Ang pangunahing paksang ating pagbabahaginan ay ang mga prinsipyo ng nagkatawang-taong Diyos sa sariling asal, at ang Kanyang mga paraan ng paggawa ng mga bagay, sa Kanyang buhay at pag-iral. Sa pamamagitan ng Aking pagbabahagi sa dalawang aspektong ito, mas mauunawaan ninyo ang pagiging normal at pagiging praktikal ng nagkatawang-taong Diyos, at mas mauunawaan ninyo ang nagkatawang-taong Diyos. Sa isang banda, sa pamumuhay sa gitna ng sangkatauhan, ang nagkatawang-taong Diyos ay may prinsipyo sa kung paano Siya umaasal, at mayroon din Siyang prinsipyo sa kung paano Siya gumagawa ng mga bagay. Napakasimple ng mga prinsipyong ito. Ang Aking prinsipyo para sa Aking sariling asal ay ang umasal nang sumusunod sa mga panuntunan, at ang Aking prinsipyo sa paggawa ng mga bagay ay ang tapat na gawin ang mga ito. Ang pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay—ang mga ito ang Aking mga prinsipyo at kredo sa kung paano Ako umaasal at kung paano Ako gumagawa ng mga bagay. Ilang salita iyon sa kabuuan? (Labing-apat na salita.) Napakasimple ng labing-apat na salitang ito, at napakadaling maunawaan ang literal na kahulugan ng mga ito. Hinding-hindi abstrakto o hungkag ang mga ito, hinding-hindi malalim, at hinding-hindi matayog at engrande. Ang pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay—ang mga ito ang Aking mga prinsipyo at kredo sa kung paano Ako umaasal at kung paano Ako gumagawa ng mga bagay. Sumusunod Ako sa mga prinsipyong ito kapag umaasal at gumagawa Ako ng mga bagay; ganitong-ganito Ko ito ginagawa. Nakikita ba ninyo na isa itong katunayan? Naitutugma ba ninyo ito sa mga katunayan? Sa isang banda, kapag nangangaral at nagbabahagi Ako, kapag nakikisalamuha at nakikipag-ugnayan Ako sa mga tao, at kapag nakikipag-usap Ako sa mga tao, palagi Ko silang sinasabihan na umasal sa ganitong paraan. Sa kabilang banda, Ako Mismo ay umaasal din sa ganitong paraan—hindi Ako sumisigaw ng mga islogan. Kung gayon, bakit Ko sinasabi sa mga tao ang tungkol sa mga prinsipyong ito? Ito ay dahil Ako Mismo ay gumagawa ng mga bagay at umaasal sa ganitong paraan; walang anumang malalim dito. Sinasabi ng ilang tao, “Ang mga kredo Mong ito para sa pag-asal ay masyadong simple; hinding-hindi pino ang mga ito. Hindi makakatawan ng mga ito ang pagkakakilanlan ng nagkatawang-taong Diyos!” Tama ba ito? (Hindi.) Ang pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay—ang mga ito ay mga prinsipyo at kredo. Isinasagawa Ko ang mga ito sa Aking pang-araw-araw na buhay, at isinasagawa Ko rin ang mga ito kapag ginagampanan ang Aking ministeryo, na ibig sabihin, kapag gumagawa ng gawain. Ganito Ako umasal, at ganito Ako gumawa ng mga bagay. Pag-usapan lang natin ang mga bagay na ito na para bang nagkukuwentuhan at nag-uusap lang tayo, para makapagrelaks kayo nang kaunti, at matuto nang kaunti pa tungkol sa Aking buhay mula sa Akin. Ayos ba iyon? (Oo.) Kung, sa isang punto ng ating pag-uusap, sasabihin ng ilan sa inyo, “Tumututol ako! Ang sinasabi Mo ay hindi naaayon sa Iyong mga pagpapamalas,” kung gayon ay susubukan Kong sabihin ito sa ibang paraan, at itatama Ko ito o iwawasto Ko ito sa hinaharap. Kung ang ilan sa inyo ay magtataas ng inyong kamay at magsasabi, “Sumasang-ayon ako! Ang sinasabi Mo ay ganap na naaayon sa nakita at narinig naming ipinamalas Mo sa Iyong buhay; ang sinasabi Mo ay isang katunayan,” kung gayon ay ipagpapatuloy Ko ito. Ayos ba iyon? (Oo.)

