VI. Pakikibahagi sa mga Di-wastong Ugnayan

Ang ikaanim na isyu na nakagagambala at nakagugulo sa gawain ng Diyos at sa normal na kaayusan ng iglesia ay ang pakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan. Hangga’t nakikipag-ugnayan at nakikipagtipon ang mga tao nang magkakasama, magkakaroon ng buhay pampamayanan, at lilitaw mula rito ang iba’t ibang ugnayan. Kaya, alin sa mga ugnayang ito ang wasto at di-wasto? Pag-usapan muna natin kung ano ang bumubuo sa mga wastong ugnayan, at pagkatapos ay pagbahaginan natin ang mga di-wastong ugnayan. Kapag nagkikita-kita at nagbabatian ang mga kapatid, maaaring nagsasabi sila ng mga bagay gaya ng, “Kumusta ka na? Maayos ba ang kalusugan mo? Papasok na ba ang anak mo sa high school sa susunod na taon? Kumusta naman ang negosyo ng asawa mo?” Maituturing ba na wastong ugnayan ang pagbabatiang ito? (Oo.) Bakit ninyo nasasabi iyon? Dahil kapag ang dalawang taong matagal nang hindi nagkikita ay nagkakasama, ang pagbabatian nang kaunti ay ang pinakapangunahing etiketa, at ang pinakapundamental na paraan ng pagpapakita ng malasakit at pagbati. Ang mga ito ay pawang mga salita, kilos, at kaugnay na paksa na binabanggit ng mga tao sa loob ng saklaw ng normal na pagkatao. Batay sa kanilang pag-uusap hanggang ngayon, malinaw na wasto naman ang ugnayan nila. Ang kanilang diyalogo ay nakabatay pareho sa etiketa at normal na pagkatao, at mula sa dalawang puntong ito, matutukoy na ang ugnayan sa pagitan ng dalawang taong nag-uusap ay wasto, kumakatawan sa isang normal na ugnayang pantao. Kung ang dalawang tao ay lubos nang pamilyar sa isa’t isa, pero kapag nagkikita sila, pareho silang nakasimangot at hindi nakikipag-usap sa isa’t isa, at kapag nagkakatinginan sila, nagliliyab sa pagkamapanlaban ang mga mata nila, normal ba ang ganitong ugnayan? (Hindi.) Bakit hindi ito normal? Paano ba ito dapat matukoy mismo? Kapag nagkikita ang dalawang tao pero hindi sila nagbabatian o nagsasabihan man lang ng “hi,” at lalo na, hindi nakikibahagi sa normal na pag-uusap at diyalogo, halata na ang mga pagpapamalas nila ay hindi sumasalamin sa kung ano ang inaasahan ng normal na pagkatao. Ang ugnayan nila ay hindi isang normal na ugnayang pantao; medyo baluktot ito, pero hindi pa rin ito maituturing na di-wastong ugnayan, medyo malayo pa rin ito sa ganoong antas. Sa pangkalahatan, kung ang ugnayan sa pagitan ng mga tao ay naitatag batay sa normal na pagkatao, kung saan ang mga indibidwal ay maaaring makipag-ugnayan at makihalubilo nang normal ayon sa mga prinsipyo, at tumutulong, sumusuporta, nagtutustos para sa isa’t isa, ang lahat ng ito ay nagpapahiwatig ng wastong ugnayan sa pagitan ng mga tao. Ang ibig sabihin nito ay pangangasiwa sa mga usapin sa propesyonal na paraan, hindi nakikipagtransaksiyon, walang mga nagkakapatong-patong na interes, at lalong walang halong pagkamuhi, at kung saan ang mga kilos ay hindi inuudyukan ng mga pagnanais ng laman. Ang lahat ng ito ay nasa saklaw ng mga wastong ugnayan. Hindi ba’t napakalawak ng saklaw na ito? Ang mga normal na ugnayang pantao ay kinapapalooban ng diyalogo at komunikasyon sa loob ng saklaw ng normal na pagkatao, nakikisalamuha at nakikihalubilo sa iba, at nagtutulungan batay sa konsensiya at katwiran ng normal na pagkatao. Sa mas mataas na antas, kasama rito ang pakikisalamuha at pakikihalubilo ayon sa mga katotohanang prinsipyo. Ito ay isang pangkalahatang depinisyon ng mga wastong ugnayang pantao sa pagitan ng mga tao. Ang pagbati sa isa’t isa kapag nagkikita ay ang pinakanormal na uri ng pakikisalamuha. Ang kakayahang bumati at makipag-usap nang normal nang hindi nagmamayabang, hindi nagpapanggap na may pagkagiliw kapag wala naman, hindi umaakto bilang nakatataas, nagsasalita nang hindi inaapi o itinataas ang sarili, nagsasalita at nakikipag-usap nang normal—ganito dapat magsalita at makipag-usap ang mga nagtataglay ng