit pa kailangang tumawad? Sinabi na nila sa akin kung ano ang presyo, at kung makikipagtawaran pa ako sa kanila, tiyak na nakakahiya iyon, at magmumukha tayong walang pera. Mayaman naman ang sambahayan ng Diyos, hindi ba?” Anuman ang presyo ng isang bagay o ang kalidad nito, basta’t sa tingin nila ay angkop ito, ipapabili nila agad ito, at pupunahin, pagagalitan at kokondenahin pa nga ang sinumang magpapaantala sa pagbili. Walang nangangahas na magsabi ng “hindi” sa harap nila, at walang nangangahas na magbigay ng anumang mga opinyon. Gumagawa man sila ng isang malaking gawain o may kaunting aasikasuhin para sa sambahayan ng Diyos, ano ang mga prinsipyo nila? “Kailangan lang na magbayad ng pera ang sambahayan ng diyos, at kung napipinsala man o hindi ang mga interes ng sambahayan ng diyos, wala itong kinalaman sa akin. Ganito lang talaga ako magtrabaho; kailangan kong bumuo ng magandang ugnayan sa mga walang pananampalataya. Anuman ang sabihin ng mga walang pananampalataya ay tama, at susunod ako rito. Hindi ko pangangasiwaan ang mga bagay-bagay ayon sa mga hinihingi ng sambahayan ng diyos. Kung gusto mo akong gamitin, gawin mo; kung ayaw mo akong gamitin, eh ‘di huwag—ikaw ang bahala. Ganito lang talaga ako!” Hindi ba’t maladiyablong kalikasan ito? Ang gayong mga tao ay mga walang pananampalataya at hindi mananampalataya. Magagamit ba sila para mangasiwa ng mga usapin para sa sambahayan ng Diyos? Ang ganitong tao ay may kaunting pinag-aralan, mga kalakasan, at ilang panlabas na abilidad, at magaling makipag-usap, at kayang mangasiwa ng ilang gawain. Pero kahit anong mga usapin ang pinangangasiwaan nila para sa sambahayan ng Diyos, di-maiiwasang gawin nila ito nang walang pakundangan at ayon lang sa gusto nila, na nagdudulot ng pinsala sa mga interes ng sambahayan ng Diyos. Patuloy rin nilang nililinlang ang sambahayan ng Diyos at itinatago ang tunay na kalagayan ng mga usapin, at sa sandaling pumalpak sila sa mga bagay-bagay, kinakailangang magsaayos ang sambahayan ng Diyos ng isang tao na mag-aayos ng kanilang kapalpakan. Ito ay isang tipikal na halimbawa ng pakikipagsabwatan sa mga tagalabas para ipagkanulo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos. Paanong naiiba ito sa pagkakanulo ni Hudas sa Panginoon at sa mga kaibigan niya? Kapag ang ganitong uri ng mga tao ay ginamit para gumawa ng tungkulin, hindi lang sila nabibigong magserbisyo sa sambahayan ng Diyos, kundi lumalabas na sila ay mga mapag-aksaya at tagahatid pa ng kamalasan. Ni hindi nga sila kalipikadong maging mga tagapagserbisyo; talagang sila ay mga mababang-uri! Ang gayong mga tao ay mismong mga alipin ni Satanas at mga supling ng malaking pulang dragon, at sa sandaling mabunyag sila, dapat silang paalisin at itiwalag kaagad. Bilang isang mananampalataya sa Diyos at isang miyembro ng sambahayan ng Diyos, ni hindi nila matupad ang kanilang responsabilidad na ipagtanggol ang mga interes ng sambahayan ng Diyos, mayroon pa ba silang konsensiya at katwiran? Mas masahol pa sila sa isang asong tagapagbantay!