Ang pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay—sa buhay man o sa gawain, pinanghahawakan Ko ang mga kredong ito. Marahil ay labis ninyong naunawaan ang mga ito sa gawaing ginagawa Ko, kaya pag-usapan muna natin kung paano nailalapat ang mga ito sa Aking buhay. Ang nagkatawang-taong Diyos ay isang tao na nagtataglay ng isang espesyal na pagkakakilanlan sa gitna ng sangkatauhan, pero kapag gumagawa ng mga bagay ay hindi Siya umaasal na para bang espesyal Siya kahit kaunti. Hindi Niya kailanman itinuturing ang Kanyang sarili bilang isang espesyal na tao; Siya ay isa lamang ordinaryong tao. Sa alinmang bansa Siya naroon, sumusunod Siya sa mga batas at regulasyon ng bansang iyon. Kung mayroong bagay na kailangan Niyang gawin pero hindi Niya nauunawaan, agad Niyang kinokonsulta at inaalam kung ano ang isinasaad ng mga lokal na batas at polisiya, kung ano ang ilegal na gawin at kung ano ang hindi, at ginagawa Niya ito kung paano man angkop, nang hindi binibigyan ang Kanyang sarili ng espesyal na pagtrato. Ang paggawa ba ng mga bagay sa ganitong paraan ay pagiging masunurin sa mga panuntunan, at ito ba ay pagiging tapat sa paggawa? (Oo.) Ito ay pag-asal Niya nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay. Sa isang malaya at demokratikong bansa, kung kailangan Niyang maunawaan ang mga nauugnay na batas para magawa ang mga bagay-bagay, kumokonsulta Siya sa isang abogado o inaalam Niya ang mga batas at regulasyon. Hindi Siya gumagawa ng mga ilegal na bagay, at hindi rin Niya sinasamantala ang mga butas sa batas; mahigpit Siyang sumusunod sa mga batas at regulasyon, dahil pinoprotektahan ng mga batas at regulasyon ng karamihan ng mga bansa ang mga lehitimong karapatan at interes ng mga indibidwal, at ang mga ito ang dapat sundin ng mga tao. Halimbawa, kung may itinatayo tayo sa bakuran at kailangan nating maglagay ng isang bagay roon, dapat muna nating alamin kung ano ang mga regulasyon ng gobyerno tungkol dito, kung puwede bang ilagay ang bagay na ito sa bakuran, at kung puwede, kung saan ito angkop na ilagay. Pagkatapos malinawan tungkol sa mga detalye, ginagawa natin ang mga bagay ayon sa mga regulasyon ng gobyerno. Kung hindi ito pinapayagan ng gobyerno, hindi natin ito gagawin. Hindi natin susubukang gumawa ng gulo nang walang katwiran, at hinding-hindi natin sadyang lalabagin ang batas para gawin ito. Halimbawa, kung gusto nating magtayo ng isang uri ng estruktura, kailangan nating mag-aplay para maaprubahan ito ng gobyerno. Sa sandaling aprubahan ito ng gobyerno, maaari nang magsimula ang konstruksiyon. Kapag nakompleto na ang proyekto, kailangan pa rin nitong pumasa sa inspeksiyon ng gobyerno. Kung pumasa ito sa inspeksiyon, magagamit natin ito nang may payapang isip. Ito ang proseso para sa konstruksiyon. Maaaring sabihin ng ilang tao, “Para sa ganitong uri ng maliit na proyekto, isinasaad ba ng gobyerno na kailangan nating magpaapruba? Kung opsyonal ito, hindi na kailangang magpaapruba. Makakaiwas tayo sa abala.” Sinasabi Ko, “Dapat nating tiyakin ito. Paano kung nangangailangan nga ito ng pag-apruba ng gobyerno, at hindi tayo kumuha nito—hindi ba’t lalabagin natin ang mga regulasyon? Hindi natin dapat labagin ang mga ito. Dahil itatayo natin ang estrukturang ito, dapat nating subukang magpaapruba. Kung sasabihin ng gobyerno na hindi na kailangang