normal na pagkatao, at ito ang pangunahing paraan ng pakikisalamuha sa loob ng mga normal na ugnayang pantao. Kahit papaano, ang hinirang na mga tao ng Diyos ay dapat magtaglay ng konsensiya at katwiran, at makisalamuha, makihalubilo, at makipagtulungan sa iba ayon sa mga prinsipyo at pamantayang hinihingi ng Diyos sa mga tao. Ito ang pinakamainam na pamamaraan. Nakapagpapalugod ito sa Diyos. Kaya, ano ang mga katotohanang prinsipyo na hinihingi ng Diyos? Na maging maunawain ang mga tao sa iba kapag ang iba ay mahina at negatibo, maging mapagsaalang-alang sa pasakit at mga paghihirap, at pagkatapos ay mag-usisa sa mga bagay na ito, mag-alok ng tulong at suporta, at basahan sila ng mga salita ng Diyos para tulungan silang malutas ang kanilang mga problema, binibigyang-daan silang makaunawa sa mga layunin ng Diyos at huminto sa pagiging mahina, at dinadala sila sa harap ng Diyos. Hindi ba’t naaayon sa mga prinsipyo ang ganitong paraan ng pagsasagawa? Ang pagsasagawa sa ganitong paraan ay naaayon sa mga katotohanang prinsipyo. Natural na ang ganitong mga uri ng ugnayan ay mas lalo pang naaayon sa mga katotohanang prinsipyo. Kapag ang mga tao ay sadyang nagsasanhi ng mga panggugulo at paggambala, o sadyang ginagawa nang pabasta-basta ang kanilang tungkulin, kung nakikita mo ito at nagagawa mong ipaalam ang mga bagay na ito sa kanila, sawayin sila, at tulungan sila ayon sa mga prinsipyo, naaayon ito sa mga katotohanang prinsipyo. Kung magbubulag-bulagan ka, o kukunsintihin mo ang pag-uugali nila at pagtatakpan sila, at kung aabot ka pa nga sa pagsasabi ng magagandang bagay para purihin at hangaan sila, ang ganitong mga paraan ng pakikisalamuha sa mga tao, pagharap sa mga isyu, at pangangasiwa sa mga problema ay malinaw na salungat sa mga katotohanang prinsipyo, at walang batayan sa mga salita ng Diyos. Kaya, ang mga paraang ito ng pakikisalamuha sa mga tao at pagharap sa mga isyu ay malinaw na di-wasto, at talagang hindi ito madaling matuklasan kung hindi hihimayin at kikilatisin ang mga ito ayon sa mga salita ng Diyos. Ang mga taong hindi nakakaunawa sa katotohanan ay malamang na hindi rin makakakilala sa mga isyung ito, at kahit na kilalanin nila na ang mga ito ay problema, hindi madali para sa kanila na lutasin ang mga ito. Madalas nating sinasabi na ang tiwaling sangkatauhan ay pawang namumuhay ayon sa disposisyon ni Satanas, at ang mga pagpapamalas na ito ay patunay niyon. Ngayon, malinaw mo ba itong nakikita?

Ang pangunahing pokus ng ating pagbabahaginan ngayon ay ang ilantad ang mga pagpapamalas ng apat na klase ng mga di-wastong ugnayan na nagdudulot ng mga paggambala at panggugulo sa buhay iglesia. Sino-sino ang mga nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan sa loob ng iglesia? Ano nga ba ang bumubuo sa isang di-wastong ugnayan? Aling mga isyu ang kinasasangkutan kapag nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan? Dahil ang pangunahing paksa ng pagbabahaginan natin ay may kinalaman sa iba’t ibang tao, pangyayari, at bagay na gumagambala at gumugulo sa gawain ng Diyos at sa normal na kaayusan ng iglesia, ang talakayang ito tungkol sa mga di-wastong ugnayan ay nakatuon lang sa mga nagdudulot ng mga pagkagambala at kaguluhan sa buhay iglesia. Hindi natin basta-bastang pinagsasama-sama ang lahat ng uri ng di-wastong ugnayan, at ang mga usapin sa labas ng buhay iglesia ay hindi na natin problema. Dapat mong maarok ang usaping ito nang dalisay, nang walang paglihis. Kaya, pagdating sa nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan, aling mga isyu at aling mga ugnayan sa pagitan ng mga tao ang hindi wasto? Aling mga di-wastong ugnayan ang nagdudulot ng mga pagkagambala at kaguluhan sa buhay iglesia at sa karamihan sa mga tao? Karapat-dapat bang pagbahaginan ang mga isyung ito? (Oo.) Ang mga bagay na ito ay mga usaping dapat malinaw na talakayin sa ating pagbabahaginan.

