Kung isinasagawa ng Diyos ang Kanyang gawain sa pamamagitan man ng Kanyang pagkakatawang-tao o ng Kanyang Espiritu, isinasagawa ang lahat ng ito ayon sa Kanyang plano ng pamamahala. Hindi ito isinasagawa ayon sa anumang hayag o lihim na mga pamamaraan, o ayon sa mga pangangailangan ng tao, kundi ganap na alinsunod sa Kanyang plano ng pamamahala. Hindi ito para bang ang gawain sa mga huling araw ay maisasagawa sa anumang paraang naisin ng Diyos. Ang yugtong ito ay isinasagawa sa pundasyon ng naunang dalawang yugto ng Kanyang gawain. Ang gawain sa Kapanahunan ng Biyaya, na ang ikalawang yugto ng Kanyang gawain, ay nagbigay-daan para matubos ang sangkatauhan, at naisagawa ito sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao. Hindi imposibleng maisagawa ng Espiritu ang kasalukuyang yugto ng gawain ng Diyos. Kaya Niya itong gawin, ngunit mas angkop na gawin ito ng pagkakatawang-tao. Mas epektibo nitong maililigtas ang mga tao. Tutal, ang mga pahayag naman ng pagkakatawang-tao ay nakahihigit sa mga direktang pahayag ng Banal na Espiritu pagdating sa panlulupig ng mga tao, at mas mainam ang mga ito pagdating sa pagtulong sa mga tao na makilala ang Diyos. Kapag gumagawa ang Espiritu, hindi Siya palaging makakasama ng mga tao. Hindi posible para sa Espiritu na direktang mamuhay kasama ng mga tao at harapang makipag-usap sa mga tao gaya ng ginagawa ngayon ng pagkakatawang-tao, at may mga pagkakataon na hindi posible para sa Espiritu na ilantad kung ano ang nasa kalooban ng mga tao gaya ng nagagawa ng pagkakatawang-tao. Sa yugtong ito, ang pangunahing gawain ng pagkakatawang-tao ay ang lupigin ang mga tao, at matapos silang lupigin, ay gawin silang perpekto, upang makilala nila ang Diyos at magawa Siyang sambahin. Ito ang gawain sa pagwawakas ng panahon. Kung ang yugtong ito ay hindi tungkol sa paglupig sa mga tao, kundi pagbibigay-alam lamang sa kanila na mayroon talagang Diyos, maaari itong isagawa ng Espiritu. Posibleng iniisip ninyo na kung ang Espiritu ang nagsagawa ng yugtong ito, maaari Siyang humalili sa katawang-tao, at isagawa ang parehong gawain gaya ng sa katawang-tao, at dahil makapangyarihan ang Diyos, kung ang katawang-tao man o ang Espiritu ang gumagawa, parehong resulta pa rin ang matatamo. Gayunpaman, nagkakamali kayo. Gumagawa ang Diyos ayon sa Kanyang pamamahala, at sa Kanyang plano at mga hakbang upang iligtas ang tao. Hindi ito gaya ng pakiwari mo, na ang Espiritu ay makapangyarihan, ang katawang-tao ay makapangyarihan, at ang Diyos Mismo ay makapangyarihan, kaya magagawa Niya anuman ang Kanyang naisin. Gumagawa ang Diyos ayon sa Kanyang plano ng pamamahala, at ang bawat yugto ng Kanyang gawain ay may ilang partikular na hakbang. Planado na rin kung paano dapat isagawa ang yugtong ito, at kung ano ang mga detalyeng nararapat na isama. Ang unang yugto ng gawain ng Diyos ay isinagawa sa Israel, at ang huling yugto na ito naman ay sa bansa ng malaking pulang dragon, ang Tsina. May