Ang pagpapatupad sa gawain ng pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan ay may kasamang mahalagang hakbang ng pag-iinspeksiyon, na nakadepende sa kung taglay ng mga lider at manggagawa ang katotohanang realidad. Bukod sa pag-iinspeksiyon sa mga lider at manggagawa na may medyo mahinang kakayahan at medyo mahina, dapat ka ring mag-usisa tungkol sa mga may katamtamang kakayahan at unawain mo sila. Kung hindi angkop ang kapaligiran, maaari kang magpadala ng isang tao para mag-usisa at umunawa sa sitwasyon, at gumawa ng mga detalyadong tala. Kung pinahihintulutan ng sitwasyon, pinakamainam na personal na pumunta at makisalamuha sa superbisor ng gawaing ito; magtanong, mag-usisa, at alamin ang partikular na sitwasyon ng gawaing ito, at tingnan kung gaano kahusay naipapatupad ang gawain. Sa kabuuan, kapag iniatas na ang pagsasaayos ng gawain para sa pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan, hindi ito isang bagay na matatapos sa loob lang ng isa o dalawang buwan. Hindi ito isang pansamantalang gampanin kundi isang pangmatagalang gawain. Hindi lamang dapat magbigay ang mga lider at manggagawa ng patnubay, pangangasiwa, panghihikayat, at pag-iinspeksiyon sa loob ng unang isa o dalawang buwan matapos iatas ang pagsasaayos ng gawain, at ituring nila ito na tapos na. Sa halip, kailangan nilang patuloy na subaybayan ang gawaing ito sa loob ng mahabang panahon. Para sa mga mas mahinang lider ng iglesia, kailangan nilang pumunta at magbigay ng personal na patnubay. Para naman sa mga lider ng iglesia na kayang magpatupad ng mga pagsasaayos ng gawain nang mag-isa, dapat din silang magsagawa ng mga regular na pag-iinspeksiyon para maunawaan ang pag-usad ng gawain at malutas ang anumang problemang lumilitaw. Ito ay responsabilidad ng mga lider at manggagawa. Samakatwid, isang bagay ang natitiyak tungkol sa mga lider at manggagawa na gumagawa ng gawain: Hindi sila kailanman nagkakaroon ng oras na walang ginagawa. Palaging iniisip ng ilang lider at manggagawa, “Naiatas na ang mga pagsasaayos ng gawain, at nakipagbahaginan na ako kung paano ipatupad ang mga ito. Natapos ko na ang trabaho ko, wala nang ibang kailangang gawin. Kaya, gagawa na lang ako ng ilang naaangkop na gawaing-bahay, tulad ng pagtulong sa pagluluto at pagpapatuloy sa bahay, o pagbili ng mga pang-araw-araw na pangangailangan na wala ang mga kapatid.” Wala na silang ginagawa pagkatapos iatas ang mga pagsasaayos ng gawain at pakiramdam nila ay natapos na nila ang kanilang trabaho at wala na silang gagawin pa. Ipinapakita nito na hindi sila marunong gumawa sa gawain o mangasiwa ng mga partikular na gampanin. Sa katunayan, kapag naiatas na ang iba’t ibang pagsasaayos ng gawain ng sambahayan ng Diyos, hangga’t walang abiso mula sa ang Itaas na itigil ito, dapat magpatuloy ang gawain at hindi maaaring ihinto sa kalagitnaan. Halimbawa, ang gawain ng pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan—ipinatigil na ba ito ng ang Itaas? Mayroon bang anumang pabatid na nagsasabing itigil na ang gawaing ito? (Wala.) Kung gayon, paano dapat isagawa ng mga lider at manggagawa ang gawaing ito? Huwag maging ganado dahil lang sa pansamantalang sigasig. Noong unang iniatas ang pagsasaayos ng gawain, labis kang masigasig, aktibo, at sabik na isagawa ang gawaing ito. Gayumpaman, pagkalipas ng ilang panahon, kung ang ang