A. Mga Di-wastong Ugnayan sa Pagitan ng mga Kasarian

Sa buhay iglesia, alin ang pinakakaraniwan, madaling maunawaan, at agad na nailalarawan na uri ng di-wastong ugnayan? (Mga ugnayan sa pagitan ng mga kasarian.) Ito ang unang aspekto na pumapasok sa isipan ng mga tao kapag naiisip nila ang mga di-wastong ugnayan. May ilang tao na, kapag nasa isang grupo, palaging nakikipaglandian sa kabilang kasarian; gumagawa sila ng mga kilos at ekspresyon na mapang-akit, nagsasalita sa partikular na paraang may ipinapahayag, at mahilig magpakitang-gilas. Sa hindi desenteng termino, ito ay pagwawagayway ng seksuwalidad ng isang tao. Gusto nilang magmukhang matalino, mabiro, romantiko, maginoo, bayani, kaakit-akit, at edukado, kasama pa ang iba pang mga katangian, sa harap ng kabilang kasarian; talagang nasisiyahan sila sa pagpapakitang-gilas. Bakit sila nagpapakitang-gilas? Hindi ito para makipag-agawan para sa katayuan, kundi para akitin ang kabilang kasarian. Kapag mas maraming miyembro ng kabilang kasarian ang nagbibigay-pansin sa kanila, sinusulyapan sila nang may paghanga, paggalang, at pagkagiliw, mas lalo silang nasasabik at sumisigla. Habang gumugugol sila ng mas maraming oras sa pakikilahok sa buhay iglesia at nakikipag-ugnayan sa mas maraming tao, pinupuntirya nila ang ilang indibidwal, nakikipaglandian at nakikipagtinginan sa ilang nasa kabilang kasarian, madalas na nagsasalita nang mapanukso, nang may bahid pa nga ng pang-aabusong seksuwal. Wasto ba ang ganitong ugnayan sa pagitan ng mga tao? (Hindi.) Ito ay bumubuo ng pakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan. Ginagamit pa nga ng mga gayong indibidwal ang mga oras ng pagtitipon para magpakitang-gilas, nagsasalita para magmukhang talagang matalino at kaakit-akit sa harap ng taong gusto nila o interesado sila, kumikilos at sumusulyap nang mapang-akit, nakapinta ang ekspresyon ng pagwawagi at pagkasabik, at lumulukso-lukso pa nga sa paligid, lahat ng ito ay para sa anong pakay? Ito ay para akitin ang kabilang kasarian sa isang di-wastong ugnayan. Sa kabila ng pagkasuklam na nararamdaman ng maraming kapatid tungkol dito, at sa kabila ng maraming babala mula sa mga nasa paligid nila, hindi pa rin sila tumitigil at nagpapatuloy pa rin sila sa kanilang walang pakundangang pang-aakit. Kung ang mga gayong di-wastong ugnayan ay kinasasangkutan lang ng dalawang taong naglalandian sa labas ng buhay iglesia at hindi naman nakakaapekto sa buhay iglesia o sa gawain ng iglesia, maaaring isantabi muna ang usapin. Gayumpaman, kung ang mga taong nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan ay palagiang umaasal nang gayon sa loob ng buhay iglesia at nagdudulot ng mga kaguluhan sa iba, dapat silang bigyan ng babala at limitahan. Kung mananatili silang hindi na magbabago sa kabila ng paulit-ulit na paalala at lubha na nilang nagulo ang buhay iglesia, dapat na silang paalisin sa iglesia sa pamamagitan ng pagboto ng hinirang na mga tao ng Diyos. Angkop ba ang pamamaraang ito? (Oo.) Kung ito ay mga kabataan lang na normal na nagliligawan, dapat din silang maging maingat sa mga pagtitipon para hindi makaapekto sa iba. Ang iglesia ay isang lugar para sambahin ang Diyos, magdasal-magbasa ng mga salita ng Diyos, at mamuhay ng buhay iglesia; ang mga personal na pagkagiliw ay hindi dapat dalhin sa buhay iglesia para makagulo sa iba. Kung nagdudulot ito ng mga kaguluhan sa iba, nakakaapekto sa kanilang lagay ng loob habang nasa mga pagtitipon, at nakakaapekto sa pagbabasa ng iba sa mga salita ng Diyos at sa pag-unawa at kaalaman nila sa mga salita ng Diyos, nakakaabala at nakakagulo sa mas maraming tao, ang gayong ugnayan ay mailalarawan bilang isang di-wastong ugnayan. Maging ang lehitimong pagliligawan, kung nakakagulo ito sa iba, ay mailalarawan bilang isang di-wastong ugnayan, lalo na ang pang-aakit sa kabilang kasarian nang walang relasyon. Kaya naman, kung may isang taong nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan sa loob ng buhay iglesia, hindi siya dapat palihim na pahintulutan o kunsintihin, kundi dapat siyang bigyan ng mga babala, mga limitasyon, at maaaring paalisin pa nga ayon sa mga prinsipyo. Ito ang gawaing dapat isagawa ng mga lider at manggagawa. Kung matutuklasan na ang isang tao ay nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan at nakakapagdulot ng mga kaguluhan sa karamihan ng tao sa iglesia, kung saan ang kanyang presensiya ay nagtutulak sa iba na maabala at masilo ng mahahalay na pag-iisip, na nauuwi pa nga sa pagkakawatak-watak ng mga pamilya at nagiging dahilan para mawalan ng interes ang ilang bagong mananampalataya sa mga pagtitipon, pagbabasa ng mga salita ng Diyos, o maging sa pananalig mismo, sa halip ay mas napapamahal sa taong minumutya nila, nagnanais na makipagtanan dito at mamuhay nang magkasama, at talikuran ang kanilang pananalig—kung umabot na sa ganitong antas ang kabigatan ng sitwasyon, pero hindi ito sineseryoso ng mga lider at manggagawa, iniisip na simpleng pagnanasa lang ito ng tao, na hindi ito malaking bagay, at isa itong bagay na ginagawa ng lahat ng ordinaryong tao, hindi nakikita ang kalubhaan ng problema o lalong hindi napagtatanto kung gaano maaaring lumala ang problema, bagkus ay binabalewala lang ito, nagiging lubos na manhid at mapurol sa kanilang tugon sa mga gayong usapin, na sa huli ay nagdudulot ng masasamang epekto sa karamihan ng nasa iglesia—ang kalikasan ng mga insidenteng ito ay bumubuo ng mga lubhang paggambala at panggugulo. Bakit Ko sinasabi na bumubuo ito ng malulubhang paggambala at panggugulo? Dahil ang mga insidenteng ito ay gumugulo at sumisira sa normal na kaayusan ng buhay iglesia. Samakatwid, sa sandaling lumitaw ang mga gayong indibidwal sa iglesia, dapat silang limitahan, gaano man sila kakaunti o karami, sinisiguro na natutugunan ang bawat kaso, at kung malala ang sitwasyon, dapat silang ibukod. Kung hindi nagbubunga ng mga resulta ang pagbubukod, at patuloy nilang inaakit ang kabilang kasarian, ginugulo ang buhay iglesia, at sinisira ang normal na kaayusan ng iglesia, kung gayon ay dapat silang paalisin sa iglesia ayon sa mga prinsipyo. Angkop ba ang pamamaraang ito? (Oo.) Ang epekto ng mga gayong usapin sa buhay iglesia at sa gawain ng iglesia ay lubhang nakapipinsala; ang mga ito ay katulad ng isang salot, at dapat na puksain.

