Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Mga Saksi kay Cristo ng mga Huling Araw

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

X. Kailangang Ipaliwanag nang Malinaw ng Isang Tao ang Aspeto ng Katotohanan Kung Paano Makikilala ang Diyos

4. Paano nakapag-akay at nakapaglaan ang Diyos sa sangkatauhan hanggang sa ngayon?

Nauugnay na mga Salita ng Diyos:

Nagsimula ang gawain ng pamamahala ng Diyos sa paglikha ng daigdig, at ang tao ay ang ubod ng gawaing ito. Ang paglikha ng Diyos sa lahat ng mga bagay, maaaring sabihin, ay para sa kapakanan ng tao. Dahil ang gawain ng Kanyang pamamahala ay umaabot sa libu-libong mga taon, at hindi ipinatupad sa loob lamang ng ilang minuto o segundo, o kahit sa isang kisap-mata, o higit sa isa o dalawang taon, kailangan Niyang likhain ang marami pang mga bagay na kailangan para sa pananatiling-buháy ng tao, tulad ng araw, buwan, lahat ng uri ng mga nilalang na nabubuhay, at pagkain at isang buháy na kapaligiran para sa sangkatauhan. Ito ang pinagsimulan ng pamamahala ng Diyos.

mula sa “Ang Tao ay Maliligtas Lamang sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Anong gawain ang ginawa ng Diyos upang ipamahagi ang mga lahi? Una, Siya ay naghanda ng mas malaking kapaligirang pangheograpiya, ang mas malaking kapaligiran, paglalaan ng iba't-ibang mga lokasyon para sa mga tao, at sa gayon maraming salinlahi ang nabuhay doon. Ito ay maayos na-ang saklaw para sa kanilang paraan para mabuhay ay maayos na. At ang kanilang diyeta, ang kanilang mga buhay, kung ano ang kakainin, kung ano ang iinumin, kanilang mga kabuhayan-matagal nang isinaayos ng Diyos ang lahat ng iyon. At nang nilikha ng Diyos ang lahat ng nilalang, gumawa Siya ng iba't-ibang paghahanda para sa iba't-ibang uri ng mga tao: May iba't-ibang mga kayarian ng lupa, iba't-ibang mga klima, iba't-ibang mga halaman, at iba't-ibang mga pangheograpiyang kapaligiran. At iba't-ibang mga lugar ay mayroon pang iba't-ibang mga ibon at mga hayop, ang iba't-ibang mga tubig ay may sari-saring uri ng isda at mga pantubig na mga produkto, at maging ang mga uri ng mga insekto ay Diyos ang nagpasiya. … Ang mga pagkakaiba sa ganitong iba't-ibang mga aspeto ay maaaring hindi makita o mahalata ng mga tao, ngunit nang nililikha ng Diyos ang lahat ng nilalang, Kanyang inilarawan ang mga ito at naghanda ng iba't-ibang mga pangheograpiyang kapaligiran, iba't-ibang mga kalupaan, at iba't-ibang buhay na mga bagay para sa iba't-ibang lahi. Sapagkat nilikha ng Diyos ang iba't-ibang uri ng mga tao, nalalaman Niya ang mga pangangailangan ng bawat isa sa kanila at kung ano ang kanilang mga uri ng pamumuhay. Kaya, anumang nilikha ng Diyos ay totoong mabuti.

mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IX” sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ano ang mga pangunahing kondisyon para sa iba’t-ibang paraan ng pamumuhay ng tao na ito? Hindi ba sila nangangailangan ng pangunahing pagpapanatili ng kanilang mga kapaligiran para mabuhay? Iyon ay upang sabihin, kung maiwawala ng mga mangangaso ang mga kagubatan sa bundok o ang mga ibon at ang mga hayop, hindi na sila magkakaroon ng kabuhayan. Kaya kung mawawala ng mga tao na nabubuhay lamang dahil sa pangangaso ang mga kagubatan sa bundok at wala na sa kanila ang mga ibon at ang mga hayop, sila ay mawawalan na ng pinagkukunan ng kanilang ikabubuhay. Saang direksyon tutungo ang gayong uri ng pagiging katutubo; saan patutungo ang gayong uri ng mga tao? Ang kakayahan para mabuhay ay isang di-batid na kalagayan at maaari silang maglaho na lamang. At yaong mga nagkakawan para sa kanilang ikabubuhay—umaasa sila sa mga damuhan. Ang tunay na sinasandigan nila ay hindi ang kanilang mga alagang hayop, ngunit ito ay ang kapaligiran kung saan nabubuhay ang kanilang mga alagang hayop—ang mga damuhan. Kung wala ang mga damuhan, saan nila papastulan ang kanilang mga alagang hayop? Ano ang kakainin ng mga baka at tupa? Kung wala ang paghahayupan, anong kabuhayan mayroon ang mga taong manlalakbay? Hindi sila magkakaroon. Kung walang pinagkukunan para sa kanilang kabuhayan, saan patutungo ang mga tao? Ang kasalukuyang kaligtasan ay magiging napakahirap; wala silang magiging kinabukasan. Kung walang mga pinagkukunan ng tubig, ang mga ilog at mga lawa ay mangatutuyo. Iiral pa kaya ang lahat ng mga isda na umaasa sa tubig para sa kanilang mga buhay? Ang mga isdang yaon ay hindi na iiral. Makapagpapatuloy pa bang mabuhay ang mga tao na umaasa sa tubig at sa isda para sa kanilang ikabubuhay? Kung wala silang pagkain, kung wala silang pinagkukunan ng kanilang mga ikabubuhay, ang mga taong yaon ay hindi na makapagpapatuloy na mabuhay. Sa sandaling magkaroon ng suliranin sa kanilang mga kabuhayan at kakayahan para mabuhay, ang mga lahing yaon ay hindi na makapagpapatuloy pa. Hindi nila makakayang mabuhay—maaari silang maglaho, mabura sa mundo. At kung mawala ng mga nagsasaka para sa kanilang ikabubuhay ang kanilang lupa, ano ang kalalabasan? Hindi na sila makapagtatanim ng mga bagay, hindi nila magagawang makuha ang kanilang pagkain mula sa iba’t-ibang mga halaman. Ano ang magiging kalalabasan? Kung walang pagkain, hindi ba mamamatay sa gutom ang mga tao? Kapag ang mga tao ay namatay sa gutom, hindi ba mabubura ang gayong uri ng tao? Kaya ito ang layunin ng Diyos sa pagpapanatili ng iba’t-ibang mga kapaligiran na pang-ekolohiya. May isang layunin lamang Siya sa pagpapanatili ng iba’t-ibang mga kapaligiran at mga ekosistema, pagpapanatili ng iba’t-ibang mga buhay na nilalang sa loob ng bawat kapaligiran—ito ay upang pangalagaan ang lahat ng uri ng mga tao, upang pangalagaan ang mga tao na may mga buhay sa iba’t-ibang mga kapaligirang pangheograpiya.