magpaapruba, mapapanatag tayo na hindi mag-aplay para dito. Kung sasabihin ng gobyerno na dapat itong aprubahan, ang pag-aplay natin para sa pag-apruba ay magiging makatwiran at sumusunod sa batas.” Para sa anumang bagay na may kinalaman sa batas o mga regulasyon ng gobyerno, dapat tayong kumonsulta at makatiyak. Kung hindi, magdudulot ito ng malaking problema kung magkaaberya. Ang isang pangunahing panuntunan sa pamumuhay sa ibang bansa ay ang huwag gumawa ng anumang ilegal o anumang bagay na lumalabag sa mga regulasyon ng gobyerno. Halimbawa, kung nakatira tayo sa kanayunan at gusto nating mag-alaga ng mga manok o tupa, kailangan nating magpaapruba sa gobyerno. May mga detalyadong regulasyon ang gobyerno para sa mga bagay na ito, at hinding-hindi tayo dapat lumabag sa mga ito o sumubok na kumuha ng mga espesyal na pribilehiyo. Kung lalabagin natin ang mga regulasyon ng gobyerno at mahuhuli tayo, magdudulot ito ng malaking problema. Kaya hinihingi nito na sumunod tayo sa batas, at kasangkot din dito ang mga prinsipyo ng ating pag-asal at pamumuhay. Saanman tayo manirahan, dapat tayong umasal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na gumawa ng mga bagay. Sa Aking pang-araw-araw na buhay, nakikipag-ugnayan din Ako sa Aking mga kapitbahay nang sumusunod sa mga panuntunan. Hindi Ako gumagawa ng ingay o nanggugulo ng iba. Anuman ang isinasaad ng gobyerno, dapat tayong sumunod dito. Kahit na mag-alaga ka ng aso, kailangan mo itong alagaan nang maayos para hindi ito palaging tumatahol at nakakaabala sa pahinga ng mga kapitbahay. Lalo na tuwing Sabado at Linggo kapag nasa bahay ang lahat ng iyong kapitbahay, kailangan mong maging mas maingat pa na huwag silang guluhin. Kapag umuulan ng niyebe sa taglamig, kailangan mong maghintay hanggang pagkalipas ng alas-otso ng umaga para simulan ang paglilinis ng niyebe. Ang paglilinis ng niyebe nang masyadong maaga ay lumilikha ng ingay na makagugulo sa pahinga ng iyong mga kapitbahay at magdudulot ng pagkainis nila. Kung may malilinaw na regulasyon ang gobyerno, kailangan mong sumunod sa mga ito. Huwag mong sadyang labagin ang mga regulasyon ng gobyerno; huwag mong kalabanin ang gobyerno. Ito ay tinatawag na pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan. Saanman Ako manatili, halos hindi Ako gumagawa ng ingay. Hindi Ako kailanman nagpapatugtog ng musika sa labas, at hindi Ako nag-iingay o nagsasalita nang malakas. Kapag inilalakad ang aso, hindi Ko ito hinahayaang palaging tumahol. Ginagawa Ko ang Aking pinakamakakaya upang hindi Ko magulo ang Aking mga kapitbahay, hindi mapakialaman ang kanilang buhay, at hindi sila inisin. Hindi ba’t ito ay pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan? (Oo.) Iyan ang dahilan kung bakit maraming taon Ko na ngayong nakakasundo ang Aking mga kapitbahay. Namumuhay kami nang mapayapa kasama ang isa’t isa, nagbabatian kapag nagkikita kami, at namumuhay nang magkakasama sa isang palakaibigan at mapayapang paraan. Saanman tayo manirahan, dapat tayong sumunod sa mga panuntunan kapag nakikipag-ugnayan sa ating mga kapitbahay. Hindi tayo dapat magdulot ng problema sa kanila, at hindi rin natin kailangang maging sunud-sunuran—dapat nating tratuhin nang tama ang iba at gawin ang mga bagay nang patas at makatarungan. Kung gagawin natin ito, hindi magkakaroon ng anumang alitan sa paglipas ng panahon.