Ang bawat taong mahilig mang-akit ng kabilang kasarian ay ginagawa ito saanman sila magpunta, walang sawang nagpapakita ng mga gayong pag-uugali. Madalas na bata ang edad at maganda ang mga taong pinupuntirya nila ng pang-aakit at panliligalig, pero minsan, sinasangkot din nila ang mga taong nasa gitnang edad—ang sinumang kahali-halina sa kanilang paningin, aktibo silang naghahanap ng mga pagkakataon para makapang-akit. Kung nilalayon nilang akitin ang iba, may ilang tao na hindi kayang labanan ang panghahalina at mahuhulog dito, na madaling humahantong sa mga di-wastong ugnayan. Dahil napakababa ng tayog ng mga tao at wala silang tunay na pananalig sa Diyos, pati na ng pagkaunawa sa katotohanan, paano nga ba nila malalampasan ang mga tuksong ito at malalabanan ang mga gayong panghahalina? Napakababa ng tayog ng mga tao; lubha silang mahina at walang magawa kapag nahaharap sa mga tukso at panghahalinang ito. Mahirap para sa kanila na manatiling hindi apektado. May isang lalaking lider noon na nagtatangkang akitin ang sinumang magandang babaeng makita niya; kung minsan, hindi sapat ang mang-akit ng isa lang—maaaring akitin niya ang tatlo o apat na babae, binibihag ang lahat ng ito hanggang sa mawalan sila ng ganang kumain at hindi makatulog, at mawalan pa nga ng pagnanais na gawin ang kanilang mga tungkulin. Gayon ang “gayuma” ng lalaking ito. Kung nakisalamuha lang siya nang normal sa mga tao, nang hindi sinasadyang subukan na akitin sila, hindi sana magiging ganoon kalawak ang impluwensiya niya. Noong sadya siyang magpakitang-gilas at mang-akit ng iba, saka lang lalong dumami ang mga taong nahulog dito, na nagpataas sa bilang ng mga naakit niyang magkaroon ng mga di-wastong ugnayan sa kanya. Nawalan ng lakas ang mga tao na lumaban at nahulog sila sa mga tuksong ito. Iyan ang “gayuma” ng pagnanasa; ang ginawa niya ay lumikha ng mga tukso, panghahalina, at kaguluhan sa magkabilang panig. Isang lalaki na nang-aakit ng ilang babae nang sabay-sabay—nabagabag ba ang puso niya o ano? Sinong babae ang unang aasikasuhin, sino ang unang palulugurin—hindi ba’t sobrang mapapagod ang isipan niya? (Oo.) Kung masyado itong nakakapagod, bakit pa nga ba siya patuloy na umaasal nang ganito? Ito ay kabuktutan; ganitong uri siya ng nilalang, ito ang kalikasan niya. Sa sandaling maakit ang mga biktima at mahulog sa tukso, madali ba para sa kanila na makatakas sa tukso? Sa sandaling mahulog na sa tukso, magiging mahirap nang tumakas. Kumakain, natutulog, naglalakad, gumagampan ng mga tungkulin—anuman ang ginagawa nila, wala silang ibang iniisip kundi ang taong ito, nilalamon ng taong ito ang puso nila. Ang mga gayong kaguluhan ay lubhang malala! Kasunod nito ang palagiang pag-iisip kung paano palugurin ang taong ito, kung paano ibuhos ang sarili sa taong ito, kung paano makuha ang loob nito, kung paano sarilinin ang taong ito, kung paano makipagkompetensiya at makipaglaban sa ibang mga karibal. Hindi ba’t ang mga ito ang mga kahihinatnan ng pagkabagabag? Madali bang makaalis sa gayong kalagayan? (Hindi ito madali.) Ang mga kahihinatnan ay nagiging malala. Sa panahong ito, mapapayapa pa rin ba ang puso ng isang tao sa harap ng Diyos? Kapag binabasa niya ang mga salita ng Diyos, mauunawaan pa rin ba niya ang mga ito? Magkakaroon pa rin ba siya ng liwanag? Sa oras ng mga pagtitipon, gaganahan pa rin ba siyang pagnilayan at pagbahaginan ang mga salita ng Diyos, at makinig sa pagbabahagi ng iba sa mga salita ng Diyos? Hindi na; mapupuno ng pagnanasa ang puso niya, nakapaloob doon ang kanyang minumutya, walang puwang para sa anumang seryosong usapin—maging ang Diyos ay mawawala sa puso niya. Ang susunod ay pagninilay-nilay kung paano mararanasan ang pag-ibig, kung paano maging romantiko, at iba pa, at tuluyan nang mawawala ang pagnanais na manampalataya sa Diyos. Mabuti ba ang mga kahihinatnang ito? Ito ba ang nais makita ng mga tao? (Hindi.) Ang mga kahihinatnan ba