Mga kalokohan at kasamaan lang ang bumubuo sa mga tiwaling disposisyon ng tao. Ang pinakamalala sa mga ito ay ang mapagmataas na disposisyon ng tao at ang mga bagay na nabubunyag mula rito, ibig sabihin, ang partikular na pag-aakalang mas matuwid siya kaysa sa iba at ang labis na pagpapahalaga sa sarili, ang paniniwalang mas malakas siya kaysa sa iba, ang pag-ayaw na magpasakop kaninuman, ang palaging pagpupumilit na magkaroon ng huling salita, ang pagpapakitang-gilas sa lahat ng bagay, ang paghahangad na bolahin at purihin sa kanyang mga kilos, ang palaging paghahangad na pumalibot sa kanya ang iba, at ang palaging pagiging makasarili, ang palaging pagkikimkim ng mga ambisyon at hangarin, at ang palaging kagustuhang magkaroon ng korona at mga gantimpala, at maghari-harian—kabilang ang lahat ng isyung ito sa kategorya ng malulubhang tiwaling disposisyon. Ang iba pa ay mga regular na problema lang. Halimbawa, ang pagkakaroon ng ilang maling pananaw, kakatwang pag-iisip, kabuktutan at pagiging mapanlinlang, paninibugho, pagiging makasarili, pagkahilig makipagtalo, at pagkilos nang walang mga prinsipyo, at iba pa, ang pinakakaraniwang tiwaling disposisyon. Maraming uri ng mga tiwaling disposisyon na kabilang sa disposisyon ni Satanas, pero ang isa na pinakahalatang-halata at pinakanamumukod-tangi ay ang mapagmataas na disposisyon. Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mapagmataas ang mga tao, mas hindi sila makatwiran, at kapag mas hindi sila makatwiran, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang itinuturing ng mga taong may mapagmataas na disposisyon ang lahat ng iba pa bilang mas mababa kaysa sa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos, at wala silang pusong may takot sa Diyos. Bagama’t maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mapagmataas na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa sa iba—maliit na bagay iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mapagmataas na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kataas-taasang kapangyarihan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging hilig ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos para sa kapangyarihan at kontrol sa iba. Ang ganitong tao ay walang pusong may takot sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya. Ang mga taong mapagmataas at may labis na pagtingin sa sarili, lalo na iyong mga nawalan na ng katwiran sa sobrang mapagmataas, ay hindi kayang magpasakop sa Diyos sa kanilang paniniwala sa Kanya, at sarili pa nga nila ang kanilang pinararangalan at pinatototohanan. Ang gayong mga tao ang pinakalumalaban sa Diyos at talagang hindi nagtataglay ng may-takot-sa-Diyos na puso. Kung nais ng mga tao na magkaroon ng may-takot-sa-Diyos na puso, kailangan muna nilang lutasin ang mapagmataas nilang disposisyon. Habang mas masinsinan mong nilulutas ang mapagmataas mong disposisyon, mas lalong magkakaroon ka ng pusong may takot sa Diyos, at saka ka lang makakapagpasakop sa Kanya at makakapagtamo ng katotohanan at makikilala Siya. Ang mga nagkakamit lamang ng katotohanan ang siyang tunay na tao.