Kapag naiwala ng lahat ng mga nilalang ang kanilang sariling mga kautusan, hindi na sila iiral pa; kapag ang mga kautusan ng lahat ng mga nilalang ay nawala, kung gayon ang mga buhay na nilalang sa gitna ng lahat ng mga nilalang ay hindi na makapagpapatuloy pa. Mawawala din ng mga tao ang kanilang mga kapaligiran para mabuhay na kanilang inaasahan para mabuhay. Kapag naiwala ng mga tao ang lahat ng iyon, hindi na sila makapagpapatuloy na mabuhay at magparami sa bawat henerasyon. Ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nabubuhay ang mga tao ay sapagkat tinutustusan ng Diyos ang sangkatauhan ng lahat ng mga nilalang upang pangalagaan sila, upang pangalagaan ang sangkatauhan sa iba't-ibang mga kaparaanan. Ito ay dahil lamang sa pinangangalagaan ng Diyos ang sangkatauhan kaya sila ay nabubuhay hanggang sa ngayon, kaya sila nabuhay hanggang sa kasalukuyang araw.

…………

Sa pagtingin mula sa pananaw ng mga kautusang ipinasiya ng Diyos para sa paglago ng lahat ng mga bagay, hindi ba ang buong sangkatauhan, anuman ang maging uri, nabubuhay sa ilalim ng pagtutustos ng Diyos-hindi ba sila nabubuhay lahat sa ilalim ng Kanyang pangangalaga? Kung ang mga kautusang ito ay nasira o kung hindi itinatag ng Diyos ang ganitong mga uri ng kautusan para sa sangkatauhan, ano ang kanilang maaasahan? Pagkatapos mawala ng mga tao ang kanilang mga pangunahing kapaligiran para mabuhay, magkakaroon ba sila ng anumang pagkukunan ng pagkain? Posible na ang mga pinagkukunan ng pagkain ay magiging suliranin. Kung mawala ng mga tao ang mga pinagkukunan ng kanilang pagkain, iyon ay, hindi sila makakukuha ng anumang makakain, posibleng hindi sila makatatagal kahit isang buwan lang. Ang kakayahan para mabuhay ng mga tao ay magiging problema. Kaya ang bawat isang bagay na ginagawa ng Diyos para mabuhay ang mga tao, para sa pagpapatuloy ng kanilang pag-iral at pagpaparami ay napakahalaga. Ang bawat isang bagay na ginagawa ng Diyos sa lahat ng mga bagay nakaugnay nang malapit at hindi maihihiwalay sa kakayahan ng mga tao upang mabuhay. Ito ay hindi maihihiwalay sa kanilang kakayahang mabuhay. Kung ang kakayahang mabuhay ng mga tao ay maging suliranin, makapagpapatuloy pa ba ang pamamahala ng Diyos? Iiral pa ba ang pamamahala ng Diyos? Kaya ang pamamahala ng Diyos ay kasamang umiiral ng kakayahang mabuhay ng buong sangkatauhan na Kanyang inaalagaan, at maging anuman ang inihahanda ng Diyos para sa lahat ng mga bagay at ginagawa para sa mga tao, lahat ng ito ay kinakailangan sa Kanya, at ito ay napakahalaga sa kakayahan ng mga tao na mabuhay. Kapag ang mga kautusang ito na ipinasiya ng Diyos para sa lahat ng mga tao ay nilayuan, kapag ang mga kautusang ito ay nilabag o pinutol, ang lahat ng mga bagay ay hindi na iiral pa, ang kapaligiran ng sangkatauhan para mabuhay ay hindi na makapagpapatuloy na iiral, at maging ang kanilang pang-araw-araw na kabuhayan, at maging sila. Sa kadahilanang ito, Ang pamamahala ng Diyos sa kaligtasan ng sangkatauhan ay hindi na rin iiral pa.

mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IX” sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Nilikha ni Jehova ang sangkatauhan, iyon ay upang sabihin na nilikha Niya ang mga ninuno ng sangkatauhan: Si Eba at Adan. Ngunit hindi Niya ipinagkaloob sa kanila ang karagdagang talino at karunungan. Bagamat sila ay naninirahan na sa lupa, halos wala silang anumang nauunawaan. At kaya, ang gawain ni Jehova sa paglikha sa sangkatauhanay nangalahati lamang. Hindi ito tapos sa anumang paraan. Hinubog lamang Niya ang isang modelo ng tao mula sa putik at binigyan Niya ito ng hininga, ngunit hindi ipinagkaloob sa tao ang sapat na kahandaan upang igalang Siya. Sa pasimula, ang tao ay walang balak na igalang Siya, o matakot sa Kanya.Ang alam lamang ng tao ay ang makinig sa Kanyang mga salita ngunit mangmang sa pangunahing kaalaman para sa buhay sa lupa at sa mga wastong patakaran sa buhay. At kaya, bagamat nilikha ni Jehova ang lalaki at babae at tinapos ang pitong araw ng proyekto, hindi Niya ganap na nabuo ang tao, sapagkat ang tao ay isa lamang ipa, at hindi tunay na isang tao. Ang alam lamang ng tao ay si Jehova ang lumikha sa sangkatauhan, ngunit walang kamalayan ang tao kung paano sumunod sa mga salita at mga batas ni Jehova. At kaya, pagkatapos ng paglikha sa sangkatauhan, ang gawain ni Jehova ay matagal pa bago magtapos. Kinailangan din Niyang gabayan ang sangkatauhan sa harap Niya kaya nagawang mamuhay ng sangkatauhan nang magkakasama sa lupa at igalang Siya, at upang ang sangkatauhan ay makapasok sa tamang landas ng isang wastong buhay ng tao sa lupa pagkatapos na ginabayan Niya. Sa gayon lamang ganap na nabuo ang gawain na pangunahing isinagawa sa ilalim ng pangalan ni Jehova; iyon ay, sa gayon lamang ganap na natapos ang gawain ni Jehova sa paglikha sa mundo. At kaya, yamang nilikha Niya ang sangkatauhan, kinailangan Niyang gabayan ang buhay ng sangkatauhan sa lupa sa loob ng ilang libong taon, upang magawang sumunod ng sangkatauhan sa Kanyang mga kautusan at mga batas, at makibahagi sa lahat ng mga gawain ng isang wastong buhay ng tao sa lupa. Sa gayon lamang ganap na natapos ang gawain ni Jehova.

mula sa “Ang Pananaw ng Gawain ng Diyos (3)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

… matapos ang gawain ni Jehova sa Kapanahunan ng Kautusan, sinimulan ng Diyos ang Kanyang bagong gawain ng ikalawang yugto: pagkakatawang-tao, naging katawang-tao sa loob ng sampu, dalawampung taon, at sinasalita at ginagawa ang Kanyang gawain sa gitna ng mga mananámpalátáyá. Gayunma'y walang eksepsyon, walang nakaalam, at tanging maliit na bilang ng mga tao ang kumilala na Siya ay Diyos na nagkatawang-tao matapos na ang Panginoong Jesus ay ipinako sa krus at muling nabuhay. … Sa sandaling ang pangalawang yugto ng gawain ng Diyos ay natapos—matapos ang pagkapako sa krus—ang gawain ng Diyos ng pagbawi sa tao mula sa kasalanan (na ang ibig sabihin, pagbawi ng tao mula sa mga kamay ni Satanas) ay natupad. At sa gayon, mula sa sandaling iyon at pasulong, kailangan lamang tanggapin ng sangkatauhan ang Panginoong Jesus bilang Tagapagligtas para ang kanyang mga kasalanan ay mapatawad. Sa pagbigkas lamang, ang mga kasalanan ng tao ay hindi na hadlang sa kanyang pagkamit ng kaligtasan at paglapit sa harap ng Diyos at hindi na batayan ng pag-usig ni Satanas sa tao. Iyon ay dahil ang Diyos Mismo ay nagsagawa ng aktwal na gawain, naging ang wangis at patikim ng makasalanang laman, at ang Diyos Mismo ang naging alay para sa kasalanan. Sa ganitong paraan, ang tao ay bumaba mula sa krus, natutubos at naililigtas dahil sa katawang-tao ng Diyos, ang wangis nitong makasalanang laman. At kaya, matapos na mabihag ni Satanas, ang tao ay nakarating ng isang hakbang papalapit sa pagtanggap ng kaligtasan sa harap ng Diyos. Sabihin pa, ang yugtong ito ay isang hakbang ng pamamahala ng Diyos mula sa Kapanahunan ng Kautusan, at isang mas malalim na antas kaysa Kapanahunan ng Kautusan.