ng pagkaakit at pagkahulog sa tukso ay isang bagay na kayang pigilan ng mga tao? Kaya bang kontrolin ng mga tao ang mga kahihinatnang ito? Maaari bang sila ang magdesisyon? Kaya ba nilang umabot sa antas na magagawa nilang huminto kapag gusto nila sa puso nila? Hindi ito makakamit ng sinuman. Ito ang mga kahihinatnan sa mga tao ng mga kaguluhang idinulot ng mga gayong di-wastong ugnayan. Kapag wala ang Diyos sa puso ng isang tao, at ayaw na niyang basahin ang mga salita ng Diyos, ano ang mga kahihinatnan? May pag-asa pa ba na maligtas? Nawawala ang pag-asang maligtas. Ang lahat ay nawawala; ang mga kakarampot na doktrinang naunawaan dati, ang determinasyon at kapasyahang igugol ang sarili para sa Diyos, at ang pagnanais na makamit ang pagliligtas ng Diyos ay pawang iwinawaksi—ang mga ito ang mga kahihinatnan. Lumalayo ang mga tao sa Diyos at itinatakwil nila ang Diyos sa puso nila, at itinatakwil din sila ng Diyos. Ang kahihinatnang ito ay hindi isang bagay na ninanais makita ng sinumang nananampalataya at sumusunod sa Diyos, hindi rin ito isang katunayan na kayang tanggapin ng sinumang tagasunod ng Diyos. Gayumpaman, sa sandaling mahulog ang mga tao sa mga gayong tukso at mahuli sa alimpuyo ng mga di-wastong ugnayan, mahihirapan silang palayain ang kanilang sarili at mas lalo pang hindi nila makontrol ang kanilang sarili. Kaya naman, ang mga gayong di-wastong ugnayan ay dapat limitahan. Sa malulubhang kaso, iyong mga palaging nanggugulo at nanliligalig sa kabilang kasarian, dapat silang agaran at mabilis na alisin sa iglesia, para hindi sila makagulo sa buhay iglesia, at higit pa roon, para mapigilan ang mas maraming tao na masilo sa tukso. Makatwiran ba ang pamamaraang ito? (Oo.)

Sa ikalabindalawang aytem ng mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa, dapat nilang ibuhos ang kanilang buong pagsusumikap sa bawat gampanin para masiguro na makakapamuhay ng normal na buhay iglesia ang hinirang na mga tao ng Diyos, pinangangalagaan ang mga kapatid mula sa anumang panghihimasok o mga kaguluhan sa buhay iglesia. Nangangahulugan ito ng pagprotekta sa lahat ng kapatid na may kakayahang mamuhay ng normal na buhay iglesia. Ano nga ba mismo ang dapat maprotektahan? Dapat maprotektahan ang mga kapatid nang sa gayon ay maaari silang lumapit sa Diyos nang may katahimikan sa oras ng mga pagtitipon at mapayapang magdasal-magbasa at magbahaginan ng mga salita ng Diyos; kasabay nito, dapat makapagdasal sa Diyos ang mga kapatid nang may iisang puso at isipan, magawang hangarin ang mga layunin ng Diyos, hanapin ang kaliwanagan at pagtanglaw mula sa Diyos, kamtin ang presensiya ng Diyos, at tanggapin ang Kanyang mga pagpapala at patnubay. Ito ang pinakamalaki at pinakamahalagang interes ng lahat ng kapatid, at mahalaga ito sa lahat; nauukol ito sa kung maaari ba silang maligtas at kung maaari ba silang magkaroon ng magandang hantungan. Kaya, kinakailangang mahigpit na limitahan, ibukod, o paalisin iyong mga nakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan sa loob ng iglesia; lalo na iyong mga nakikibahagi sa mga ugnayan sa pagitan ng mga kasarian, dapat silang mahigpit na pangasiwaan. Ano ang ibig sabihin ng pangangasiwa? Kung maliit na kaso lang ito, dapat silang ilantad at pungusan, at pigilan at limitahan kaagad, at hadlangan na makaapekto sa iba. Kung malubhang kaso ito, kinakailangang kumilos nang desidido at nang walang pag-aalinlangan; dapat silang paalisin sa iglesia sa lalong madaling panahon para mapigilan sila na makapanggulo ng mas marami pang tao. Kung nais nilang magsanhi ng mga kaguluhan, hayaan silang gawin ito sa mundo sa labas, ginugulo ang sinumang nais nilang guluhin; sapat nang sabihin na ang lahat ng kapatid sa buhay iglesia na naghahangad sa katotohanan ay hindi nila dapat guluhin. Ito ang pangunahing prinsipyo at layon para sa gawain ng mga lider at manggagawa kaugnay sa ikalabindalawang responsabilidad na ito.