Ang uri ng mga tao na mga Hudas ay walang nakapaskil na salitang “Hudas” sa noo nila, pero ang mga kilos at pag-uugali nila ay kapareho mismo ng kalikasan ng kay Hudas, at hindi mo kailanman dapat gamitin ang ganitong uri ng tao. Ano ang ibig Kong sabihin sa “hindi kailanman dapat gamitin”? Ibig sabihin nito ay na hindi kailanman sila dapat na pagkatiwalaan sa mahahalagang bagay. Kung ito ay isang maliit na bagay na walang mga implikasyon sa mga interes ng sambahayan ng Diyos, ayos lang na gamitin sila pansamantala, pero ang ganitong uri ng tao ay tiyak na hindi umaayon sa mga prinsipyo ng sambahayan ng Diyos sa paggamit sa mga tao, dahil sila ay ipinanganak na mga Hudas, at likas silang masama. Sa madaling salita, mapanganib ang mga taong ito at tiyak na hindi dapat gamitin. Habang mas tumatagal ang paggamit mo sa ganitong uri ng mga tao, mas hindi ka mapapanatag, at mas dumarami ang epekto nito sa hinaharap. Kaya, kung malinaw mo nang nakikita na sila ang uri ng mga tao na mga Hudas, talagang hindi mo sila dapat gamitin—totoo ang lahat ng ito. Wasto ba na tratuhin sila nang ganito? Maaaring sabihin ng ilang tao: “Hindi mapagmahal na tratuhin sila nang ganito. Hindi pa nila ipinagkanulo ang kahit sino; paanong masasabi na mga Hudas sila?” Kailangan mo pa bang hintayin na may ipagkanulo sila? Paano ipinamalas ni Hudas ang sarili niya? Nagkaroon ba ng anumang senyales na ipagkakanulo niya ang Panginoon? (Oo, nagnakaw siya ng pera mula sa lukbutan ng Panginoong Jesus.) Ang mga taong palaging ipinagkakanulo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos ay may parehong kalikasan ni Hudas, na nagnakaw ng pera sa lukbutan. Sa sandaling maaresto ang mga taong gaya nito, makikibahagi sila sa pagkakanulo, at isusuko kay Satanas ang lahat ng nalalaman nila, nang walang anumang pagpipigil. Ang ganitong uri ng tao ay may diwa ni Hudas. Malinaw nang naibunyag at nailantad ang diwa nila; kung gagamitin mo pa rin sila, hindi ba’t naghahanap ka lang ng problema? Hindi ba’t sadya itong pamiminsala sa sambahayan ng Diyos? Hayagang sinasabi ng ilang tao, “Kung pupungusan ako ng sinuman, o kung may gagawin ang kahit sino na anumang bagay na nakakapinsala sa aking mga interes o nakakasira sa magandang kalagayan ko rito, matitikman din niya ang nararapat sa kanya!” Lalo pang masasabi sa ganitong sitwasyon na may diwa ni Hudas ang ganitong uri ng tao; napakalinaw nito. Sila mismo ang nagsasabi sa iba na sila ay Hudas, kaya, ang ganitong uri ng tao ay tiyak na hindi maaaring gamitin.

III. Paano Tratuhin ang mga Kaibigan ng Iglesia

May isa pang uri ng mga tao na hindi maituturing na mabuti o masama, at na mga mananampalataya lang sa pangalan. Kung hihilingin mo sa kanila na gumawa ng isang bagay paminsan-minsan, kaya nilang gawin ito, pero hindi nila kusang gagampanan ang tungkulin nila kung hindi mo ito isasaayos para sa kanila. Dumadalo sila sa mga pagtitipon sa tuwing libre sila, pero sa sarili nilang pribadong oras, walang nakakaalam kung kumakain at umiinom sila ng mga salita ng Diyos, nag-aaral ng mga himno, o nagdarasal. Gayumpaman, medyo magiliw sila sa sambahayan ng Diyos at sa iglesia. Ano ang ibig sabihin ng medyo magiliw? Ibig sabihin, kung hihilingin sa kanila ng mga kapatid na gumawa ng isang bagay, papayag sila; alang-alang sa pagiging kapwa mananampalataya, puwede silang tumulong na gumawa ng ilang bagay, sa loob ng saklaw ng mga abilidad nila. Gayumpaman, kung hihilingin sa kanila na gumugol ng labis na pagsisikap o magbayad ng kung anong halaga, tiyak na hindi nila ito gagawin. Kung may isang kapatid na nahihirapan at nangangailangan ng tulong nila, tulad ng paminsan-minsang pagtulong sa pag-aasikaso sa bahay, pagluluto ng pagkain, o paminsan-minsang pagtulong sa ilang maliit na gawain—o marunong ang naturang tao ng banyagang wika at kaya niyang tulungan ang mga kapatid na magbasa ng mga liham—kaya nilang tumulong sa ganitong uri ng bagay at medyo