…………

At pagkatapos ay dumating ang Kapanahunan ng Kaharian, na siyang mas praktikal na yugto ng gawain at gayunman ay siya ring pinakamahirap para sa tao na tanggapin. Iyon ay dahil habang mas napapalapít ang tao sa Diyos, mas napapalapit ang tungkod ng Diyos sa tao, at mas malinaw na nakikita ang mukha ng Diyos sa harap ng tao. Kasunod ng pagtubos sa sangkatauhan, ang tao ay opisyal na bumabalik sa pamilya ng Diyos. Akala ng tao ay ngayon ang oras para sa kasiyahan, nguni’t siya ay isinasailalim sa isang harap-harapang paglusob ng Diyos na ang mga katulad ay hindi pa nakita ng sinuman. Ang kinalalabasan nito, ito ay isang bautismo na dapat “ikasiya” ng bayan ng Diyos. Sa ilalim ng nasabing pagtrato, ang mga tao ay walang pagpipilian kung hindi huminto at isipin ang kanilang mga sarili, Ako ang tupa, na nawala nang maraming taon, na pinaggugulan ng Diyos nang labis upang maibalik, nguni’t bakit ganito ako ituring ng Diyos? Ito ba ang paraan ng Diyos ng pagtawa sa akin, at pagbubunyag sa akin? ... Pagkaraan ng ilang taon, ang tao ay nabugbog ng panahon, naranasan ang paghihirap ng pagpipino at pagkastigo. Kahit naiwala ng tao ang “kaluwalhatian” at “pag-iibigan” ng panahong nakalipas, hindi-namamalayang nakarating siya sa pagkaunawa sa katotohanan ng pagiging isang tao, at nagkaroon ng pagpapahalaga sa ilang taóng panata ng Diyos sa pagliligtas ng sangkatauhan. Ang tao ay marahang nagsimulang masuklam sa kanyang sariling kagaspangan. Sinimulan niyang kamuhian ang kanyang kabangisan, at lahat ng mga hindi-pagkaunawa sa Diyos, at ang mga wala-sa-katwirang kahilingan na ginawa niya sa Kanya. Hindi maibabalik ang panahon; ang mga nakaraang kaganapan ay nagiging malungkot na mga alaala ng tao, at ang mga salita at pag-ibig ng Diyos ay nagiging puwersang magdadala sa bagong buhay ng tao. Ang mga sugat ng tao ay naghihilom araw-araw, ang kanyang kalakasan ay nanunumbalik, at siya ay tumatayo at tumitingin sa mukha ng Makapangyarihan sa lahat ... upang matuklasan lamang na Siya ay palaging nasa aking tabi, at ang Kanyang ngiti at ang Kanyang magandang mukha ay lubhang nakapupukaw pa rin. Ang Kanyang puso ay nagtataglay pa rin ng malasakit para sa sangkatauhan na Kanyang nilikha, at ang Kanyang mga kamay ay mainit pa rin at makapangyarihan tulad ng sa simula. Para bang ang tao ay bumalik sa Hardin ng Eden, nguni’t sa sandaling ito ang tao ay hindi na nakikinig sa mga pang-aakit ng ahas, hindi na tumatalikod palayo sa mukha ni Jehova. Ang tao ay lumuluhod sa harapan ng Diyos, tumitingala sa nakangiting mukha ng Diyos, at iniaalok ang kanyang pinaka-mahalagang sakripisyo—O! Aking Panginoon, aking Diyos!

mula sa “Ang Tao ay Maliligtas Lamang sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Simula noong nagkaroon ng pamamahala ng Diyos, lagi na Siyang nakatalagang lubos sa pagsasagawa ng Kanyang gawain. Sa kabila ng pagtatakip ng Kanyang persona mula sa kanila, palagi lang Siyang nasa tabi ng tao, gumagawa sa kanila, nagpapahayag ng Kanyang disposisyon, ginagabayan ang lahat ng sangkatauhan sa pamamagitan ng Kanyang diwa, at ginagawa ang Kanyang gawain sa bawat isang tao gamit ang Kanyang kalakasan, ang Kanyang karunungan, at ang Kanyang awtoridad, at sa ganoon ay nilikha Niya ang Kapanahunan ng Kautusan, ang Kapanahunan ng Biyaya, at sa ngayon ang Kapanahunan ng Kaharian. Bagamat itinatago ng Diyos ang Kanyang persona mula sa tao, ang Kanyang disposisyon, ang Kanyang katauhan at mga kataglayan, at ang Kanyang kalooban sa sangkatauhan, ay walang pangingiming ipinahahayag sa tao upang makita at maranasan ng tao. Sa madaling salita, kahit hindi makita o mahipo ng mga tao ang Diyos, ang disposisyon at diwa ng Diyos na napapakitunguhan ng sangkatauhan ay totoong mga pagpapahayag ng Mismong Diyos. Hindi ba iyan ang katotohanan? Sa anumang paraan o mula sa anumang anggulo na gawin ng Diyos ang Kanyang gawain, lagi Niyang tinatrato ang mga tao na ayon sa Kanyang totoong pagkakakilanlan, ginagawa ang dapat Niyang gawin at sinasabi ang dapat Niyang sabihin. Mula sa anumang katayuan mangusap ang Diyos-maaring nakatayo Siya sa ikatlong kalangitan, o nakatayo sa katawang-tao, o kahit bilang isang karaniwang tao- lagi Siyang nangungusap sa tao nang buong puso at sa Kanyang buong kaisipan, nang walang pandaraya o pagkukubli. Kapag ginagawa Niya ang Kanyang gawain, ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang salita at ang Kanyang disposisyon, at ipinahahayag kung anong mayroon at kung ano ang Diyos, nang walang anumang pangingimi. Ginagabayan Niya ang sangkatauhan sa pamamagitan ng Kanyang buhay, at sa Kanyang katauhan, at mga kataglayan.

mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo I” sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Kapag sinimulan Niya ang gawain sa isang tao, kapag napili Niya ang isang tao, hindi Niya ito pinahahayag kaninuman, ni hindi rin Niya ito ipinahahayag kay Satanas, lalo nang hindi gumawa ng anumang kahanga-hangang kapahayagan. Siya ay napakatahimik, napakanatural lamang na gumagawa nang kung ano ang kinakailangan. Una, pumipili Siya ng pamilya para sa iyo; anong uri ng karanasan mayroon ang pamilya, sinu-sino ang iyong mga magulang, sinu-sino ang iyong mga ninuno-ang lahat ng ito ay napagpasiyahan na ng Diyos. Sa ibang salita, hindi ito mga padalus-dalos na disisyong ginawa Niya, ngunit sa halip ito ay isang gawa na nasimulan matagal na ang nakalipas. Sa sandaling nakapili na ang Diyos ng isang pamilya para sa iyo, pinipili na rin Niya ang petsa kung kailan ka ipapanganak. Mayamaya, pinanonood ka ng Diyos habang ikaw ay ipinanganganak na umiiyak sa mundo, pinapanood ang iyong pagsilang, pinapanood ang pagbigkas mo ng iyong unang mga salita, pinanonood ang pagkadapa at paampang-ampang sa iyong unang mga hakbang, pagkatuto kung paano lumakad. Una humahakbang ka ng isa at pagkatapos ng isa pa … ngayon ay tumatakbo ka na, ngayon tumatalon ka na, ngayon nagsasalita ka na, ngayon ipinahahayag mo na ang iyong mga damdamin. Sa panahong ito, habang lumalaki ang tao, ang mga titig ni Satanas ay nakatuon sa bawat isa sa kanila, parang isang tigreng pinagmamasdan ang kanyang bibiktimahin. Subalit sa paggawa ng Kanyang gawain, ang Diyos kailanman ay hindi nagdusa ng anumang limitasyon ng mga tao, mga pangyayari o mga bagay, ng espasyo o panahon; ginagawa Niya kung ano ang dapat at ginagawa kung ano ang nararapat. Sa proseso ng paglaki, nakakatagpo ka ng maraming mga bagay na hindi mo nagugustuhan, nakakatagpo mo ang mga pagkakasakit at mga kabiguan. Subalit habang lumalakad ka sa daang ito, ang iyong buhay at iyong hinaharap ay mahigpit na nasa ilalim ng pangangalaga ng Diyos. Binibigyan ka ng Diyos ng isang tunay na garantiya na magtatagal sa lahat ng iyong buhay, sapagkat Siya ay nasa tabi mo, binabantayan ka at inaalagaan ka. Walang-kamalayan dito, ikaw ay lumalaki. Nagsisimula kang makipag-ugnayan sa bagong mga bagay at nagsisimulang kilalanin ang mundong ito at ang sangkatauhang ito. Ang lahat-lahat ay sariwa at bago sa iyo. Gusto mong ginagawa ang iyong sariling gusto at gusto mong ginagawa kung ano ang gusto mo. Namumuhay ka sa loob ng iyong sariling pagkatao, namumuhay sa loob ng iyong sariling buhay na espasyo at wala ka ni katiting na pang-unawa tungkol sa pag-iral ng Diyos. Subalit pinanonood ka ng Diyos sa bawat hakbang sa daan habang lumalaki ka, at pinanonood ka habang gumagawa ka ng bawat pasulong na mahabang hakbang. Kahit kapag ikaw ay natututo ng kaalaman, o nag-aaral ng siyensiya, ni isang hakbang hindi kailanman umalis ang Diyos sa iyong tabi. Ikaw ay pareho rin gaya ng ibang mga tao na, sa kalagitnaan nang pagkuha na malaman at makipag-ugnayan sa mundo, naitatag mo ang iyong sariling mga mithiin, mayroon kang iyong sariling mga libangan, iyong sariling mga interes, at nagkikimkim ka rin nang matatayog na mga ambisyon. Madalas mong pagnilayan ang sarili mong kinabukasan, kadalasang iginuguhit ang balangkas kung paano ang hitsura ng iyong kinabukasan. Subalit anuman ang mangyari sa daan, malinaw na nakikita ng Diyos ang lahat. Marahil ikaw mismo ay nakalimot na sa iyong sariling nakaraan, subalit sa Diyos, walang sinuman ang maaaring makaunawa nang mas mainam sa iyo kundi Siya. Nabubuhay ka sa ilalim ng mga mata ng Diyos, lumalaki, nagkaka-gulang. … Mula sa panahon nang ikaw ay ipinanganak hanggang sa kasalukuyan, isinagawa ng Diyos ang maraming gawain para sa iyo, subalit hindi Niya sinabi sa iyo sa bawat panahong may ginawa Siya. Hindi mo dapat malaman, kaya hindi sinabi sa iyo, tama? (Oo.) Sa tao, lahat-lahat ng Kanyang ginagawa ay mahalaga. Sa Diyos, ito ay bagay na dapat Niyang gawin. Subalit sa puso Niya mayroong isang mahalagang bagay na kinakailangan Niyang gawin na lubhang nakahihigit sa anumang mga bagay na ito. Ano iyon? Iyon ay, mula sa panahon nang ang tao ay ipinanganak hanggang sa kasalukuyan, dapat magarantiyahan ng Diyos ang kaligtasan ng bawat isa sa kanila. Maaaring nararamdaman ninyo bagaman hindi ninyo ganap na nauunawaan, sinasabing "Ang kaligtasan bang ito ay napakahalaga?" Kaya ano ang literal na kahulugan ng "kaligtasan"? Marahil nauunawaan n'yo ito na nangangahulugan ng kapayapaan o marahil nauunawaan n'yo ito na nangangahulugan nang kailanman hindi pagdanas ng anumang kapahamakan o kalamidad, ang mamuhay nang mabuti, ang mamuhay ng isang normal na buhay. Subalit sa inyong mga puso dapat ninyong malaman na hindi ganoon kasimple iyon. Kaya ano sa lupa ang bagay na tinutukoy ko, na dapat gawin ng Diyos? Ano ang kahulugan nito sa Diyos? Ito ba'y tunay na isang garantiya ng iyong kaligtasan? Katulad nang ngayon mismo? Hindi. Kaya ano iyon na ginagawa ng Diyos? Ang kaligtasang ito ay nangangahulugan na hindi ka nilamon ni Satanas. Ito ba ay mahalaga? Hindi ka nilamon ni Satanas, kaya ito ba ay may kinalaman sa iyong kaligtasan, o wala? Ito ay may kinalaman sa iyong personal na kaligtasan, at walang maaaring maging higit na mas mahalaga. Sa sandaling lamunin ka ni Satanas, ang iyong kaluluwa ni ang iyong laman ay hindi na nabibilang sa Diyos. Hindi ka na ililigtas ng Diyos. Pinababayaan ng Diyos ang mga kaluluwang ganoon at pinababayaan ang mga taong tulad noon. Kaya sinasabi ko ang pinakamahalagang bagay na ginagawa ng Diyos ay ang garantiyahan ang iyong kaligtasan, ang garantiyahan na hindi ka malalamon ni Satanas. Ito ay medyo mahalaga, hindi ba? Kaya bakit hindi kayo makasagot? Tila hindi ninyo nararamdaman ang dakilang kabutihan ng Diyos!