Tungkol naman sa aspekto ng pag-asal ng nagkatawang-taong Diyos nang sumusunod sa mga panuntunan, sinasabi ng ilang tao, “Hindi ba’t napakanormal na bagay nito?” na sinasagot Ko ng, “Talagang tama ka; ganoon lang ito kanormal.” Saan nagmumula ang pagiging normal na ito? Nagmumula ito sa konsensiya at katwiran ng pagkatao. Dahil mismo nagtataglay ang nagkatawang-taong Diyos ng ganap na konsensiya at katwiran ng normal na pagkatao, pagdating sa sariling asal—na isang bagay na itinuturing ng mga tao na isang napakakaraniwang isyu—ang prinsipyong sinusunod Niya ay napakakaraniwan din: ang pagiging masunurin sa mga panuntunan. Pagkatapos marinig ito, maaaring sabihin ng ilang tao, “Ano ba ang napakahalaga rito? Karapat-dapat man lang ba itong banggitin? Ito ba ay pagiging normal at praktikal? Mga di-mahalagang usapin ang mga ito.” Gayumpaman, ang pag-asal ng nagkatawang-taong Diyos nang sumusunod sa mga panuntunan ay isang pagpapamalas ng Kanyang pagiging normal at pagiging praktikal, kaya karapat-dapat itong pag-usapan, at makabuluhan para sa mga tao na magkaroon ng pagkakilala tungkol dito. Iniisip ng mga tao na karaniwan lang para sa Akin na umasal nang sumusunod sa mga panuntunan. Pero paano kung binigyan Ko ang Aking sarili ng espesyal na pagtrato sa lahat ng aspekto ng Aking buhay, at ipinagmalaki Ko ang Aking sarili sa bawat pagkakataon, sinasabi Ko, “Ako si Cristo. Galing Ako sa langit. Wala Akong katulad. Sa gitna ng sangkatauhan, Ako ay bukod-tangi. Ang buong sangkatauhan, lahat ng buhay na nilalang, at lahat ng nilikha ay dapat na yurakan sa ilalim ng Aking mga paa. Ang lahat ng bagay ay Aking tuntungan. Mananampalataya man sa Diyos o walang pananampalataya ang isang tao, dapat na yumukod at sumamba ang lahat sa Akin. Kapag lumalapit sila sa Akin, dapat silang lahat ay maging magalang at mapitagan”? Magiging normal ba ito? (Hindi.) Hindi iyon magiging normal. Nakikita mo ba na umaasal Ako nang ganoon? (Hindi.) Hindi Ako umaasal nang ganoon. Nakakasundo Ko ang lahat ng nakakasalamuha Ko, lalo na ang mga walang pananampalataya. Tinatrato Ko sila at nakikipag-ugnayan Ako sa kanila ayon sa mga panuntunan at etiketa. Kapag nakikipagtalakayan o kumokonsulta tungkol sa anumang bagay sa mga tao, partikular Akong magalang sa kanila. Kapag mayroong bagay na hindi Ko nauunawaan, nagtatanong at nag-uusisa Ako nang higit pa, at napakatiyaga ng ilang tao sa pagtulong na sagutin ang Aking mga tanong. Siyempre, hindi sa umaasal lang Ako nang sumusunod sa mga panuntunan para suklian ang pagtrato nilang ito; sa halip, ito ay dahil, sa pamumuhay sa tunay na kapaligirang ito, likas na sumusunod ang nagkatawang-taong Diyos sa gayong prinsipyo kapag nakikipag-ugnayan sa mga tao at gumagawa ng mga bagay-bagay. Halimbawa, ang aklatan ay isang lugar para sa pagbabasa at pag-aaral. Kapag pumunta ka roon, dapat kang sumunod sa mga panuntunan nito. Hindi ka puwedeng maging maingay, at dapat mong subukang umiwas sa pagsasalita hangga’t maaari. Kung gusto mong magsalita, dapat na hinaan mo ang iyong boses o lumabas ka, at lalo na kung tumunog ang iyong telepono, dapat kang agad na lumabas para sagutin ito, ang lahat ng ito ay para hindi magulo o maapektuhan ang pagbabasa ng iba. Ito ay tinatawag na pagsunod sa mga panuntunan. Sa ganitong uri ng kapaligiran, kung makakatanggap Ako ng tawag, lalabas Ako para sagutin ito. Sinasabi ng ilang tao, “Sino ba ang hindi nakakaalam nito?” Mayroon talagang mga tao na hindi nakakaalam nito. Sa ilang