B. Mga Ugnayang Homoseksuwal

Tungkol sa isyu ng mga di-wastong ugnayan, ang pangunahin nating pinagbahaginan ngayon lang ay ang pakikibahagi sa mga di-wastong ugnayan sa pagitan ng mga kasarian. Kabilang dito ang pang-aakit, panghahalina, pagpapakitang-gilas, at panunukso sa kabilang kasarian; aktibong lumalapit at nagtatangkang makipaglapit sa kanila; at madalas na sinasadya o hindi sinasadyang umupo malapit sa kanila sa mga pagtitipon; dagdag pa rito, hindi lang iisang tao ang inaakit, kundi lumilipat sa iba pagkatapos mabigo sa unang pagtatangka, kaya’t maraming miyembro ng kabilang kasarian sa iglesia ang naliligalig. Kapag ganito na ang sitwasyon, nagiging malubha na ang isyung ito. Sinasaklaw nito ang mga di-wastong ugnayan sa pagitan ng mga kasarian. Bukod sa mga ugnayan sa kabilang kasarian, may ilan ding di-wastong ugnayan sa pagitan ng mga taong may parehong kasarian. Kung ang dalawang tao ng parehong kasarian ay partikular na malapit sa isa’t isa, matagal nang magkakilala at talagang malapit, kung gayon, tama lang na madalas nilang makasalamuha ang isa’t isa. Gayumpaman, sa sandaling umabot ito sa mapagnasang pakikipagrelasyon ng laman, dapat ding iklasipika ang mga gayong ugnayan bilang di-wasto. Kung madalas ang pagkakalapit ng katawan ng dalawang taong may parehong kasarian, maging hanggang sa punto na karaniwan silang gumagamit ng pamukaw na wika sa isa’t isa, at madalas silang nakikitang magkayakap o nagpapakita ng mga mas maraming hayag na pag-uugali at pagpapamalas, kung gayon, sa paglipas ng panahon, nagiging maliwanag ito sa lahat: “Hindi ito dahil nagtutulungan ang dalawang ito o magkaayon ang personalidad nila; hindi sila nakikisalamuha sa loob ng saklaw ng normal na pagkatao. Ito ay homoseksuwalidad!” Ngayon, karamihan sa mga tao ay nakakaunawa na ang homoseksuwalidad ay isang di-wastong ugnayan, mas higit pa ngang malubha at hindi wasto kaysa sa pagitan ng magkaibang kasarian. Kung umiiral ang mga gayong ugnayan sa loob ng iglesia, maaaring kumalat ang mga ito na parang isang salot, inaakay ang ilang tao sa ganitong uri ng tukso at panghahalina. May ilang tao na nagsasabing nakibahagi sila noon sa homoseksuwalidad pero hindi nila ito ginawa nang kusang-loob. Isantabi muna natin kung talaga bang homoseksuwal sila o kung ano ang kanilang seksuwal na oryentasyon. Kung nagawa nilang mahulog sa gayong tukso dahil sa panghahalina—isinasantabi muna sa ngayon kung ito ba ay ginawa nila nang kusa o pasibo—kung gayon, una sa lahat, sila ay nagulo nito. Batay sa pahayag nila na hindi nila ito ginawa nang kusang-loob, sila ay mga biktima. Samakatwid, kung inaakit at hinahalina ng mga homoseksuwal ang iba sa parehong kasarian, ang mga nahahalina sa kanila, bagama’t hindi naman talaga homoseksuwal ang mga ito, ay maaaring maging homoseksuwal pagkatapos mahalina ng isang homoseksuwal. Hindi ba’t delikadong sitwasyon ito? Bakit nga ba sinasabing homoseksuwal ang mga gayong tao? Ang mga heteroseksuwal na indibidwal na nang-aakit ng maraming tao ay nasa ilalim ng kategorya ng kahalayan, na katumbas ng isang di-wastong ugnayan. Kung gayon, kapag ang dalawang tao ng parehong kasarian na may malapit na ugnayan at magkasundo ay maghahawak-kamay, o magyayakapan, na pawang normal, paano iyon hahantong sa pagtukoy sa kanila bilang mga homoseksuwal? Ito ang seksuwal na ugnayan sa pagitan nila—kapag umabot na sa ganitong antas ang ugnayan, nagiging homoseksuwal na ito. Kapag nag-aakbayan sila, nagyayakapan sa leeg, o naghahawakan sa baywang, hindi na ito normal na pagkakalapit ng katawan sa pagitan ng mga indibidwal na may parehong kasarian; sa halip, ito ay pagkakalapit ng katawan na inuudyukan ng pagnanasa, naiiba ang kalikasan nito at kaya, nasa kategorya ito ng mga di-wastong ugnayan. Para sa karamihan sa mga tao sa iglesia, ang makakita ng mga gayong homoseksuwal ay nakakapagpatibay ba o hindi? (Hindi, hindi ito nakakapagpatibay.) Nakakaramdam ba ng pagkabagabag ang karamihan sa mga tao pagkatapos itong makita? Kung wala kang alam