Itaas ay hindi nanghihikayat, hindi nag-aatas ng mga bagong tagubilin, o hindi nagbibigay ng mga karagdagang direktiba para sa pagsasaayos na ito ng gawain, maaaring iisipin mo na dahil walang bagong isinaayos ang ang Itaas, maaari mong balewalain ang gawaing ito. Hindi ito katanggap-tanggap; ito ay kapabayaan sa responsabilidad. Gaano man katagal nang naipatupad ang gawaing ito, at kung ang ang Itaas ay nag-usisa, nanghikayat, o nagbigay-diin man tungkol sa gawaing ito sa panahong iyon, hangga’t ipinagkatiwala sa iyo ang gawaing ito, dapat mo itong pasanin at patuloy na gawin, isinasakatuparan ito nang maayos. Ano ang ibig sabihin ng “patuloy”? Nangangahulugan ito na hangga’t hindi sinasabi ng ang Itaas na itigil ito, ang mga lider at manggagawa ay kailangang magbigay ng walang-hinto at tuloy-tuloy na patnubay, pangangasiwa, panghihikayat, pag-iinspeksiyon, at pagsusubaybay sa gawaing ito. Maliban kung bumaba ka sa posisyon o tinanggal ka, hangga’t hawak mo ang posisyon mo, kailangan mong gawin nang maayos ang gawaing ito bilang isang lider o manggagawa. Isa rin itong gampanin na dapat patuloy mong ipatupad at subaybayan. Paano ito dapat isagawa? Sa tuwing dadalaw ka sa isang iglesia, kailangan mong tanungin ang mga lokal na lider at ang superbisor ng gawaing ito: “Kumusta ang mga artikulo ng patotoo sa panahong ito? Mayroon bang anumang maganda at medyo nakakaantig na artikulo ng patotoo? Mayroon bang anumang artikulo na may mga espesyal na karanasan?” Kung sasabihin nilang mayroon, dapat mong suriin ang mga artikulong ito. Kung naglalaman nga ang mga ito ng mga praktikal na karanasan at tunay na nakakapagpatibay sa mga tao, dapat isumite kaagad ang mga ito. Sa tuwing dadalaw ka sa isang iglesia, dapat mo munang tanungin ang tungkol sa bagay na ito. Isa itong partikular na gampanin na dapat mong ipatupad, isang obligasyon na hindi mo puwedeng iwasan—responsabilidad mo ito. Hinihikayat o inuusisa man ng ang Itaas ang tungkol sa bagay na ito, kabilang ang gampaning ito sa kung ano ang dapat mong gawin. Kung abala ang mga kapatid sa paggawa ng kanilang mga tungkulin at walang oras na magsulat ng mga artikulo ng patotoo, dapat mo silang hikayatin, sabihin na, “Ang pagsusulat ng magagandang artikulo ng patotoo ay labis na kapaki-pakinabang sa buhay pagpasok ng hinirang na mga tao ng Diyos, at isa rin itong mahalagang tungkulin.” Gayumpaman, sinasabi ng ilang lider, “Pakiramdam ng mga kapatid, naisulat na nila ang lahat ng kanilang karanasan at wala na silang maisulat pa.” Tama ba ang pahayag na ito? Sa katunayan, maraming detalyadong karanasan ang hindi napapansin ng mga tao at nakakaligtaan. Kapag binasa nila ang mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan na isinulat ng iba, saka lang nila naaalala na nagkaroon din sila ng mga katulad na karanasan. Kaya naman, ang pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan ay nangangailangan ng maingat na pag-iisip at pagninilay. Maraming pagkaunawang batay sa karanasan ang karapat-dapat na isulat. Makatwiran bang dahilan ang kawalan ng oras na magsulat? Ito ay isang tungkuling dapat gawin ng mga tao. Gaano man sila kaabala, dapat silang maglaan ng oras para magsulat. Kung hindi sila marunong magsulat ng mga artikulo ng patotoo, dapat nila itong idikta sa iba para i-edit, nang sa gayon ay makagawa ng isang magandang artikulo. Sa