restawran, supermarket, at mga lugar kung saan pumupunta ang mga tao para gumawa ng mga bagay-bagay sa Kanluran, madalas kang makarinig ng ilang tao na nagsasalita nang napakalakas, at partikular na nasusuklam ang mga serbidor at kawani roon. Partikular na hindi nauunawaan ng ilang Asyano ang mga panuntunan kahit kaunti at nagmumukha silang napakababa ng uri. Sa ilang lugar, may malilinaw na nakasulat na panuntunan, pero umaasal sila na para bang hindi man lang nila nakita ang mga ito. Kahit na makakita sila ng mga panuntunan na nakasulat sa kanilang sariling wika, hindi sila sumusunod sa mga ito, at nilalabag pa nga nila ang mga ito. Kapag pinapaalalahanan sila ng mga kawani, nakikipagtalo pa nga sila sa mga ito. Hindi ba’t ito ay pagpapahiya sa sarili? Sanay ang ilang tao na maghari-harian sa kanilang sariling bansa. Kapag pumunta sila sa Kanluran, iniisip pa rin nilang teritoryo nila ito, umaasal nang agresibo at nagmamalaki na parang mga gorilya, hindi sumusunod sa mga panuntunan kahit kaunti. Bilang resulta, saanman sila magpunta ay kinamumuhian at kinasusuklaman sila ng mga tao. Nagdudulot pa nga ng gulo ang ilang tao kapag kumukuha ng pagsusulit sa DMV. Pagkatapos, kapag nakikita nila ang kanilang mga kababayan, ipinapahayag pa nga nila, “Tayong mga Tsino ay malaya saanman tayo magpunta. Kahit kailan ay ayaw na ayaw natin sumunod sa mga panuntunan. Habang mas kaswal tayo, mas mabuti. Kung may sinumang susubok na disiplinahin ako, gagawa ako ng malaking eksena!” Hindi ba’t isang buhay na diyablo ang taong tulad nito? Sa tingin mo ba, ikaw ay nasa sarili mong bansa, kung saan puwede kang maghari-harian kung mayroon kang kapangyarihan at impluwensiya? Nasa ibang bansa ka, sa isang bansa na pinamamahalaan ng batas. Kung lalabagin mo ang mga batas at regulasyon, kailangan mong pasanin ang legal na pananagutan. Ang pagsunod sa mga batas at regulasyon ang pinakamaliit na dapat gawin ng isang tao. Kung hindi man lang nauunawaan ng isang tao ang mga pangunahing panuntunang ito, ganap siyang walang wangis ng tao.

Sa pangkalahatan ay napakaingat Ko sa mga pampublikong lugar. Lalo na kapag pumupunta Ako sa mga ahensya ng gobyerno para mag-asikaso ng mga usapin, kumikilos Ako nang may pag-iingat at iniiwasan Kong labagin ang kanilang mga panuntunan. Anumang form ang sagutan Ko o anumang mga tanong ang sagutin Ko, palagi Akong kumikilos ayon sa mga panuntunan. Pagkatapos mag-asikaso ng mga usapin nang ilang beses, nagkaroon na Ako ng karanasan. Madali ang pagsunod sa mga panuntunan; ang nakakabahala ay ang hindi pagkaunawa sa mga panuntunan. Huwag nang isipin ang pagpapahiya sa sarili—maaari ba itong makaapekto sa paggawa ng mga bagay-bagay? Maaari, kaya dapat umasal ang isang tao nang sumusunod sa mga panuntunan. Sa pangkalahatan ay nagagawa ng mga taga-Kanluran ang mga bagay na ito. Ang nagkatawang-taong Diyos ay may normal na pagkamakatwiran at konsensiya, kaya siyempre ay nagagawa rin Niya ang mga ito, at maagap Niya itong ginagawa. Hindi Niya inuuri ang Kanyang sarili bilang bukod-tangi sa gitna ng nilikhang sangkatauhan, at hindi rin Niya kailanman nilalampasan ang mga batas at regulasyong ito para maghanap ng pribilehiyo para sa Kanyang sarili. Anumang transaksiyon ang inaasikaso Ko sa isang ahensya ng gobyerno, palagi Kong sinusunod ang mga proseso. Hindi Ako kailanman gumigiit, sinasabing, “Mayroon Akong espesyal na katayuan at espesyal na pagkakakilanlan. Puwede ba ninyo Akong bigyan ng kaunting espesyal na pagtrato?” Sa