magiliw sila. Karaniwan ay nakakasundo nila ang iba at hindi sila nagtatanim ng galit sa mga tao, pero hindi sila regular na dumadalo sa mga pagtitipon at hindi nila hinihiling na bigyan sila ng tungkulin, lalo na ang magsagawa ng anumang mahalaga o kahit mapanganib na gawain. Kung hihilingin mo sa kanila na gumawa ng isang mapanganib na gampanin, tiyak na tatanggihan ka nila, sinasabing, “Nananampalataya ako sa diyos alang-alang sa paghahanap ng kapayapaan, kaya paanong gagawa ako ng mga mapanganib na gampanin? Hindi ba’t paghahanap iyon ng gulo? Hindi ko talaga magagawa ito!” Pero kung hihilingin sa kanila ng mga kapatid o ng iglesia na gawin nila ang isang maliit na bagay, kaya nilang tumulong at gumawa ng maliit na pagsisikap, tulad lang ng isang kaibigan. Ang ganitong anyo ng paggugol sa sarili at pagtulong ay hindi matatawag na paggawa ng tungkulin, ni hindi ito matatawag na pagkilos alinsunod sa mga katotohanang prinsipyo, at lalong hindi ito matatawag na pagsasagawa sa katotohanan; isa lang itong kaso ng pagkakaroon nila ng paborableng impresyon sa mga mananampalataya sa Diyos at pagiging medyo magiliw sa mga ito, at pagkakaroon ng kakayahang tumulong kung may nangangailangan ng tulong. Ano ang tawag sa ganitong uri ng mga tao? Tinatawag sila ng sambahayan ng Diyos na mga kaibigan ng iglesia. Paano dapat tratuhin ang uri ng mga tao na mga kaibigan ng iglesia? Kung may taglay silang kakayahan at kaunting kalakasan at kaya nilang tulungan ang iglesia sa pangangasiwa ng ilang panlabas na usapin, mga tagapagserbisyo rin sila at mga kaibigan ng iglesia. Ito ay dahil ang ganitong uri ng mga tao ay hindi maituturing na mga mananampalataya sa Diyos, at hindi sila kinikilala ng sambahayan ng Diyos. At kung hindi sila kinikilala ng sambahayan ng Diyos, puwede ba silang kilalanin ng Diyos bilang mga mananampalataya? (Hindi.) Samakatwid, huwag kailanman hihilingin sa ganitong uri ng mga tao na sumali sa hanay ng mga gumagampan sa tungkulin nang full time. May mga nagsasabi: “Ang ilang tao, nang magsimula silang manampalataya, ay may kaunting pananalig at gusto lang nilang maging mga kaibigan ng iglesia. Hindi nila nauunawaan ang maraming bagay tungkol sa pananampalataya sa Diyos, kaya paano sila magiging handang gumawa ng isang tungkulin? Paano sila magiging handang gugulin ang sarili nila nang buong puso?” Hindi natin tinutukoy ang mga taong nananampalataya sa Diyos sa loob ng tatlo hanggang limang buwan o hanggang isang taon, kundi ang mga taong sa pangalan lang nananampalataya sa Diyos sa loob ng mahigit tatlong taon, o maging sa loob ng lima o sampung taon. Kahit gaano pa sinasabi ng ganitong mga tao na kinikilala nila na ang Diyos ang nag-iisang tunay na Diyos at na ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang tunay na iglesia, hindi ito nagpapatunay na mga tunay silang mananampalataya. Batay sa iba’t ibang pagpapamalas ng ganitong uri ng mga tao at sa paraan ng pananalig nila, tinatawag natin silang mga kaibigan ng iglesia. Huwag silang ituring bilang mga kapatid—hindi sila mga kapatid. Huwag hayaan ang gayong mga tao na sumali sa iglesiang may tungkuling full-time, at huwag silang hayaang sumali sa hanay ng mga gumagampan ng tungkulin nang full-time; hindi ginagamit ng sambahayan ng Diyos ang gayong mga tao. Puwedeng sabihin ng ilan: “May pagkiling Ka ba laban sa ganitong uri ng mga tao? Bagama’t mukhang matamlay sa panlabas, sa loob ay talagang masigasig sila.” Imposible para sa mga sinserong mananampalataya na lima o sampung taon nang nananampalataya sa Diyos at nananatili pa ring matamlay; ang pag-uugali ng ganitong uri ng mga tao ay ganap nang ibinubunyag na sila ay mga hindi mananampalataya, mga taong nasa labas ng mga salita ng Diyos, at mga walang pananampalataya. Kung tinatawag mo pa rin silang mga kapatid, at sinasabi mo pa rin na hindi sila tinatrato nang patas, kung gayon, ang kuru-kuro at mga damdamin mo ang nagsasalita.