tungkol sa sitwasyon at ipinupulupot nila ang kanilang kamay sa iyong leeg o baywang, o hinahalikan ka pa nga sa mukha, makakaramdam ka ba ng pagkabagabag? (Oo.) Matapos mabagabag, mapapalagay ba ang puso mo o hindi? (Masusuklam ako.) Kung gayon, mararamdaman mo bang nagkasala ka? Kung hindi mo tumpak na nauunawaan ang diwa ng ganitong klase ng isyu, at nahawakan ka lang o pisikal na nahipo ng isang tao sa parehong kasarian nang hindi ito masyadong inisip pagkatapos, kung gayon, walang masyadong problema. Gayumpaman, kung iisipin mo ito, at patuloy kang mag-iisip, at hindi mo maalis sa isip ang taong ito, katulad ng kung paanong nananabik ang isang tao sa kabilang kasarian, lumalaban ka man o hindi sa loob ng iyong pansariling kamalayan, kung gayon, ang paglitaw ng mga gayong kaisipan sa loob mo ay nagpapahiwatig na ikaw ay nabagabag na, hindi ba? Kaya naman, ang kalikasan ng mga homoseksuwal na ugnayan, ang ganitong uri ng di-wastong ugnayan, ay higit pang mas malubha. Nabibigo ang ilang tao na makita ang kaibahan sa pagitan ng kahalayan ng mga heteroseksuwal at ng homoseksuwalidad, at itinuturing nilang magkapantay ang dalawang isyung ito. Sa katunayan, ang problema ng homoseksuwalidad ay higit na mas malubha kaysa sa isyu ng kahalayan sa pagitan ng mga heteroseksuwal.

Kung ang mga indibidwal na nakikibahagi sa mga ugnayang homoseksuwal ay lumilitaw sa loob ng iglesia at hindi nalilimitahan, nagiging banta sila at nagdudulot ng mga kaguluhan sa lahat. Anong klaseng mga kaguluhan? Sa panlabas, hindi matukoy ng karamihan sa mga tao ang anumang problema sa pagkatao ng mga ito kapag nakikisalamuha sa mga ito, pero dahil sa matagal na pakikisalamuha, narurumihan ang mga kaisipan nila at dumidilim ang puso nila. Nawawalan sila ng sigasig sa pananampalataya sa Diyos, at nang hindi nahaharap sa anumang partikular na problema, ayaw na nilang sumampalataya sa Diyos, nawawalan sila ng interes sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos, lalo silang lumalayo sa Diyos sa puso nila, at sumasagi sa isip nila ang masasamang kaisipan na isuko ang kanilang pananalig. Samakatwid, ang mga gayong di-wastong ugnayang homoseksuwal sa loob ng iglesia ay hindi lang dapat pigilan at limitahan; ang mga nakikibahagi sa mga ito ay dapat ding alisin kaagad sa iglesia. Ito ay natitiyak. Sa sandaling matuklasan ang mga gayong indibidwal, anuman ang mga tungkuling ginagawa nila o ang katayuan nila, dapat silang alisin kaagad sa iglesia, nang walang anumang pangungunsinti! Ito ang regulasyon ng iglesia. Bakit may ganitong regulasyon? May matibay itong pundasyon. Nilikha ng Diyos ang mga tao bilang lalaki at babae; pagkatapos likhain si Adan, ang kapareha niya ay si Eba, hindi isa pang Adan. Ang gayong hakbang na laban sa mga taong nakikibahagi sa mga ugnayang homoseksuwal ay nakabatay sa mga salita ng Diyos, at ganap itong tumpak. Maaaring sinasabi ng ilan, “Bakit hindi na lang bigyan ang mga taong ito ng pagkakataong magsisi? Bata pa sila; hindi ba’t dapat hayaan silang gumawa ng mga kalokohan?” Hindi! Maaaring iba ang pagtrato sa ibang mga kalokohan batay sa sitwasyon at kalikasan, pero ang ganitong partikular na kalokohan ay tiyak na hindi lang simpleng kalokohan; hinding-hindi ito puwedeng kunsintihin, at ang sinumang gumagawa ng gayong kilos sa loob ng iglesia ay dapat agarang alisin! Kung ang buong iglesia ay binubuo ng mga homoseksuwal, silang lahat ay aalisin. Hindi nanaisin ang gayong iglesia, kahit isa man lang! Ito ang prinsipyo. Sinasabi ng ilan, “Ang ilang tao ay nakikibahagi sa isang ugnayang homoseksuwal sa isang tao lang, pero hindi nila inakit ang iba o sinimulang guluhin ang sinuman. Dapat bang pangasiwaan at paalisin ang mga gayong indibidwal?” Kung tunay nga silang homoseksuwal, ang pagpapahintulot sa kanila na manatili sa iglesia ay katulad ng bombang sasabog anumang sandali sa gitna ng hinirang na mga tao ng Diyos—nakatakda itong sumabog sa malao’t madali. Kahit pa hindi nila ginulo, inakit, o niligalig ang sinumang mga indibidwal