isang banda, hindi Ako kumokonsulta sa sinuman para hanapin ang ganitong uri ng paraan. Sa kabilang banda, hindi Ako kailanman nagdarasal sa Diyos sa langit, sinasabing, “Diyos Ko, puwede Ka bang gumawa ng mga tanda at kababalaghan para sa Akin, isinasakatuparan ang usaping ito nang agaran, para hindi Ko na kailangang sundin ang mga prosesong ito tulad ng ginagawa ng mga tao?” Hindi Ako kailanman nagdarasal nang ganito; sa halip, inaasikaso Ko ang mga usapin ayon sa mga proseso nang sumusunod sa mga panuntunan. Siyempre, kapag inaasikaso ang mga usaping ito, nakakaharap Ko rin ang ilang espesyal na sitwasyon. Ang mga espesyal na sitwasyon ay nangangailangan ng espesyal na pangangasiwa. Kung kailangang magbayad ng bayarin, binabayaran Ko ito. Kung kailangan Kong maghintay, naghihintay Ako. Kung kailangan Kong mag-aplay para sa isang bagay o kumuha muli ng kumpirmasyon mula sa gobyerno, kung gayon ay nag-aaplay Ako at kumukuha muli ng kumpirmasyon. Tiyak na mahigpit Kong susundin ang mga proseso ayon sa mga batas at regulasyon, at hindi Ako lalampas sa awtoridad ng sinuman. Namimili man Ako sa isang supermarket o nag-aasikaso ng mga usapin sa isang ahensya ng gobyerno, kung pumipila ang mga tao, pumipila Ako kasama nila. Kapag Ako na ang kasunod, mabilis Akong humahakbang pasulong. Anuman ang ipagawa nila sa Akin, ginagawa Ko ito nang sumusunod sa mga panuntunan ayon sa kanilang mga hinihingi. Ganito Ako umasal. Kapag nakakaharap ng mga bagay sa buhay, ganito Ako kumikilos at dumaranas ng mga ito. Bagama’t may ilang espesyal na pagkakataon kung saan makararanas Ako ng ilang pagkaagrabyado, hindi nito kailanman naaapektuhan ang Aking mga kredo ng “pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay.” Ginagawa Ko pa rin kung ano ang dapat Kong gawin. Ako, sa partikular, ay mukhang Asyano, may maliit na pangangatawan at pangkaraniwang hitsura, hindi nagsasalita nang may malakas na boses, at mukhang ordinaryo at pangkaraniwan sa mga tao, hindi namumukod-tangi sa karamihan, at hindi nakakakuha ng atensiyon ng sinuman kahit kaunti. Samakatwid, kapag nag-aasikaso ng mga usapin sa ilang espesyal na kapaligiran, nahaharap Ako sa iba’t ibang antas ng diskriminasyon, o nakakatanggap ng iba’t ibang antas ng “espesyal na pagtrato.” Kung nakaharap ninyo ang mga bagay na ito, ano ang gagawin ninyo? Makikipagtalo ba kayo sa mga taong iyon, magsasampa ng reklamo laban sa kanila, o magdarasal sa Diyos na isumpa sila? Aling pamamaraan ang gagamitin ninyo? (Kung naaangkop ang sitwasyon, baka makipagtalo ako sa kanila.) At magdarasal ka ba sa iyong puso na isumpa sila? (Hindi ako aabot sa ganoon, pero medyo magagalit ako sa loob-loob ko.) Kapag tinatrato ka nang naiiba o nakakaranas ka ng diskriminasyon, dapat mong pakalmahin ang mga bagay-bagay. Ako naman, hindi Ako nagdarasal na isumpa sila, at hindi rin Ako nakikipagtalo o nakikipag-away sa kanila tungkol sa mga bagay-bagay. Sa halip, pinakakalma Ko muna ang mga bagay-bagay at hinaharap ang mga ito nang tama. Makakaramdam Ako ng kaunting di-pagkakomportable sa Aking puso, pero pagkalipas ng ilang araw, magiging maayos din Ako; matatanggap Ko rin ito. Kahit na magtiis ka ng pang-iinsulto sa iyong dignidad at integridad, hindi ka maaaring magpakita ng pagkamainitin ng ulo; hindi mo maaaring pangasiwaan ang mga bagay nang may pagkamainitin ng ulo. Kung gayon, paano mo dapat pangasiwaan ang mga ito? Kung may magdidiskrimina laban sa iyo o mang-iinsulto sa iyo, dapat mo siyang tratuhin