ganitong paraan, sa pamamagitan ng iyong panghihikayat at paggabay, naisulat ang isa pang magandang artikulo ng patotoong batay sa karanasan. Alam mo ba kung gaano karaming tao ang kayang patibayin ng artikulong ito? Ilang tao ang makakatanggap ng tulong at pakinabang mula rito? Kung hindi ka mangangasiwa at magbibigay ng gabay, at wala ring pagpapahalaga sa pasanin ang mga lokal na lider ng iglesia, iniisip na naisulat na ng mga kapatid ang lahat ng kanilang patotoong batay sa karanasan at wala nang maisusulat pang mga artikulo, hindi iiral ang magandang artikulong ito ng patotoong batay sa karanasan. Minsan, kapag dumadalaw ka sa isang iglesia, nakikipagkuwentuhan sa iyo ang ilang kapatid at sinasabi nila, “Naranasan ko ang lahat ng uri ng paghihirap sa buhay ko. Pagkatapos manampalataya sa Diyos, maraming beses din akong inusig. Sa bawat hakbang na dinadaanan, ang Diyos ang umaakay sa akin. Nakita ko ang mga kamangha-manghang gawa ng Diyos, at napagtanto ko na ang lahat ng bagay ay inorden ng Diyos, at na tunay na may kataas-taasang kapangyarihan ang Diyos sa lahat—ito ay ganap na totoo!” Pagkatapos nilang ikuwento sa iyo ang karanasan nila, tatanungin mo sila kung naisulat ba nila ito bilang isang artikulo, at sasabihin nila, “Hindi pa, mababa ang pinag-aralan ko at hindi ako marunong magsulat. Bukod pa rito, sinasabi ng iba na hindi mahalaga ang karanasang ito.” Sasabihin mo sa kanila, “Paanong walang halaga ang ganoon kagandang karanasan? Pagkatapos ng bawat hakbang ng karanasan mo, lubos mong naramdaman ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, ang pag-akay ng Diyos, at ang pag-orden ng Diyos. Anong karanasan pa ba ang maaaring maging mas mahalaga kaysa rito? Ang gayong mga karanasan ay dapat isulat at hindi palampasin.” Pagkatapos, agad kang magsasaayos ng mga mas edukadong kapatid para tulungan silang i-edit ito. Sa loob ng tatlong araw, may naisulat nang isang maganda at napakahusay na artikulo ng patotoo at pagkatapos ay ginawa itong isang video ng patotoong batay sa karanasan. Sinasabi ng lahat ng nanonood nito, “Kamangha-mangha ang karanasan ng bida! Lubos na nakapagpapatibay na panoorin ito! Tunay nitong ipinapakita na ang Diyos ang may kataas-taasang kapangyarihan sa lahat—ganoon nga iyon mismo! Ito ay mas higit pang nakumpirma ngayon, at tumibay ang pananalig namin sa Diyos.” Sinasabi ng iba, “Ang artikulong ito ng patotoong batay sa karanasan ay napakapraktikal at lubos na nakakaantig. Mas magiging maganda pa nga kung gagawin itong pelikula!” Maraming kapatid ang sabik na nag-aabang na gawin itong pelikula kaagad. Kaya naman, dahil responsable at tapat na tinrato ng mga lider at manggagawa ang gawain ng iglesia, ang isang kaswal na pag-uusap ay nauwi sa isang magandang artikulo at magandang materyal para sa isang pelikula. Ito ang pinakamagandang patotoo at pinakamagandang paksa para sa pagpapatotoo sa kataas-taasang kapangyarihan at pag-orden ng Diyos. Ang gayong mga kuwento ay makapagpapalakas sa pananalig ng napakaraming tao at makakapagpatibay rin sa maraming tao! Ano ang tingin mo sa mga lider at manggagawa na gumagawa ng gawain sa ganitong paraan? Hindi sila sumusunod sa anumang pormalidad sa kanilang gawain. Saanman sila pumunta, nagtatanong sila, nag-uusisa, at nakikisalamuha sa mga kapatid, nakikihalubilo sa mga ito nang hindi nagmamataas. Bukod