Paano natin dapat tratuhin ang uri ng mga tao na kaibigan ng iglesia? Sila ay mapagmalasakit at handang tumulong sa pag-aasikaso ng kaunting gawain. Kung may pagkakataon na kailangan sila, maaari mo silang bigyan ng oportunidad na asikasuhin ang kaunting gawain. Kung kaya nilang gawin ang isang bagay, hayaan silang gawin ito. Para naman sa mga bagay na hindi nila kayang gawin nang maayos, at maaari pa nga silang pumalpak, tiyakin mong hindi ka magtatalaga sa kanila ng gayong mga gampanin, nang sa gayon ay maiwasang makalikha ng problema—hindi mo puwedeng hayaan ang sarili mo na mapilitan dahil sa kanilang mabubuting intensyon. Hindi nila nauunawaan ang katotohanan, at hindi rin nila nauunawaan ang mga prinsipyo. Kung may mga panlabas na usapin na kaya nilang pangasiwaan, hayaan silang gawin ito. Pero huwag na huwag mo silang hayaang mangasiwa ng mahahalagang gawain na may kinalaman sa gawain ng iglesia—sa gayong kaso, dapat tanggihan ang kanilang mabubuting intensyon at masigasig na tulong. Kapag nakahaharap mo ang ganitong uri ng tao, pakitunguhan mo lang sila sa panlabas, pero hanggang doon lang iyon; huwag mo silang seryosohin. Bakit hindi sila dapat seryosohin? Dahil mga kaibigan lang sila ng iglesia, at hindi talaga sila mga kapatid. Alinsunod ba sa mga prinsipyo ng sambahayan ng Diyos sa paggamit sa mga tao ang gayong mga tao? (Hindi.) Kaya naman, kung ang ganitong uri ng tao ay hindi dumadalo sa mga pagtitipon, hindi nakikinig sa mga sermon, o hindi gumagawa ng tungkulin, hindi sila kailangang imbitahan pa. Kung hindi sila kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos o nagdarasal, kung hindi nila hinahanap ang mga katotohanang prinsipyo sa tuwing may nangyayari sa kanila, at kung ayaw nilang makipag-ugnayan sa mga kapatid, hindi sila kailangan pang suportahan o tulungan. Tatlong salita—huwag silang pansinin. Huwag seryosohin ang ganitong mga uri ng tao na mga kaibigan ng iglesia at mga hindi mananampalataya, at huwag mo silang pansinin. Hindi mo sila kailangang alalahanin, at hindi sila kailangang kumustahin. Bakit hindi sila kailangang kumustahin? Ano ang silbi ng pangungumusta sa mga taong walang kinalaman sa atin? Hindi ito kinakailangan, hindi ba? Gusto ba ninyong bigyang-pansin ang ganitong mga uri ng tao? Marahil ay gusto ninyong maging pakialamero at gustong magmalasakit, at nag-iisip, “Kumusta na kaya sila ngayon? May asawa na kaya sila o wala pa? Ayos lang kaya sila? Anong trabaho ang ginagawa nila ngayon?” Anuman ang kalagayan nila, wala itong kinalaman sa iyo. Ano ang silbi na mag-alala ka tungkol doon? Huwag mo silang bigyan ng pansin, at huwag ka ring magkomento tungkol sa kanila. May ilang tao na mahilig magkomento, tulad ng: “Kita mo na? Hindi sila nananampalataya nang maayos sa Diyos, namumuhay sila ng nakakapanghina ng loob at nakakapanlupaypay na pag-iral araw-araw, at mukha silang hapong-hapo at pagod na pagod sa lahat ng oras,” o “Kita mo na? Hindi sila nananampalataya nang maayos sa Diyos, kaya wala silang kapayapaan, at mayroon na namang masamang nangyari sa pamilya nila.” Walang kabuluhan ang lahat ng ito, at hindi kinakailangan. Walang