nang may pasensiya, lumayo ka sa kanya, at huwag kang magpakita ng pagkamainitin ng ulo; kung magkagayon ay wala siyang magagawa sa iyo. Ituring mo na lang na isang aral ang magkaroon ng kaunting kawalan sa pagkakataong ito. Kung makaharap Ako ng ganitong uri ng bagay, dahil sa pagkamakatwiran at konsensiya ng Aking normal na pagkatao, masasaktan Ako, at mararamdaman Ko rin na nakaranas ng dagok ang Aking integridad at dignidad. Makakaramdam Ako ng di-pagkakomportable at pasakit sa loob-loob Ko. Pero hinding-hindi Ako makakaramdam ng pagkaagrabyado nang dahil sa mayroon Akong espesyal na pagkakakilanlan at espesyal na katayuan, lalong hindi Ko kamumuhian o isusumpa ang mga nagdidiskrimina sa Akin. Habang tumatanda Ako, mas nararamdaman Ko na ang mga bagay na ito ay lubhang normal. Sa pamumuhay sa mundong ito ng tao, sa gitna ng gayong tiwaling sangkatauhan, ang mga bagay na ito ay lubhang normal. Ganito ang pakiramdam Ko hindi dahil sanay na Ako sa gayong mga bagay at naging manhid na Ako sa mga ito, kundi dahil ang mga tao ay pawang mga tiwaling tao. Ang diskriminasyon nila ay hindi personal na nakapuntirya sa iyo; sa halip, ang buong lahi ng tao ay ganito. Tingnan mo, sa US, isang bansang may iba’t ibang lahi ng mga imigrante, sasabihin ng mga tao ng bawat lahi na nakaranas sila ng diskriminasyon; kahit ang mga puti ay sasabihin ito. Makakaharap ang mga tao ng diskriminasyon sa iba’t ibang pagkakataon, sa iba’t ibang kapaligiran, at sa gitna ng iba’t ibang grupo ng mga tao. Minsan, ito ay diskriminasyon mula sa ibang mga lahi, at minsan ay nakakaharap din ang isang tao ng ilang diskriminasyon o hindi patas na pagtrato mula sa sarili niyang lahi. Ang itinuturing mong diskriminasyon ay maaaring ang pinakakaraniwang paraan lang ng pangangasiwa sa mga bagay-bagay pagdating sa pagtrato ng mga tiwaling tao sa isa’t isa. Ganitong-ganito ang sangkatauhang ito, kaya huwag mong masyadong seryosohin ang gayong mga bagay. Normal lang ang magalit, pero dapat mong mabilis na matalos ang mga usaping ito at pagkatapos ay bitiwan ang mga ito. Huwag mong harapin ang mga ito nang may pagkamainitin ng ulo. Huwag mong isipin na maghiganti sa sinuman at huwag kang magdasal na isumpa ang sinuman. Huwag mong isipin na hindi ka karaniwan. Isa kang karaniwang tao, at ganoon ka tinatrato ng iba. Kung nakikita nilang madali kang kayan-kayanin, aapihin ka nila. Hindi ba’t ganap na normal ito? Huwag kang umasa sa mga kuru-kuro at imahinasyon para isipin na, “Hindi ako isang karaniwang tao. Mayroon akong napakataas na halaga at napakataas na katayuan. Magdarasal akong isumpa ang sinumang mang-aapi sa akin. Kung sasabihin ko sa iyo kung sino ang sumusuporta sa akin, matatakot ka nang sobra. Kapag hawak ko na ang kapangyarihan sa hinaharap, paluluhurin kita at pagmamakaawain, at payuyukuin kita nang paulit-ulit na parang manok na tumutuka ng bigas.” Hindi Ako kailanman nagkaroon ng gayong mga kaisipan. Mayroong diskriminasyon saanman sa mundo. Ang diskriminasyon ng mga tao ay hindi lamang nakapuntirya sa iyo. Ang mundong ito mismo ay puno ng kawalan ng katarungan, diskriminasyon, lahat ng uri ng kabuktutan, at lahat ng uri ng paggawa ng kasamaan. Kapag nakakaharap Ako ng gayong mga bagay, dahil hindi Ko tinatrato ang Aking sarili bilang anumang uri ng espesyal na tao, napakadali para sa Akin na bitiwan ang mga bagay na ito. Hindi ba’t ito ay pagsunod din sa mga kredo ng pag-asal nang sumusunod sa mga panuntunan at tapat na paggawa ng mga bagay? (Oo.)