Mas marami pang ginagawa ang Diyos maliban sa paggarantiya sa kaligtasan ng mga tao, paggarantiya na hindi sila malalamon ni Satanas; Marami rin Siyang ginagawa sa paghahanda para sa pagpili sa isang tao at para sa pagliligtas sa kanila. Una, anong uri ng karakter mayroon ka, sa anong uri ng pamilya ka ipapanganak, sinu-sino ang magiging mga magulang mo, ilang magkakapatid kayo, ano ang iyong pampamilyang sitwasyon at pangkabuhayang estado, ano ang mga kondisyon ng iyong pamilya-ang lahat ng ito ay napakaingat na isinaayos para sa iyo ng Diyos. … Mula sa labas, tila ang Diyos ay walang nagawang napakadakila para sa tao; ginagawa lamang Niya ang lahat-lahat nang palihim, mapagpakumbaba at tahimik lang. Subalit sa katunayan, ang lahat nang ginagawa ng Diyos ay ang paglalatag ng isang pundasyon para sa iyong kaligtasan, upang ihanda ang daang tatahakin at ihanda ang lahat ng kinakailangang mga kondisyon para sa iyong kaligtasan. Kagyat sa tinukoy na oras ng bawat tao, ibinabalik sila ng Diyos sa harapan Niya-kapag dumating na ang oras para madinig mo ang tinig ng Diyos, yaon ang oras na pupunta ka sa harapan Niya. Sa oras na mangyari ito, ang ilang mga tao ay magiging sariling mga magulang na rin, samantalang ang iba ay magiging anak lamang ng isang tao. Sa ibang salita, may ilang mga tao ang mga nakapag-asawa at nagkaanak samantalang ang iba ay nanatiling nag-iisa pa rin, hindi pa nakapagsisimula ng kanilang sariling mga pamilya. Subalit hindi alintana ang mga sitwasyon ng tao, naitakda na ng Diyos ang mga panahon kung kailan ka mapipili at kung kailan ang Kanyang ebanghelyo at mga salita ay makakaabot sa iyo. Naitakda na ng Diyos ang mga kalagayan, napagpasiyahan na sa isang tiyak na tao o sa isang tiyak na konteksto na sa pamamamagitan noon ay maipapasa ang ebanghelyo sa iyo, upang maaari mong marinig ang mga salita ng Diyos. Naihanda na ng Diyos para sa iyo ang lahat ng kinakailangang mga kondisyon nang sa gayon, walang kaalam-alam, makarating ka sa harapan Niya at makabalik sa pamilya ng Diyos. Ikaw rin ay walang kaalam-alam na sinusundan ang Diyos at pumapasok sa Kanyang baitang-baitang na gawain, pumapasok sa paraan nang paggawa ng Diyos na mayroon Siya, baitang-baitang, na inihanda para sa iyo. … ngunit anuman ang dahilan na nagdadala sa iyo na maniwala sa Kanya, lahat ng ito ay talagang inayos at ginabayan ng Diyos, nang walang duda.

