Kinikilala ng lahat na may kataas-taasang kapangyarihan ang Diyos sa tadhana ng tao at na nasa mga kamay ng Diyos ang buong buhay ng isang tao, ngunit kung talagang mararanasan mo kung paanong ang bawat malaking pangyayari sa bawat oras at panahon ng buhay ng isang tao ay pinaghaharian at isinasaayos ng Diyos at hindi ayon sa sariling mga plano at pagsasaayos ng taong iyon; kung makikita mong hindi kayang pagtagumpayan ng mga tao ang sarili nilang tadhana o ang kahit anong pagdurusang kailangan nilang kaharapin; kapag nararanasan mo ang ganitong mga bagay, ito ay pagkakaroon ng totoong pananampalataya. Mas nagiging praktikal ito kapag sinabi mong, “May kataas-taasang kapangyarihan ang Diyos sa tadhana ng tao, at ang lahat ay nasa mga kamay ng Diyos.” Ang pagdanas sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos at sa Kanyang mga pagsasaayos at pamamatnugot ay isang mahiwagang bagay. Isa itong bagay na dinaranas mo at isang bagay na hindi mo kayang maipaliwanag kung hindi mo pa napagdadaanan, pero habang mas nararanasan mo at habang mas napagdadaanan mo, mas mahusay mo itong maipapaliwanag. May kawikaang nagsasabing, “Sa edad na 50, nauunawaan mo na ang iyong tadhana.” Ano ang ibig sabihin ng nauunawaan mo na ang iyong tadhana? Ang mga taong nasa edad na bente hanggang trenta ay kakatagpo pa lamang sa mundo. Sila ay bata pa at hindi maingat at walang kaalam-alam, at hindi pa nila nauunawaan na ang buhay na ito ng tao ay nasa mga kamay lahat ng Diyos. Patuloy nilang gustong makipaglaban sa kanilang kapalaran at patuloy nilang iniisip na mayroon silang mga talento at kadalubhasaan, at patuloy silang mag-isang nagsisikap na sumubok magkapangalan at magkamit ng yaman at katayuan. Patuloy silang sumusubok kahit pa nabibigo sila, laging sumusubok nang isa pang pagkakataon. Pagkatapos ay magbabalik-tanaw sila sa edad na 50 hanggang 60 at iisipin nilang, “Ang pagparito’t pagparoon sa mundo nang mahigit tatlumpung taon at ang lahat ng pagkukumahog na ito ay naging mahirap talaga! Wala ni isa sa aking pag-aasawa, pagbuo ng propesyon, at pagkakaroon ng mga anak, ang natupad nang naaayon sa aking sariling mga plano at pagtatantiya—ang lahat ng ito ay kapalaran!” Ito ay pag-unawa sa iyong tadhana; wala nang paglaban pa rito. Ang pag-unawa sa tadhana ng isang tao sa edad na 50 ay ang pagtuntong lamang talaga ng mga tao sa edad na 50 at pagkatutong tanggapin na lamang ang kapalaran pagkatapos makaranas ng maraming dagok. Kapag nauunawaan na ng mga tao ang kanilang tadhana, tumitigil na silang labanan ito. Pagdating naman sa mga bagay gaya ng tungkol ba saan ang buhay ng tao, tungkol ba saan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos sa sangkatauhan, para saan ba mismo dapat mabuhay ang mga tao, at kung paano ba sila dapat mabuhay, ganap bang nauunawaan ng mga tao ang mga ito? Hindi ito nauunawaan ng mga walang pananampalataya dahil hindi sila nananalig sa Diyos, at ang tanging magagawa lamang nila ay tanggapin ang kanilang tadhana at maunawaan na walang silbing labanan ito. Pagkatapos ay makikita nila ang kanilang mga anak at mga apo na nilalabanan