kinalaman sa iyo kung paano sila namumuhay at tumatahak sa kanilang landas. Ni huwag mo silang banggitin; hindi kayo magkapareho ng landas. Taos-puso mong ginugugol ang iyong sarili para sa Diyos at ginagawa ang tungkulin mo nang full time, gusto mo lang na maghangad para makamit ang katotohanan at matamo ang kaligtasan, at anuman ang sabihin ng Diyos, gusto mong gawin ang lahat ng iyong makakaya para palugurin Siya; wala sa puso ng mga taong iyon ang ganitong mga saloobin. Kapag nakakakita ka ng masasamang kalakaran, nakakaramdam ka ng paghihimagsik at pagkasuklam sa mga ito, at pakiramdam mo ay walang kaligayahan na mamuhay sa mundong ito, at tanging sa pananampalataya sa Diyos ka makakahanap ng kaligayahan; samantalang sila ay eksaktong kabaligtaran mo: Pinatutunayan nito na hindi kayo magkapareho ng landas. Ang prinsipyo ng sambahayan ng Diyos sa pangangasiwa ng ganitong uri ng tao ay na kung sila ay handang tumulong, maaari silang bigyan ng sambahayan ng Diyos ng oportunidad basta’t walang posibleng mga epekto. Kung hindi sila kailangan ng sambahayan ng Diyos at handa pa rin silang tumulong, pinakamainam na tumanggi nang may paggalang—huwag mong bigyan ng problema ang sarili mo. Araw-araw na nagbabahaginan ang mga mananampalataya tungkol sa katotohanan, at tinatanggap nila ang mapungusan, pero kaya pa rin nilang gawin nang pabasta-basta ang mga bagay-bagay, kaya, magagawa bang pangasiwaan nang maayos ng mga kaibigan ng iglesia ang mga bagay-bagay nang walang anumang kapalit na kabayaran? (Hindi.) Sabihin mo sa Akin, pag-iisip ba ito ng masama sa mga tao? Ito ba ay sobrang negatibong pananaw tungkol sa mga tao? (Hindi.) Ito ay pagsasalita batay sa katunayan, pagsasalita batay sa diwa ng mga tao. Huwag maging mangmang, huwag maging hunghang, at huwag gumawa ng anumang kahangalan. Kailangan pa ring sumailalim ang mga mananampalataya sa mga pagpupungos, mga paghatol at pagkastigo, matinding pagdidisiplina, pagtutuwid, at paglalantad bago unti-unting maging alinsunod sa layunin ng Diyos ang paggampan nila sa kanilang tungkulin. Ang isang kaibigan ng iglesia o isang walang pananampalataya ay hindi tumatanggap ng kahit anong katotohanan, at ang tanging iniisip niya lang ay ang sarili niyang mga interes, kaya anong kabutihan ang maidudulot ng pangangasiwa niya sa mga usapin para sa sambahayan ng Diyos o para sa mga kapatid? Tiyak na wala. Nararapat lang na hindi bigyan ng pansin ang ganitong uri ng mga tao, hindi ba? (Oo.) Ano ang ibig sabihin ng “hindi sila bigyan ng pansin”? Ibig sabihin nito ay hindi sila itinuturing ng sambahayan ng Diyos bilang mga mananampalataya. Maaari silang sumampalataya sa Diyos sa anumang paraan nila gusto, pero walang anumang kinalaman sa kanila ang gawain at mga usapin ng sambahayan ng Diyos. Handa silang tumulong, pero kailangan nating timbangin ang mga bagay-bagay at suriin kung nababagay ba silang gumawa nito, at kung hindi sila nababagay rito, hindi natin puwedeng ibigay sa kanila ang oportunidad na ito. Sabihin mo sa Akin, naaayon ba sa mga prinsipyo ang pagkilos sa ganitong paraan? May karapatan ba tayong tratuhin ang gayong mga tao nang ganito? Oo, sobra!