Sa una, ginagamit ng Diyos ang iba’t-ibang mga paraan upang piliin ka at dalhin ka sa Kanyang pamilya. Ito ang unang bagay na ginagawa Niya at isang biyaya na ibinigay Niya sa bawat isa at bawat tao. Ngayon sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, hindi na Niya basta iginagawad ang biyaya at mga pagpapala sa tao tulad nang ginawa Niya sa simula, ni hindi rin Niya patuloy na sinusuyo ang mga tao—ito ay dahil sa pundasyon ng gawain sa Kapanahunan ng Biyaya. Sa panahon ng gawain sa mga huling araw na ito, ano ang nakita ng tao mula sa lahat ng mga aspeto ng gawain ng Diyos na kanilang naranasan? Hindi lamang nila nakita ang pag-ibig ng Diyos, subalit pati na rin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos. Sa panahong ito, tangi sa roon ang Diyos ay nagbibigay, sumusuporta, nililiwanagan at ginagabayan ang tao, sa gayon unti-unti nilang nalalaman ang Kanyang mga intensyon, nalalaman ang mga salita na sinasabi Niya at ang katotohanang iginagawad Niya sa tao. Kapag ang tao ay mahina, kapag sila ay malungkot, kapag wala silang mabalingan, gagamitin ng Diyos ang Kanyang mga salita upang magpaginhawa, magpayo at pasiglahin sila, nang sa gayon ang tao na mababa ang tayog ay unti-unting matagpuan ang kanilang lakas, umakyat sa pagiging positibo at maging handang makipagtulungan sa Diyos. Ngunit kapag sinusuway ng tao ang Diyos o tinututulan Siya, o kapag ibinubunyag nila ang kanilang sariling katiwalian at sinasalungat ang Diyos, hindi magpapakita ng awa ang Diyos sa pagtutuwid sa kanila at sa pagdidisiplina sa kanila. Sa kahangalan, kamangmangan, kahinaan at kamusmusan ng tao, gayunpaman, ang Diyos ay magpapakita ng pagpaparaya at pasensya. Sa ganitong paraan, sa pamamagitan ng lahat ng gawain ng Diyos na ginagawa para sa tao, ang tao ay unti-unting nagkaka-gulang, lumalaki, at nalalaman ang mga intensyon ng Diyos, upang malaman ang ilang katotohanan, upang malaman kung ano ang positibong mga bagay at ano ang negatibong mga bagay, upang malaman kung ano ang kasamaan at ano ang kadiliman. Ang Diyos ay hindi palaging nagtutuwid at nagdidisiplina ng tao, ni hindi rin Siya nagpapakita ng pagpaparaya at pasensya. Sa halip binibigyan Niya ang bawat tao sa iba-ibang mga paraan, at sa kanilang iba-ibang mga yugto at ayon sa kanilang iba-ibang mga tayog at kakayahan. Ginagawa Niya ang maraming mga bagay para sa tao at sa malaking halaga; walang nahahalata ang tao sa halagang ito o sa mga bagay na ito na ginagawa ng Diyos, datapwat lahat ng ginagawa Niya sa totoo’y natutupad sa bawat isang tao. Ang pag-ibig ng Diyos ay tunay: Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos naiiwasan ng tao ang sunod-sunod na sakuna, habang sa kahinaan ng tao, ipinapakita ng Diyos ang Kanyang pagpaparaya muli’t muli. Ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay nagbibigay-daan sa tao na unti-unting makilala ang katiwalian ng sangkatauhan at ang kanilang tiwaling makademonyong kakanyahan. Yaong binibigay ng Diyos, ang Kanyang pagliliwanag sa tao at Kanyang paggabay ay lahat nagbibigay-daan sa sangkatauhan upang higit at mas higit pang makilala ang kakanyahan ng katotohanan, at mas lalong malaman kung ano ang kinakailangan ng mga tao, anong daan ang dapat nilang tahakin, para sa ano ang kanilang pamumuhay, ang kahalagahan at kahulugan ng kanilang mga buhay, at kung paano lumakadsa daang tatahakin. Ang lahat ng mga bagay na ito na ginagawa ng Diyos ay hindi maihihiwalay mula sa Kanyang orihinal na layunin. Ano, sa gayon, ang layuning ito? Alam n’yo ba? Bakit nais na gamitin ng Diyos ang mga paraang ito upang ipatupad ang Kanyang gawain sa tao? Anong kalalabasan ang nais Niyang makamit? Sa ibang salita, ano ang nais Niyang makita sa tao at makuha mula sa kanila? Nais na makita ng Diyos na ang puso ng tao ay maaaring muling buhayin. Sa ibang salita, ang mga paraang ito na ginagamit Niya upang gumawa sa tao ay ang patuloy na pukawin ang puso ng tao, pukawin ang espiritu ng tao, hahayaan ang tao na malaman kung saan sila nanggaling, sino ang gumagabay sa kanila, sumusuporta sa kanila, nagbibigay sa kanila, at nagpapahintulot sa tao na mabuhay hanggang sa ngayon; ang mga ito ay upang ipaalam sa tao kung sino ang Maylalang, na kanilang dapat sambahin, anong uri ng daan na dapat nilang tahakin, at sa anong paraan dapat makarating ang tao sa harapan ng Diyos; ginagamit ang mga ito upang unti-unting panumbalikin ang puso ng tao, upang nakikilala ng tao ang puso ng Diyos, nauunawaan ang puso ng Diyos, at naiintindihan ang malaking pangangalaga at paglingap sa likod ng Kanyang gawain na iligtas ang tao. Kapag pinanumbalik ang puso ng tao, hindi na nilang nanaising mamuhay ng buhay ng isang masamang tao, tiwaling disposisyon, subalit sa halip nanaising hanapin ang katotohanan sa kasiyahan ng Diyos. Kapag ang puso ng tao ay napukaw, sa gayon maaari na silang lubusan at tuluyang umalis kay Satanas, hindi na muling mapinsala pa ni Santanas, hindi na muling kontrolado at malilinlang nito. Sa halip, ang tao ay maaaring makipagtulungan sa gawain ng Diyos at sa Kanyang mga salita sa isang positibong paraan upang bigyan-kasiyahan ang puso ng Diyos, sa gayon nakakamit ang pagkatakot sa Diyos at sa pag-iwas sa kasamaan. Ito ang orihinal na layunin ng gawain ng Diyos.

mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI” sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Nakalipas na ang ilang libong taon, tinatamasa pa rin ng sangkatauhan ang liwanag at hangin na ipinagkaloob ng Diyos, ihinihinga pa rin ang hininga na inihinga ng Diyos Mismo, tinatamasa pa rin ang mga bulaklak, ibon, isda at mga insektong nilikha ng Diyos, at tinatamasa ang lahat ng mga bagay na ibinigay ng Diyos; patuloy pa rin ang pagpapalitan ng bawat araw at gabi; ganoon pa rin ang paghahalinhinan ng apat na panahon; umaalis sa taglamig na ito ang lumilipad na gansa sa kalangitan, at babalik rin sa susunod na tagsibol; hindi kailanman umalis sa mga ilog at lawa ang mga isda sa tubig—na kanilang tahanan; malakas na kumakanta ang mga kuliglig sa lupa sa panahon ng mga araw sa tag-init; ang mga kuliglig sa mga damo na dahan-dahang humuhuni nang sabay-sabay sa hangin sa panahon ng taglagas; nagsasama-sama ang mga gansa, habang nananatiling mag-isa ang mga agila; pinapanatili ang puri ng mga leon sa pamamagitan ng panghuhuli; hindi lumalayo ang usa sa damo at mga bulaklak…. Umaalis at bumabalik ang lahat ng uri ng buhay na nilalang sa gitna ng lahat ng mga bagay, at aalis ulit pagkatapos, milyun-milyong pagbabago ang nangyayari sa isang kisapmata—ngunit hindi nagbabago ang kanilang mga likas na pag-uugali at ang mga batas para manatiling buhay. Nabubuhay sila sa ilalim ng biyaya at pagpapakain ng Diyos, at walang sinuman ang maaaring magbago ng kanilang mga likas na pag-uugali, at walang sinuman ang maaaring sumira sa kanilang mga patakaran para manatiling buhay. Bagama’t ang sangkatauhan, na namumuhay sa gitna ng lahat ng mga bagay, ay ginawang tiwali na at nalinlang ni Satanas, hindi maaaring iwasan ng tao ang tubig na ginawa ng Diyos, at ang hangin na ginawa ng Diyos, at ang lahat ng mga bagay na ginawa ng Diyos, at namumuhay pa rin at dumadami ang tao sa kalawakang ito na ginawa ng Diyos. Hindi nagbago ang likas na pag-uugali ng sangkatauhan. Nakadepende pa rin ang tao sa kanyang mga mata para makakita, sa kanyang mga tainga para makarinig, sa kanyang utak para makapag-isip, sa kanyang puso para makaunawa, sa kanyang mga binti at paa para maglakad, sa kanyang mga kamay para magtrabaho, at iba pa; hindi nagbago ang lahat ng mga likas na pag-uugali na ipinagkaloob ng Diyos sa tao para kanyang matanggap ang mga biyaya ng Diyos, hindi nagbago ang mga kakayahan na sa pamamagitan nito ay nakikipagtulungan ang tao sa Diyos, hindi nagbago ang kakayahan ng sangkatauhan para gumanap ng tungkulin bilang isang nilikhang katauhan, hindi nagbago ang mga pangangailangang espirituwal ng sangkatauhan, hindi nagbabago ang pagnanais ng tao para makita ang kanyang mga pinagmulan, hindi nagbago ang paghahangad ng sangkatauhan na iligtas ng Maylalang. Iyan ang mga naturang kasalukuyang pangyayari sa sangkatauhan, na namumuhay sa ilalim ng awtoridad ng Diyos, at nagtitiis sa madugong pagkasira na ginawa ni Satanas. Kahit na nagdala ng paghihirap sa sangkatauhan si Satanas, at hindi na gaya kina Adan at Eba mula sa simula ng paglikha, sa halip ay ang katauhan na puno ng mga bagay na kalaban ng Diyos, tulad ng kaalaman, imahinasyon, paniniwala, at iba pa, at puno ng mga tiwaling disposisyon ni Satanas, sa mga mata ng Diyos, parehong sangkatauhan pa rin ang sangkatauhan na Kanyang nilikha. Pinaghaharian at inaayos pa rin ng Diyos ang sangkatauhan, at namumuhay pa rin sa loob ng landas na itinakda ng Diyos, at kaya sa mga mata ng Diyos, ang sangkatauhan, na ginawang tiwali ni Satanas, ay nababalot lamang ng dumi, na may kumakalam na sikmura, na may kaunting kabagalan ang reaksiyon, na may alaalang hindi na kasingganda ng dati, at medyo may katandaan na—ngunit lubos na walang sira ang lahat ng mga gamit at likas na pag-uugali ng tao. Ito ang sangkatauhan na inilaan Niyang iligtas. Kailangan lamang pakinggan ng sangkatauhan ang tawag ng Maylalang, at pakinggan ang tinig ng Maylalang, at tatayo siya at magmamadaling hanapin ang pinagmulan ng tinig na ito. Kailangan lang makita ng sangkatauhan ang anyo ng ylalangMa at siya’y mawawalan ng pakialam sa lahat ng iba pa, at tatalikuran ang lahat ng bagay, para ilaan ang kanyang sarili sa Diyos, at ibubuwis pa ang buhay para sa Kanya. Kapag naintindihan ng puso ng sangkatauhan ang taos-pusong mga salita ng Maylalang, itatakwil ng sangkatauhan si Satanas at babalik sa tabi ng Maylalang; kapag tuluyang hinugasan ng sangkatauhan ang dumi mula sa kanyang katawan, at muling matanggap ang mga biyaya at pagpapakain ng Maylalang, saka manunumbalik ang alaala ng sangkatauhan, at sa panahong ito ang sangkatauhan ay tunay nang makabalik sa dominyon ng Maylalang.

mula sa “God Himself, the Unique I” sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Sinundan:Sa aling mga aspeto pangunahing inihayag ang pagka-makapangyarihan at karunungan ng Diyos?

Sumunod:Paano nangingibabaw at namamahala ang Diyos sa buong sansinukob?

Baka Gusto Mo Rin