sa mayroon silang pagpapahalaga sa pasanin sa kanilang puso, mayroon din silang matibay na pagpapahalaga sa responsabilidad. Sa patuloy na paggawa nito, natural silang nagkakamit ng mga resulta. Hindi ba’t tatandaan ito ng Diyos? Mabubuting gawa ang mga ito, hindi ba? Sabihin mo sa Akin, mahirap bang gawin ang kaunting gawaing ito? Nangangailangan ba ito ng pagdurusa? Nangangailangan ba ito ng pag-akyat sa bundok na puno ng mga batong kasingtalim ng mga espada o ng pagtalon sa dagat-dagatang apoy? Hindi. Hindi ito mahirap. Kinakailangan mo lang itong isapuso. Taglay ang gawaing ito sa puso mo, saan ka man pumunta, magtatanong at mag-uusisa ka: “Kumusta na ang pag-usad ng gawain? Mayroon bang magagandang artikulo ng patotoo sa panahong ito? Para sa mga kapatid na may mga karanasan pero hindi pa nakapagsusulat ng mga artikulo, alam ba ninyo kung paano sila patnubayan sa pagsasalaysay ng kanilang mga karanasan? Alam ba ninyo kung paano sila tulungang ipahayag ang kanilang sarili at patnubayan sila na maisulat ang mga ito?” Saanman kayo pumunta, kailangang palagi kayong makipagbahaginan tungkol sa usaping ito, gumawa ng mga bagay na nauugnay sa gawaing ito, at magsalita ng mga salitang nauugnay sa gawaing ito. Hindi ba’t sa ganitong paraan ng pagsasagawa, nagiging mas masagana ang gawain ng mga lider at manggagawa? Maaari kayang magkaroon ng isang sitwasyon kung saan wala kayong ginagawa na gawain? (Hindi.) Mapapagod o mamamatay ba sa pagkahapo ang mga lider at manggagawang gumagawa sa ganitong paraan? (Hindi.) Hindi sila mapapagod o mamamatay sa pagkahapo, magkakaroon ng mga resulta ang gawain, at matatandaan ito ng Diyos. Kung gagawa ka sa ganitong paraan, marami ang mapapatibay, at mararamdaman ng mga kapatid na mahalaga at makabuluhan ang pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan. Dati, iniisip nila na walang halaga ang mga karanasan nila, pero sa pamamagitan ng patnubay mo, naunawaan nila kung paano sumulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan. Nakakabuti rin ito sa kanilang buhay pagpasok. Kapag gumagawa ka sa ganitong paraan, saka mo lang natutupad ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa.

Sa pamamagitan ng pakikipagbahaginan tungkol sa kung paano dapat inspeksiyonin ng mga lider at manggagawa ang gawain, natutuhan na ba ninyo kung paano inspeksiyonin ang gawain? Ang pag-iinspeksiyon sa gawain ay hindi tungkol sa paghahanap ng mga kamalian o pagiging masyadong mabusisi, kundi tungkol sa pagtingin kung paano isinagawa ang gawain, kung ito ba ay isinaayos, kung mayroon bang sinumang nangangasiwa sa gawain, kung paano umuusad ang gawain, kung kumusta ang pag-usad, kung maayos ba ang daloy nito, kung ginagawa ba ang gawain ayon sa mga prinsipyo, kung nagbubunga ba ito ng mga resulta, at iba pa. Kasabay nito, kailangan ninyong obserbahan, irebyu, at suriin ang pagiging epektibo ng gawain, at mula rito, maghanap kayo ng mas mabuti at mas angkop na mga paraan para maipatupad ang gawain. Para sa pagsasaayos ng gawain tulad ng pagsasaayos ng pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan, hangga’t hindi ito ipinapahinto ng ang Itaas, kailangang patuloy na subaybayan at ipatupad ang gawaing ito, at kapaki-pakinabang ito para sa buhay pagpasok ng hinirang na mga tao ng Diyos. Kung pakiramdam ng ilang tao na mayroon nang sapat na mga