ang tadhana at sasabihin nilang, “Hayaan na lang natin kung ano ang mangyayari, ang bawat henerasyon ay may sariling mga pagpapala. Hayaan na lamang natin ito, titigil silang labanan ang kapalaran kapag naging 50 anyos na sila. Ganito ang nangyayari sa bawat henerasyon. Nilalabanan nilang lahat ang tadhana hanggang tumanda na sila at hindi na nila kaya. Tatanggapin nila ang kanilang tadhana at matututuhan ang kanilang leksiyon. Hindi na sila magiging masyadong mapangahas at mayabang, at mas magiging kontento na sila sa buhay.” Ito ang tanging nakikita ng mga walang pananampalataya, pero kaya ba nilang maunawaan ang katotohanan? Siguradong hindi dahil hindi sila nananalig sa Diyos at hindi sila nagbabasa ng Kanyang mga salita. Paano nila mauunawaan ang katotohanan? Ang malaman ba ang iyong tadhana sa edad na 50 ay nangangahulugang nauunawaan mo na ang katotohanan? Naniniwala ang mga tao na, “Ang kapalaran ng tao ay itinakda ng Langit.” Ibig bang sabihin nito ay nagpapasakop sila sa kalooban ng Langit? (Hindi.) Hindi sapat na maniwala lamang dito. Ang malaman ang mga bagay na ito ay hindi lamang paglaban sa kapalaran, pero hindi pa ito pagkaunawa sa katotohanan. Kailangang humarap ang mga tao sa Diyos at tanggapin ang Kanyang pagliligtas para maunawaan nila ang katotohanan. Kailangan nilang tanggapin ang paghatol ng Kanyang mga salita at tanggapin ang pagtustos ng katotohanan at buhay para maunawaan nila ang misteryo ng lahat ng ito. Kung hindi, hindi pa rin mababatid ng mga tao kung tungkol ba saan ang buhay ng tao, kung bakit nabubuhay ang mga tao, at kung bakit sila namamatay, kahit na umabot pa sila sa edad 70, 80, o isang daan. Sandaling naglalakad sa mundo ang mga tao at nabubuhay nang ilang dekada nang hindi nalalaman kung tungkol saan ang buhay ng tao bago pa man ito magwakas. Sa kamatayan, hindi sila kontento at patuloy silang nakatuon sa kung anu-ano, iniiwan ang mundong ito nang may panghihinayang sa huli at nang walang napapala. Hindi ba malungkot kung ipapanganak silang muli sa susunod na buhay at patuloy na ganito mabubuhay? (Malungkot ito.) Kalunos-lunos na sunod-sunod na dumarating at umaalis ang bawat henerasyon ng mga tao, nagpapaalam ang mga nabubuhay sa mga namatay at ang susunod na henerasyon naman ay nagpapaalam sa kanila. Nagpapatuloy sila nang ganito nang paulit-ulit, nabubuhay nang nalilito at walang nauunawaan. Iba ang sitwasyon ninyong mga tumanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Naabutan ninyo ang mahalaga at pambihirang pagkakataon na nagkatawang-tao ang Diyos para iligtas ang sangkatauhan sa mga huling araw. Maaari ninyong matanggap ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos at makamit ang Kanya mismong pagpapastol at pamumuno. Nauunawaan ninyo ang maraming misteryo at katotohanan, at kaya ninyong gampanan ang inyong tungkulin bilang mga nilikha. Maaaring linisin at baguhin ang inyong mga tiwaling disposisyon. Sobrang dami na ninyong nakamit, mas marami pa sa nakamit ng mga banal noong mga nagdaang henerasyon. Hindi ba’t ito ang pinakamalaking pagpapala? Kayo ang pinakapinagpala sa lahat.