ilang nagsasabi, “Hindi ba ito puwedeng gawin ng Diyos sa ibang bansa?” Ayon sa plano ng pamamahala ng yugtong ito, dapat itong isagawa sa Tsina. Ang mga mamamayan ng Tsina ay paurong, ang kanilang buhay ay mapagmalabis, at wala silang karapatang pantao o kalayaan. Isa itong bansa kung saan si Satanas at ang masasamang demonyo ang nasa kapangyarihan. Ang layunin ng paglitaw at paggawa sa Tsina ay ang iligtas ang mga taong naninirahan sa pinakamadilim na bahagi ng mundo at na pinakaginawang tiwali ni Satanas. Ito ang tanging paraan upang talunin si Satanas at ganap na matamo ang kaluwalhatian. Kung magpapakita ang Diyos at gagawa sa ibang bansa, hindi ito magiging ganoon kamakabuluhan. Ang bawat yugto ng gawain ng Diyos ay kinakailangan, at isinasagawa ng Diyos sa paraang nararapat gawin. May ilang bagay na maisasagawa sa pamamagitan ng gawain ng katawang-tao at may ilang bagay na maisasagawa sa pamamagitan ng gawain ng Espiritu. Pinipili ng Diyos na kumilos sa pamamagitan ng katawang-tao o ng Espiritu batay sa kung aling paraan ang makakakuha ng pinakamagagandang resulta. Hindi ito gaya ng iminungkahi ninyo, na ayos lang ang anumang paraan ng paggawa, na maisasagawa ng Diyos ang gawain sa pamamagitan ng kaswal na paggamit ng anyo ng tao, at magagawa rin ito ng Espiritu nang hindi nakikipagtagpo sa sinumang tao nang harapan, at na ang mga pamamaraang ito ay kapwa makapagtatamo ng ilang resulta. Hindi dapat kayo magkamali sa pagkakaunawa rito. Ang Diyos ay makapangyarihan sa lahat, ngunit mayroon din Siyang praktikal na aspeto, at hindi ito makita ng mga tao. Nakikita ng mga tao ang Diyos bilang napakahiwaga, at hindi nila Siya maunawaan, kaya nakabubuo sila ng mga kuru-kuro at lahat ng klase ng hindi makatotohanang ideya tungkol sa Kanya. Napakakaunting tao lamang ang nakakakita na ang mga salita at gawain ng Diyos ay ang katotohanan, na praktikal ang mga ito, na ito ang mga bagay na pinakamakatotohanan, at nahahawakan at nakikita ito ng tao. Kung talagang may kahusayan at kakayahang makaarok ang mga tao, matapos maranasan nang ilang taon ang gawain ng Diyos, magagawa dapat nilang makita na ang lahat ng salitang ipinapahayag ng Diyos ay ang mga katotohanang realidad, na may mga katotohanan at prinsipyo sa lahat ng gawain at bagay na isinasagawa Niya, at na may malaking kabuluhan ang lahat ng Kanyang ginagawa. Ang anumang ginagawa ng Diyos ay may saysay, kinakailangan, at makapagbibigay ng pinakamagagandang resulta. Lahat ng ito ay may tiyak na layunin, plano, at kabuluhan. Sa tingin mo ba, ang gawain ng Diyos ay isinasagawa batay sa mga binigkas na salitang hindi pinag-isipan? Mayroon Siyang aspetong makapangyarihan sa lahat, ngunit mayroon din Siyang aspetong praktikal. Hindi balanse ang inyong kaalaman. May mga pagkakamali sa inyong pagkaunawa sa aspeto ng Diyos na makapangyarihan sa lahat, bukod pa sa inyong pagkaunawa sa Kanyang aspetong praktikal, kung saan mas marami pa ang inyong mga pagkakamali.