patotoong batay sa karanasan at hindi na kayang basahin ng hinirang na mga tao ng Diyos ang lahat ng ito, maaari na bang ihinto ang gawaing ito? Hindi ito maaaring ihinto. Kung mayroong mas maraming patotoong batay sa karanasan, mas mainam iyon; kung mas marami ang patotoong batay sa karanasan, mas magiging masagana ang mga ito—ito ang pinakanakatutulong sa hinirang na mga tao ng Diyos na makapasok sa katotohanang realidad. Ang ilang bagong mananampalataya, pagkatapos mabasa ang mga patotoong ito na batay sa karanasan, ay matututo kung paano danasin ang gawain ng Diyos. Matapos pagdaanan ang isang panahon ng karanasan at pagkakamit ng mga resulta, likas na magagawa nilang sumulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan. Ang ilang taong may mabababaw na karanasan ay maaaring mapatibay rin sa pamamagitan ng pagbabasa ng medyo mas malalalim na patotoong batay sa karanasan, at maaari silang magkamit ng mas malalalim na karanasan at makapagsulat ng mas magagandang artikulo ng patotoo. Ang mga patotoong ito ay kapaki-pakinabang kapwa sa mga tao sa relihiyon at sa hinirang na mga tao ng Diyos sa sambahayan ng Diyos. Kaya, hindi kailanman maaaring huminto ang gawain ng pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan. Kailangang patuloy na subaybayan ng mga lider at manggagawa ang gawaing ito at hindi nila dapat itigil ito dahil lang sa anumang dahilan o palusot. Isa itong mahalagang aytem ng gawain sa iglesia. Dapat manguna ang mga lider at manggagawa sa pagsusulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan. Ang pagsasagawang ito ang pinakamahusay na nagbubunyag kung nagtataglay ba sila ng katotohanang realidad. Kung hindi nila kayang magsulat ng mga artikulo ng patotoong batay sa karanasan, hindi sila pasok sa pamantayan bilang mga lider o manggagawa at hindi nila kayang gumawa ng tunay na gawain, dapat silang tanggalin at itiwalag. Pagkatapos gawin nang maayos ang gawaing ito, kailangang patuloy na dumalaw ang mga lider at manggagawa sa iba’t ibang iglesia para mag-usisa tungkol sa pag-usad ng gawain. Maaari nilang itanong at alamin ang tungkol sa gawain: “Pawang may kaunting karanasan ang ilang kapatid sa inyong iglesia na medyo masigasig sa kanilang paghahangad—maaari ba silang magsulat ng mga artikulo ng patotoo?” Dapat ding tanungin ng mga lider at manggagawa ang mga bagong tumanggap sa tunay na daan kung paano nila siniyasat at nagawang tanggapin ito, at kung maaari ba nilang isulat ang kanilang mga impresyon tungkol dito. Ang mga lider at manggagawa ay hindi lamang kailangang patuloy na mag-usisa, matuto, magsubaybay, at magpatupad ng gawaing ito, kundi kailangan din nilang inspeksiyonin kung gaano kaayos ang takbo ng pagpapatupad: “Sa panahong ito, nagsaayos ba kayo ng mga taong gagawa ng gawaing ito? Ilang artikulo ng patotoong batay sa karanasan ang naisulat? Ilan ang pasok sa pamantayan? Ano ang proporsiyon ng mga artikulo na pasok sa pamantayan?” Sasagot ang superbisor: “Pagkatapos ng huling pagbabahaginan, may ilan nang naisulat na artikulo ng patotoong batay sa karanasan sa aming iglesia, at naisumite na ang ilang artikulong pasok sa pamantayan. Patuloy naming ginagawa ang gawaing ito.” Ayos lang ito; nangangahulugan ito na nagawa mo nang maayos ang gampaning ito. Kung iisipin ito, mayroon bang direktang ugnayan sa pagitan ng kakayanan ng isang iglesia