Matapos basahin ang mga salita ng Diyos at maranasan ang maraming taon ng paghatol at pagkastigo ng mga ito, unti-unti ninyong naunawaan ang layunin ng pamamahala ng Diyos sa sangkatauhan at ang misteryo ng Kanyang pamamahala at pagliligtas sa sangkatauhan. Naunawaan ninyo ang mga layunin ng Diyos at nalaman ang Kanyang kataas-taasang kapangyarihan. Handa ang inyong puso na magpasakop sa Diyos at nagagawa ninyong magpasakop sa Kanya. Ang pamumuhay ay matiwasay at masaya. Pinahihintulutan kang mabuhay ng Diyos, at ikaw ay nabubuhay para sa Diyos, at nabubuhay ka para gawin ang iyong tungkulin bilang isang nilikha. Ito ang makabuluhang paraan para mamuhay. Kung mamumuhay ang mga tao nang hindi natatanggap o nauunawaan ang katotohanan at nabubuhay lamang sila para sa laman, wala iyong anumang halaga. Pinagsisikapan ninyong lahat ngayon ang katotohanan, at nabubuhay kayo nang may lumalaking konsiyensiya at katwiran. Mas nagiging karapat-dapat kayong mga tao, at lumalaki ang inyong pagkaunawa sa katotohanan. Lalo ninyong nalalaman na dapat magpasakop sa Diyos, at kaya ninyong gampanan ang inyong tungkulin bilang isang nilikha at magpatotoo sa Diyos. Ang mamuhay nang ganito ay magpupuno sa puso ninyo ng kapayapaan at kaligayahan, at ito ang pinakamakabuluhang buhay na mayroon. Ito ay pagpapalang kayo lamang ang nakapagtamo sa buong sangkatauhan. Sa malawak na mundong ito at sa buong sangkatauhan, kayong iilan lamang ang hinirang ng Diyos at isinaayos kayong maipanganak sa huling kapanahunang ito at sa bansa ng malaking pulang dragon. Matatanggap ninyo ang Kanyang atas at magagawa ang inyong tungkulin, at makagugugol kayo para sa Kanya. Kayo ang pinaboran ng Diyos at ang Kanyang hinirang. Hindi ba’t ito ang pinakapinagpalang bagay? (Ito nga.) Labis na pinagpala ang bagay na ito. May mga taong nananampalataya sa Diyos pero hindi kayang isantabi ang lahat para gawin ang kanilang tungkulin, at nakakapanghinayang ito. May mga taong hindi nauunawaan ang katotohanan, at kahit na ginagawa nila ang kanilang tungkulin, masasabi lamang na sila ay nagtatrabaho para sa Diyos. Inaalay nila ang lakas na mayroon sila habang nakikipagkasunduan sila sa Diyos sa kanilang puso at nag-aasam na magkamit ng mga pagpapala. Kapag isang araw ay naunawaan na nila ang katotohanan, magagawa nilang pumirmi at tumupad sa kanilang tungkulin nang maluwag sa kanilang kalooban. Ang inyong buhay ngayon at ang inyong araw-araw na pamumuhay para magpatotoo sa Diyos at magpalaganap ng ebanghelyo ng kaharian ng Diyos ang paraan ng pamumuhay na Kanyang sinasang-ayunan. Sa madaling salita, pinapayagan ng Diyos na mamuhay kayo nang ganito, at ang Diyos ang nagbigay sa inyo ng ganitong pagkakataon. Binigyan ka ng ganitong pagkakataon ng Diyos at hinayaan Niyang mabuhay ka, nang ginagawa ang iyong tungkulin at gumugugol para sa Kanya, at ito ang pinakamakabuluhang bagay. Dapat kayong makaramdam ng pagmamalaki at karangalan at dapat ninyong pahalagahan ang pagkakataong ito. Napakabata pa ninyo, at ang gawin ninyo ang inyong tungkulin, sundin ang Diyos, at magpatotoo sa Kanya sa gitna ng sakuna at sa ganito kasamang mga kapaligiran at mga kondisyon—napakapambihirang pagkakataon nito! Ang pagkakatawang-tao ng Diyos sa mga huling araw at ang pagpapahayag Niya ng napakaraming katotohanan para lubusang mailigtas ang sangkatauhan para makamit ng sangkatauhan ang katotohanan at maging dalisay ay ang pinakapambihirang pagkakataon. Wala nang gaanong panahon, at nawawala ito sa isang kisapmata. Dapat ninyong samantalahin ang pagkakataong ito at kamtin ang lahat ng katotohanang dapat ninyong makamit. Ito ang pinakamalaking pagpapala, at isa itong pagpapalang higit pa sa lahat ng nakamit ng mga banal noong mga nagdaang kapanahunan.