Sa tatlong yugto ng gawain ng Diyos, ang unang yugto ay isinasagawa ng Espiritu, habang ang huling dalawang yugto ay isinasagawa ng pagkakatawang-tao, at napakahalaga ng bawat yugto ng Kanyang gawain. Gawin nating halimbawa ang pagpapako sa krus. Kung ang Espiritu ang ipinako sa krus, wala itong magiging saysay, dahil hindi nakikita o nahahawakan ng mga tao ang Espiritu, at ang Espiritu ay walang nararamdaman at hindi nasasaktan. Kung gayon, walang magiging saysay ang pagpapako sa krus. Ang yugtong nagaganap sa mga huling araw ay ang panlulupig sa mga tao, na gawaing kayang gawin ng katawang-tao—hindi makakahalili sa pagkakatawang-tao ang Espiritu pagdating sa gawaing ito, at ang gawaing isinasagawa ng Espiritu ay hindi maisasagawa ng katawang-tao. Kapag pinili ng Diyos ang katawang-tao o ang Espiritu para isagawa ang anumang yugto ng Kanyang gawain, talagang kinakailangan ang pagpiling ito, at ginagawa ang lahat ng ito upang makamit ang pinakamagagandang resulta at maisagawa ang mga layunin ng Kanyang plano ng pamamahala. Ang Diyos ay may aspetong makapangyarihan sa lahat at aspetong praktikal. Gumagawa Siya sa praktikal na paraan sa bawat yugto ng Kanyang gawain. Iniisip ng mga tao na hindi nagsasalita o nag-iisip ang Diyos, at na ginagawa Niya anuman ang Kanyang naisin, ngunit hindi iyon ganoon. Mayroon Siyang karunungan, mayroon Siya ng lahat ng kung ano Siya, at ito ang Kanyang diwa. Kapag gumagawa Siya, kailangan Niyang ilantad at ipahayag ang Kanyang disposisyon, Kanyang diwa, Kanyang karunungan, at lahat ng tinataglay Niya at Kanyang pagiging Diyos, upang maunawaan, makilala, at matamo ng mga tao ang mga bagay na ito. Hindi Siya gumagawa batay sa kawalan, at lalong hindi Siya gumagawa batay sa mga imahinasyon ng mga tao. Kumikilos Siya ayon sa mga pangangailangan ng gawain at ayon sa mga resultang kailangang makamit. Nangungusap Siya sa praktikal na paraan, gumagawa Siya at nagdurusa bawat araw, at kapag nagdurusa Siya, nakakaramdam Siya ng sakit. Hindi ito para bang nariyan ang Espiritu sa panahong gumagawa at nangungusap ang pagkakatawang-tao, at umaalis ang Espiritu kapag hindi gumagawa at nangungusap ang pagkakatawang-tao. Kung ganoon ang kaso, hindi sana Siya nagdusa, at hindi sana ito magiging pagkakatawang-tao. Hindi nakikita ng mga tao ang aspetong praktikal ng Diyos, kaya, hindi gaanong kilala ng mga tao ang Diyos, at napakababaw lang ng kanilang pagkakaunawa sa Kanya. Sinasabi ng mga tao na praktikal at normal ang Diyos, o na ang Diyos ay makapangyarihan sa lahat at may walang hanggang kapangyarihan—ang lahat ng salitang ito ay natutunan nila sa iba, dahil wala silang tunay na kaalaman o totoong karanasan. Pagdating sa pagkakatawang-tao, bakit may pagdiin sa diwa ng pagkakatawang-tao? Bakit hindi sa Espiritu? Ang pinagtutuunan ay ang gawain ng katawang-tao. Ang gawain ng Espiritu ay ang umalalay at tumulong, at nakakamit nito ang mga resulta ng gawain ng katawang-tao. Sa bawat yugto, magkakaroon ng kaunting kaalaman ang mga tao tungkol sa Diyos, ngunit hindi nila ito nagagawa o natatamo kapag gusto nilang magkaroon ng kaunti pang kaalaman tungkol sa Kanya; kapag may kaunting sinabi ang Diyos, may kaunting nauunawaan ang mga tao, ngunit hindi pa rin napakalinaw ng kanilang pagkakakilala sa Kanya, at hindi nila madaling maunawaan ang mahalagang bahagi nito. Kung sa tingin ninyo ay magagawa ng Espiritu ang anumang magagawa ng katawang-tao, at na makahahalili ang Espiritu sa katawang-tao, hindi ninyo kailanman malalaman ang kabuluhan ng katawang-tao, ang gawain ng pagkakatawang-tao, at kung ano ang katawang-tao.