na makagawa ng mga tunay na artikulo ng patotoong batay sa karanasan at ng ginagampanang papel ng mga lider at manggagawa? Sa isang banda, kailangan mong patuloy na makipagbahaginan tungkol sa aspektong ito ng gawain; sa kabilang banda, kailangan mong manguna bilang isang huwaran, patuloy na mag-usisa tungkol sa gawain, at makilahok at sumubaybay rin sa gawain. Pagkalipas ng ilang panahon ng pagsubaybay at matapos umalis sa iglesiang ito, dapat kang bumalik kalaunan para inspeksiyonin ang pagpapatupad. Hindi ba’t ito ang dapat gawin ng mga lider at manggagawa? Ito ang responsabilidad ng mga lider at manggagawa.

Para sa bawat pagsasaayos ng gawain na iniatas ng sambahayan ng Diyos, kailangang seryoso itong tratuhin at ipatupad ng mga lider at manggagawa. Dapat madalas mong gamitin ang mga pagsasaayos ng gawain para ikumpara at inspeksiyonin ang lahat ng gawaing nagawa mo. Dapat mo ring suriin at pagnilayan kung aling mga gampanin ang hindi mo nagawa nang maayos o naipatupad nang wasto sa panahong ito. Para sa anumang gampaning itinalaga at hinihingi ng mga pagsasaayos ng gawain na napabayaan, dapat agad kang bumawi at mag-usisa tungkol dito. Kung abala ka sa isang partikular na gampanin at hindi makaalis, puwede mong ipagkatiwala sa iba ang pag-iinspeksiyon at pagsusubaybay sa mga gawaing hindi nagawa nang maayos. Huwag kang basta na lang magbigay ng mga utos at mag-isip na tapos na ang gampanin matapos italaga at isaayos ang gawain, at pagkatapos ay wala ka nang gagawin. Bilang isang lider, responsable ka sa lahat ng gawain, hindi lang sa isang gampanin. Kung nakikita mo na talagang mahalaga ang isang partikular na gampanin, puwede mong pangasiwaan ang gampaning iyon, pero kailangan mo ring maglaan ng oras para mag-inspeksiyon, maggabay, at magsubaybay sa iba pang mga gampanin. Kung kontento ka lang sa paggawa nang maayos sa isang gampanin, at pagkatapos ay itinuturing mong tapos na ang mga bagay-bagay, at nagtatalaga ka ng mga gampanin sa ibang mga tao nang hindi nagmamalasakit o nagtatanong tungkol sa mga ito, isa itong iresponsableng pag-uugali at kapabayaan sa responsabilidad. Kung isa kang lider, ilang gampanin man ang pinananagutan mo, responsabilidad mong palaging magtanong tungkol sa mga ito at mag-usisa, at kasabay nito, inspeksiyonin ang mga ito at lutasin agad ang mga problema pagkalitaw pa lamang ng mga ito. Trabaho mo ito. Kaya nga, lider ka man sa rehiyon, lider sa distrito, lider sa iglesia, o lider o superbisor ng anumang pangkat, kapag nalaman mo na ang saklaw ng iyong mga responsabilidad, kailangan mong suriin nang madalas kung gumagawa ka ba ng tunay na gawain, kung natupad mo ba ang mga responsabilidad na dapat tuparin ng isang lider o manggagawa, pati na kung aling mga gampanin—mula sa ilang ipinagkatiwala sa iyo—ang hindi mo nagawa, alin ang ayaw mong gawin, alin ang mga nagbunga ng mga hindi magandang resulta, at alin ang mga may prinsipyong hindi mo naarok. Ito ang lahat ng bagay na dapat mong suriin nang madalas. Kasabay nito, kailangan mong matutong makipagbahaginan at magtanong sa ibang tao, at kailangan mong matutong tumukoy, sa mga salita ng Diyos at sa mga pagsasaayos ng gawain, ng isang plano, mga prinsipyo, at isang landas para sa pagsasagawa. Sa anumang pagsasaayos ng gawain, nauugnay man ito sa administrasyon, sa mga tauhan, o sa buhay iglesia, o