na nasa parehong kasarian, hindi iyon nangangahulugan na hindi nila ito gagawin sa hinaharap. Maaaring wala pa silang nakikitang kaakit-akit sa kanila, isang taong gusto nila, o wala pang tamang pagkakataon, o ang lahat ay hindi pa pamilyar o nakakaunawa sa isa’t isa. Pero sa sandaling dumating na ang tama at angkop na pagkakataon para sa mga gayong tao, kikilos na sila. Samakatwid, talagang hindi puwedeng kunsintihin o pahintulutan kahit kailan ang mga gayong indibidwal na manatili sa loob ng iglesia, dahil sila ay hindi normal at hindi tao. Ayaw ng iglesia ng mga gayong tao. Ang ganitong pangangasiwa sa mga nakikibahagi sa gayong di-wastong ugnayan ay hindi mali o kalabisan. Gayumpaman, sinasabi ng ilan, “May ilang homoseksuwal na mukhang mabuti naman; wala silang ginawang anumang masama, sumusunod sila sa mga batas at regulasyon, nagpapakita sila ng paggalang sa matatanda at pagmamahal sa mga bata, palagi silang gumagawa ng mabubuting gawa, ang ilan ay mayroon pa ngang mga kaloob at kasanayan, at ang iba ay talagang mapagkawanggawa at matulungin sa iglesia. Dapat natin silang hayaang manatili sa iglesia.” Tama ba ang ganitong pag-iisip? (Hindi.) Tama o mali man ang mga kaisipan mo, dapat mong makilatis ang kalikasan ng mga homoseksuwal. Ang prinsipyo ng pagsasagawa ng iglesia para sa mga indibidwal na nakikibahagi sa mga ugnayang homoseksuwal ay ang paalisin sila. Ito ay isang atas administratibong hindi maaaring labagin ng sinuman; dapat magsagawa ang lahat ayon sa prinsipyong ito.

Ang mga pagpapamalas ng dalawang uri ng di-wastong ugnayang ito na pinagbahaginan natin kanina lang ay ang pinakamadaling makilatis, malinaw na maunawaan, at mailarawan ng mga tao. Patungkol sa mga taong sangkot sa mga gayong di-wastong ugnayan, sa isang banda, dapat tuparin ng mga lider at manggagawa ang mga responsabilidad nila sa pamamagitan ng paggamit ng mga gayong hakbang tulad ng pagpapatigil, paglilimita, pagbubukod, at pagpapaalis para pangasiwaan sila. Sa kabilang banda, dapat ding kilatisin at iwasan ng mga kapatid ang mga taong nakikibahagi sa dalawang uri ng di-wastong ugnayang ito, para maiwasan nilang mahalina at mahulog sa tukso, na maaaring makaapekto sa kanilang pananalig sa Diyos at sa kanilang paghahangad sa katotohanan para makamit ang kaligtasan. Kapag nahulog sa tukso, mahirap nang makawala. Karamihan sa mga tao ay dapat makakilatis sa dalawang uri ng mga taong ito. Huwag kumilos gaya ng mga inaasal ng mga tao sa lipunan, nagkukunwaring hindi nakikita kung sino ang nakikipaglandian kanino, walang tamang pananaw o paninindigan laban sa mga nakikibahagi sa kahalayan, nagagawang makisalamuha nang normal sa mga gayong indibidwal basta’t hindi lang naaapektuhan ang sarili nilang mga interes, nagsasalita gaya ng karaniwan, na parang walang mali. Mayroon bang mga prinsipyo ang mga gayong tao sa pagtrato nila sa iba? Talagang wala. Ang lahat ng walang pananampalataya ay namumuhay ayon sa mga pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo, nagsusumikap na hindi makapanakit ng loob sa sinuman para maprotektahan ang kanilang sarili, subalit ganap na naiiba ang sambahayan ng Diyos mula sa lipunang walang pananampalataya. Sa sambahayan ng Diyos, ang katotohanan ang may kapangyarihan. Hinihingi ng Diyos na tratuhin ng mga tao ang iba batay sa mga katotohanang prinsipyo. Pawang tinatanggap at sinasangkapan ng hinirang na mga tao ng Diyos ang kanilang sarili ng katotohanan, at ginagamit nila ito para kilatisin at tratuhin ang iba, hindi lamang para panatilihin ang buhay iglesia at protektahan ang mga kapatid, kundi, ang mas mahalaga, para protektahan ang kanilang sarili mula sa pagdanas ng tukso at iwasang mahulog dito. Kapag mas maaga kang nakakakilatis at nakakalayo sa mga gayong indibidwal, mas mailalayo mo ang iyong sarili sa tukso at mapoprotektahan mo ang iyong sarili. Ganito mo dapat tratuhin ang mga indibidwal na nakikibahagi sa di-wastong ugnayan; ito ay alinsunod sa mga katotohanang prinsipyo at naaayon sa mga layunin ng Diyos.