kaya ay sa anumang uri ng propesyonal na gawain, kung binabanggit nito ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa, ito ay isang responsabilidad na dapat tuparin ng mga lider at manggagawa, at nasa saklaw ng responsabilidad ng mga lider at manggagawa—ito ang mga gampaning dapat mong asikasuhin. Natural, dapat itakda ang mga priyoridad batay sa sitwasyon; walang gawaing maaaring maiwan. Sinasabi ng ilang lider at manggagawa, “Hindi tatlo ang ulo ko at hindi anim ang braso ko. Napakaraming gampanin sa pagsasaayos ng gawain; tiyak na hindi ko kakayanin kung ako ang aatasang mangasiwa ng lahat ng ito.” Kung may ilang gampaning hindi mo kayang personal na makisangkot, nagsaayos ka ba ng ibang tao na gagawa ng mga ito? Pagkatapos gawin ang pagsasaayos na ito, nagsubaybay ka ba at nag-usisa? Sinuri mo ba ang gawain nila? Siguradong may oras ka naman para mag-usisa at magsuri, hindi ba? Tiyak na mayroon! Sinasabi ng ilang lider at manggagawa, “Paisa-isang trabaho lang ang kaya kong gawin. Kung uutusan mo akong magsagawa ng pagsusuri, paisa-isang gampanin lang ang kaya kong suriin; ang anumang hihigit pa roon ay hindi na magagawa.” Kung ganoon, wala kang kuwenta, lubhang mahina ang kakayahan mo, wala kang kapabilidad sa gawain, hindi ka akma para maging lider o manggagawa, at dapat kang bumaba sa posisyon. Gumawa ka na lang ng gawaing nababagay sa iyo—huwag mong antalahin ang gawain ng iglesia at ang paglago ng buhay ng hinirang na mga tao ng Diyos dahil lang sa napakahina ng kakayahan mo para gumawa ng gawain; kung wala ka ng ganitong katwiran, ikaw ay makasarili at ubod ng sama. Kung mayroon kang ordinaryong kakayahan pero nagagawa mong isaalang-alang ang mga layunin ng Diyos, kung handa kang magsanay, at hindi ka sigurado kung kaya mong gawin nang maayos ang gawain, dapat kang maghanap ng ilang taong may mahusay na kakayahan para makipagtulungan sa iyo sa gawain. Magandang pamamaraan ito, at maituturing na pagkakaroon ng katwiran. Kung masyadong mahina ang kakayahan mo at tunay na wala kang kapabilidad na pasanin ang gawaing ito, pero gusto mo pa ring manatili sa posisyong ito at magtamasa ng mga pakinabang nito, isa kang taong makasarili at ubod ng sama. Ang mga lider at manggagawa ay kailangang magtaglay ng konsensiya at katwiran—ito ay napakahalaga. Kung wala man lang sila ng ganitong pagkatao, tiyak na hindi sila puwedeng maging lider o manggagawa, at kahit pa gumawa sila ng kaunting gawain, sila ay magiging isang huwad na lider na magdudulot lamang ng pinsala sa hinirang na mga tao ng Diyos at maglalagay sa panganib sa gawain ng iglesia. Dapat isaalang-alang ng mga lider at manggagawa ang mga layunin ng Diyos; talagang hindi sila dapat maging diktatoryal at umako sa lahat ng bagay nang mag-isa, pagkatapos ay wala naman silang maayos na magagawang anumang gawain at maaantala nila ang lahat ng gawain ng iglesia, pati na ang buhay pagpasok ng hinirang na mga tao ng Diyos. Hindi ba’t magiging malaking pagsalangsang iyon? Samakatwid, ang mga taong may napakahinang kakayahan ay talagang hindi maaaring maging lider at manggagawa. Iyong mga walang may-takot-sa-Diyos na puso at hindi kayang magsaalang-alang sa mga layunin ng Diyos ay mas lalong hindi maaaring maging mga lider at manggagawa; hindi sila puwedeng atasan na mangasiwa sa anumang gampanin. Bilang mga lider at manggagawa, mahalagang magkaroon ng kamalayan sa sarili. Kung hindi mo kayang gumawa ng tunay na gawain pero gusto mo pa ring akuin ang lahat, at mahilig kang magtamasa sa mga pakinabang ng katayuan, ito mismo ang depinisyon ng isang huwad na lider, at dapat kang tanggalin at itiwalag.

Matapos pagbahaginan ang mga responsabilidad na dapat tuparin ng mga lider at manggagawa tungkol sa mga pagsasaayos ng gawain ng sambahayan ng Diyos, mayroon na ba kayong landas ngayon sa kung paano dapat tratuhin at ipatupad ng mga lider at manggagawa ang mga pagsasaayos ng gawain? (Mayroon.) Mayroon bang anumang suliranin? Sa iba’t ibang gampaning nakabalangkas sa loob ng mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa na napagbahaginan natin, maaaring tumuon lamang ang ilang tao sa isa o dalawang aspekto, habang ang kahit isa o dalawang aspekto ay maaaring hindi man lang maisakatuparan ng iba. Para sa mga lider at manggagawa na kayang tumuon sa isa o dalawang aspekto ng gawain, kung sapat ang kakayahan nila at kaya rin nilang matutuhang subaybayan ang iba pang mga aspekto ng gawain, sila ay halos pasok sa pamantayan. Gayumpaman, kung nananatili lamang sila sa antas ng pangangaral ng mga doktrina at pagdaraos ng mga pagtitipon pero hindi sila makagawa ng partikular na gawain, at kapag inatasang lumahok sa pag-iinspeksiyon at pagsusubaybay sa mga partikular na gampanin, nag-aalala sila, nang walang mga plano, hakbang, o landas na susundan, at hindi alam kung ano ang gagawin, nagpapahiwatig ito ng mahinang kakayahan. Kaya bang ipatupad ng mga taong may mahinang kakayahan ang mga pagsasaayos ng gawain? (Hindi.) Ang gayong mga lider at manggagawa ay hindi pasok sa pamantayan. Paano ninyo dapat harapin ang gayong mga lider at manggagawa? Sabihin sa kanila, “Naiatas na ang mga pagsasaayos ng gawain, at malinaw ang pagkaunawa namin sa kung anong mga gampanin ang gagawin at anong mga prinsipyo ang dapat itaguyod, pero hindi mo alam kung ano ang gagawin at wala kang landas na susundan. Pero ang lakas pa rin ng loob mo na magbahagi at magsermon sa amin. Dapat ka nang bumaba agad sa posisyon mo! Hindi ka angkop na maging lider o manggagawa, hindi mo kayang tuparin ang responsabilidad na ito. Ipasa mo ito kaagad sa isang taong may kakayahan! Itigil mo ang pagsigaw ng mga islogan dito, wala namang gustong makinig!” Angkop ba na harapin ito sa ganitong paraan? (Oo.) Kung hindi mo magawa ang gawain, ano pa ang silbi ng bulag na pagsigaw ng mga islogan? Lahat ay kayang basahin ang mga salita sa mga pagsasaayos ng gawain; lahat ay kayang magsalita ng mga doktrina—ang mahalaga ay kung paano mo ito aktuwal na ginagawa. Kung hindi mo ito kayang gawin, hindi ka angkop na maging lider o manggagawa. Walang gampanin ang kasingsimple ng pagbibilang ng isa at dalawa. Sa bawat gampanin, kinakailangan ng mga lider at manggagawa na bumuo ng mga partikular na plano ng pagpapatupad sa loob ng saklaw ng mga prinsipyo batay sa partikular na sitwasyon. Kasabay nito, dapat silang matuto kung paano mangasiwa, mag-inspeksiyon, at sumubaybay hanggang sa maipatupad nang maayos ang gawain, ganap na tinutugunan ang mga hinihingi ng mga pagsasaayos ng gawain, na nagbubunga at nagkakaroon ng mga resulta. Saka lamang nila natupad ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa; saka lamang sila pasok sa pamantayan bilang mga lider at manggagawa.